TIFU STORIES – Όταν το «μια χαρά, θα το φτιάξω μόνος μου» βύθισε την πολυκατοικία στο σκοτάδι

TIFU: Όταν το “μια χαρά, θα το φτιάξω μόνος μου” έγινε εφιάλτης ολόκληρης πολυκατοικίας

Λοιπόν, θα σας πω πώς από ένα εντελώς αθώο και καθημερινό βράδυ Παρασκευής βρέθηκα να με κοιτάνε 14 παγωμένοι γείτονες με βλέμμα δολοφονικό και να νιώθω σαν να έφαγα όλο το ρεζιλίκι του κόσμου. Ό,τι και να πω, το ξέρω: τα έκανα μαντάρα. Αλλά ας πάμε από την αρχή.

Ήταν μια Παρασκευή μεσημέρι, γράφει το ρολόι 16:00, και είμαι που λέτε στο σπίτι, τρίβω τα μάτια μου μπροστά απ’ τον υπολογιστή, μόλις έκλεισα τα mails της δουλειάς και αναρωτιέμαι τι να φάω. Κάτι εκείνη τη στιγμή κάνει “μπιπ μπιπ” η μπαταρία του θερμοσίφωνα στο μπάνιο. Αυτό το πράγμα που το ακούς και λες “εντάξει, κάποια στιγμή θα το αλλάξω”. Αυτό.

Είμαι αυτό το άτομο που όλα τα φτιάχνει μόνος. Τύπου, “σιγά μην δώσω λεφτά σε μάστορα”, “πόσο δύσκολο να ’ναι;” και τα σχετικά. Οπότε, μπαίνω Youtube, βλέπω δυο βίντεο: “πώς αλλάζετε το θερμοστάτη μόνοι σας”. Έχω κατσαβίδι, έχω αυτοπεποίθηση, φόρα παρτίδα πάω στο μπάνιο.

Εκείνη την στιγμή, κανονικά, έπρεπε να κάνω pause και να τηλεφωνήσω σε μάστορα. Ή, έστω, στη μάνα μου. Αλλά όχι. Εγώ, ακάθεκτος.

Ξεκινάω λοιπόν και βγάζω το καπάκι. Λέω θα τον αλλάξω, τι μπορεί να πάει στραβά; Ε, λέει το βίντεο να κόψω τον γενικό για ρεύμα – το κάνω. Αλλά… έτσι στην τσίτα, μέσα στη φούρια μου, δεν το κράτησα περισσότερο από δευτερόλεπτο. Ένα flash και, δόξα τω Θεώ, δε με πήρε και σβάρνα το ρεύμα. Παρόλα αυτά, ψηλοτρέμω αλλά το προσπερνάω. Τι να γίνει, σκέφτηκα απλά: θα πρόσεχα λίγο παραπάνω.

Με τα πολλά, τα βγάζω τα καλώδια, αλλάζω το θερμοστάτη, δένω πάλι καπάκια. Μια χαρά. Έτσι νομίζω δηλαδή, γιατί εκεί που πάω να ανοίξω πάλι τον διακόπτη, πατάω το κουμπί και ξαφνικά σβήνουν όλα. ΟΛΑ. Όχι μόνο στο σπίτι μου — όλη η πολυκατοικία γίνεται μαύρη.

Ταυτόχρονα, ακούω κάτι κραυγές στον διάδρομο. Πάνω στην γκαντεμιά, νομίζω: “Δεν μπορεί, σύμπτωση θα ‘ναι!” Μπαίνω γρήγορα μέσα στο διαμέρισμα, κάνω πως ψάχνω τάχα το φούρνο μου, για να κάνω τον ανήξερο, αλλά καταλαβαίνω πως ίσως κάτι έκανα…

Και εκεί ξεκινά το ρεζίλι. Βγαίνω σιγά σιγά στο διάδρομο, σαν καταραμένο γατί, και βλέπω ήδη τρεις γείτονες: η κυρα-Μάρω που πάντα αγχώνεται με όλα, ο Γιώργος που φωνάζει από τα νεύρα και η Πόπη η νυχτερινή που δεν έχει διάθεση για πολλά πολλά. “Παιδιά, πάλι διακοπή ρεύματος; Μα τι θα γίνει; Είναι η Τρίτη φορά αυτό τον μήνα” λέει η κυρα-Μάρω.

