Θυμάμαι σαν χθες εκείνη την άνοιξη του 2019, όταν ήμουνα ακόμα στον παλιό μου δουλειά, σε μια μεσαία λογιστική εταιρεία στο Νέο Ηράκλειο. Δεν ήμουνα κανένας φιλόδοξος, αλλά ήξερα τη δουλειά μου, και το γραφείο ήταν το δεύτερό μου σπίτι. Ο Άγγελος, ο προϊστάμενός μου, φαινόταν εντάξει τύπος στην αρχή. Είχαμε χτίσει μια στοιχειώδη εμπιστοσύνη, πίστευα. Λάθος μου.
Εκείνη η περίοδος ήταν δύσκολη – σφίξιμο δουλειάς, πελατεία αγχωμένη γιατί ερχόταν νέο φορολογικό. Ο Άγγελος είχε αναλάβει ένα μεγάλο project, με πελάτη-κλειδί. Μου ζήτησε να τρέξω τα νούμερα, να ετοιμάσω αναλύσεις, σχεδόν όλη τη λάντζα, κι εγώ τα έκανα όλα χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ξενύχτησα, ακύρωσα Σαββατόβραδα, να βγει η δουλειά όπως έπρεπε. Και, να σου πω την αλήθεια, τη χαιρόμουνα αυτή τη φάση γιατί νόμιζα πως θα αναγνωριστεί η προσπάθεια. Εδώ όμως έρχεται η πρώτη γροθιά στο στομάχι.
Όταν τελείωσε το project, γίνεται μια μάζωξη στο γραφείο. Όλοι μαζεμένοι γιατί ήταν να ανακοινώσουν ποιος θα ‘πάρει’ το μπόνους κι ίσως και προαγωγή. Ο Άγγελος μιλάει πρώτος, αρχίζει να λέει για τις δυσκολίες, τη λεπτομέρεια, και πώς, τελικά, μόνος του έβγαλε τη δουλειά. Λέει “τα κατάφερα”, “έκανα”, “οργάνωσα”. Εδώ με τσούζει και η λέξη, ρε φίλε. Ούτε μια νύξη για μένα. Καμία αναφορά. Μου δινε ένα συγκαταβατικό χτύπημα στην πλάτη πιο μετά και μου ψιθυρίζει “μην το παίρνεις κατάκαρδα, έτσι είναι αυτά”. Ήταν ξεκάθαρη προδοσία, αλλά εγώ απλά χαμογέλασα νευρικά.
Πέρασαν κάποιες μέρες και το κλίμα στο γραφείο είχε αλλάξει. Ο Άγγελος, τώρα ήρωας και χορηγούμενος των αφεντικών, κουνούσε δάχτυλο σε όλους. Εμένα με απέφευγε, τιμωρητικά σχεδόν. Με φόρτωνε με άχαρες δουλειές, μου ‘λεγε αστειάκια με υπονοούμενα μπροστά σε άλλους, μ’ έκανε να νιώθω ένας τίποτα στο γραφείο που τόσο είχα στηρίξει. Κράτησα το στόμα μου κλειστό, τα μάζεψα όλα μέσα μου. Έριξα το κεφάλι μήπως περάσει.
Η αλήθεια είναι πως όλη αυτή η ιστορία με θύμωνε μέρα με τη μέρα. Δεν ήθελα να φέρω φασαρίες ή να εκτεθώ, αλλά κάτι μέσα μου έτρωγε. Δεν ήθελα να του φωνάξω ή να ξεσπάσω. Ήθελα να του επιστρέψω το ίδιο νόμισμα. Δεν ήταν εκδίκηση για μένα. Ήταν δικαιοσύνη – αλλά όχι όπως την φαντάζεσαι. Χρειάστηκε χρόνο.
Άρχισα σιγά-σιγά να μελετάω πολύ καλά το πού βασιζόταν ο Άγγελος στον χώρο. Ποιος τον υποστήριζε, ποιοι ήτανε κοντά του, πού πάταγε. Παρατηρούσα και κρατούσα σημειώσεις για το ποιους αντιμετώπιζε σκληρά, ποιους φερόταν “φιλικά”. Κυρίως βέβαια ήμουν σίγουρος πως κάποια στιγμή θα ξαναχρειαστεί τη βοήθειά μου. Και, φυσικά, ήρθε η ώρα.
Πέρασε κάνα εξάμηνο και μπαίνουμε σε νέα φουρτούνα, άλλος μεγάλος πελάτης. Ο Άγγελος “προστάτης του γραφείου” κατά τα γνωστά, αλλά τώρα του είχανε φορτώσει κάτι που δεν καταλάβαινε ούτε από μακριά—ψηφιακές αναφορές με εξειδικευμένο λογισμικό. Ήταν τελείως αλλού. Εγώ όμως ήξερα τις κόλπες και τα πρακτικά γιατί σε κάτι σεμινάρια πέρσι είχα ξεσκιστεί. Τότε με πλησιάζει διστακτικά, μου λέει “ξέρεις, μόνο εσύ μπορείς να βοηθήσεις”. Δεν απαντάω αμέσως. Το αφήνω να κρέμεται. Δυο μέρες τον αφήνω να ιδρώνει. Του απαντώ ήρεμα, “θα το κοιτάξω, αλλά έχω φορτωμένο πρόγραμμα”. Δεν αρνούμαι, δεν λέω ναι. Απλά τον αφήνω να σκάει.
Στο μεταξύ, φροντίζω με λεπτότητα να ρίχνω μικρές δόσεις αλήθειας στους δικούς μας. Όχι κουτσομπολιά, αλλά με τρόπο: έλεγα σε έναν συνάδελφο πόσο δύσκολο ήταν το περσινό project, πόσες βάρδιες είχα τραβήξει εγώ και πώς ο Άγγελος δεν ήξερε ούτε βασικά. Σταδιακά, ο κόσμος άρχισε να καταλαβαίνει ποιος έτρεχε στα αλήθεια.
Κι εκεί κάπου άρχισε η ανατροπή. Ο Άγγελος αγχώθηκε, έκανε γκάφες στη δουλειά. Έφτιαξα ένα τέλειο, οργανωμένο report στον νέο πελάτη – αλλά αυτήν τη φορά φρόντισα να μπει και το δικό μου όνομα, και έστειλα το αρχείο απευθείας στον πελάτη και στη διοίκηση, κοινοποιώντας και τον Άγγελο φυσικά. Το έκανα αυτό χωρίς ίχνος υπερβολής ή επίδειξης. Και στο πρώτο meeting, όταν ο πελάτης με ευχαρίστησε προσωπικά για τη δουλειά, όλο το γραφείο το είδε live. Ο Άγγελος πάγωσε. Δεν μπόρεσε να το καλύψει, ούτε να το γυρίσει.
Εκείνο το απόγευμα, στο γραφείο επικράτησε παράξενη ησυχία. Άρχισαν οι άλλοι να με πλησιάζουν, “μπράβο!” και “επιτέλους φάνηκε η δουλειά σου”. Ο Άγγελος – τι να πει, τον είδα να περνάει με χαμηλωμένο το κεφάλι και να απομακρύνεται γρήγορα. Ήξερε ότι όλοι τον είχαν καταλάβει. Από εκείνη τη μέρα, το κλίμα κόντραρε. Πήρε κάτι μέρες, αλλά πια κι οι προϊστάμενοι έβλεπαν με άλλο μάτι ποιος κρατάει την ομάδα όρθια. Δεν φώναξα ποτέ, ούτε τα έβαλα ανοιχτά μαζί του. Απλά άφησα τα πράγματα να μιλήσουν μόνα τους.
Θα ‘λεγα πως ένιωσα λύτρωση, όχι εκδίκηση. Σαν να ξαναπήρα πίσω το χώρο που μου ανήκε, χωρίς φωνές και φασαρίες. Μόνο με υπομονή, σιωπή και την αλήθεια. Ήταν μια εκδίκηση αργή, σαν το νερό που βρίσκει το δρόμο του, αλλά τελικά ξεπλένει τα πάντα.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Κώστας.