Εγώ άρχισα τα κλασικά: “Ναι βρε παιδιά, τρομερό. Μήπως φταίνε τα έργα στη γωνία;” αλλά μέσα μου ήξερα ότι έπρεπε να τους το πω. Ένα βλέμμα του Γιώργου λες και μου κάρφωσε το ένοχο κεφάλι. Με ρωτάει “Εσύ έκανες τίποτα περίεργο μήπως;”

Ωχ, εκεί έπρεπε να πω “Ναι, κάτι έπαιζα στο μπάνιο” και να το τελειώσω. Αλλά εγώ; “Όχιιι, εγώ; Μπα, απλώς μαγείρευα”.

Το θέμα είναι ότι η Πόπη, που είναι ηλεκτρολόγος (!) και το μαθαίνω εκείνη τη στιγμή, πάει στον πίνακα, κοιτάει τα ρολόγια, κοιτάει καλώδια και λέει: “Ποιος άλλαξε κάτι εδώ και κόλλησε το ουδέτερο στα κίτρινα; Έχω μυρίσει καμένο πλαστικό.”

Να με ενδιαφέρει να ανοίξει η γη να με καταπιεί; Καμία σχέση! Ειδικά όταν ακούστηκε η φράση: “Παραλίγο να γίνει και φωτιά στα καλώδια, παίδες, μην τα πειράζετε αυτά, είναι επικίνδυνο!”

Ο πανικός στα ύψη. Σκέφτομαι “μυρίζει καμένο;” Συγχρόνως, έρχεται κι άλλος κόσμος στον διάδρομο, όλοι μαύρα χάλια, να ρωτάνε ποιος πείραξε κάτι. Κάπου εκεί, η Πόπη με διαβάζει και λέει: “Έλα, ‘σύ το έκανες, ε;”

Και, ναι, το είπα. Το παραδέχτηκα. “Ε, να, ο θερμοστάτης μου δεν… και είπα να το δοκιμάσω μωρέ, να το φτιάξω. Ένα βιντεάκι είδα.” Για πέντε δευτερόλεπτα σιωπή. Μετά — γέλια, ειρωνείες, “αμάν με τα βίντεο που βλέπετε εσείς οι νέοι”, “πάλι καλά που ζούμε ακόμη”.

Νιώθω σαν τον κακό της γειτονιάς. Ξαφνικά, ο άνθρωπος που ΠΑΝΤΑ διορθώνει τα πάντα, εκείνη τη μέρα έβαλε όλη την πολυκατοικία σε mini black out. Και όχι μόνο αυτό: αναγκαστικά πάει Πόπη να μπει στο διαμέρισμά μου, ψάχνει το ταμπλό — φυσικά, είχα βάλει λάθος τη φάση με το ουδέτερο, η διάβαση είχε κάνει KAPOUM το ρελέ και ΚΑΗΚΕ μία ασφάλεια του κεντρικού. Προφανώς όλοι χωρίς ρεύμα μέχρι να έρθει ο ηλεκτρολόγος (η Πόπη δε ρίσκαρε να το φτιάξει μέχρι το πρωί όπου θα είχαν φως όλοι).

Πέρασα το βράδυ σε ημισκότος, γελώντας μια με τον εαυτό μου, μια με την κατάντια μου, μια με τα χοντροκομμένα αστεία των γειτόνων (“Αλέξη μπήκες στα VIP του ΔΕΔΔΗΕ!”).

Και την άλλη μέρα, όταν ήρθε ο ηλεκτρολόγος και όλοι γίνανε καλά, μου τη “φώναξε”: “Άλλη φορά τηλεφώνησέ μου πρώτα – YouTube βλέπεις για φαγητά, όχι για ρεύματα!”

Και κάπως έτσι, σήμερα τα έκανα μαντάρα.

Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Αλέξης.