Καλησπέρα σε όλους, θα σας γράψω ένα ΤΙFU που συνέβη πριν λίγες μέρες και ακόμα δεν μπορώ να σταματήσω να γελάω — ή να ντρέπομαι, δεν είμαι σίγουρος.
Όλα ξεκίνησαν πάρα πολύ αθώα. Ήταν Δευτέρα πρωί και είχα μόλις γυρίσει σπίτι μετά από ένα Σαββατοκύριακο εκτός με την παρέα. Είχα αφήσει στο σπίτι τον αδελφό μου για να προσέχει το σκύλο μου, τον Θωμά. Πηγαίνω λοιπόν να βάλω μια μπουγάδα, να συμμαζέψω λίγο, να μπει η εβδομάδα ήρεμα. Μέχρι εδώ όλα νορμάλ.
Εξω και άνετος, βάζω το κινητό να παίζει μουσική, πετάω ρούχα παντού, μαζεύω πιάτα… Δεν με πολύενδιέφερε, μιας και μένω μόνος μου. Κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει το παντελόνι της δουλειάς μου, αυτό το καλό το σκοτεινό μπλε, που φοράω στη δουλειά όταν έχουμε meetings. Το είχα αφήσει μέσα σε μια σακούλα γιατί είχε πάρει βροχή την Παρασκευή. Παίρνω, λοιπόν, όλη τη σακούλα (χωρίς να σκεφτώ ότι μπορεί να έχει μέσα κάτι άλλο εκτός από παντελόνι) και την πετάω στον κάδο με τα άπλυτα.
Εδώ ήταν το πρώτο καμπανάκι, ομολογώ. Εκεί έπρεπε να σταματήσω και να πω «Για κάτσε, ρε μεγάλε, μήπως να κοιτάξεις τι έχει η σακούλα πριν την πετάξεις;». Αλλά όχι. Εγώ ορίτζιναλ γκαφατζής, και λέω “σιγά μην έχει τίποτα, παντελόνι είναι, τι να έχει;”. Και βάζω το πλυντήριο να ξεκινήσει, προσπαθώντας παράλληλα να οργανώσω το μυαλό μου για τη δουλειά.
Μετά από μισή ώρα, σκάει μήνυμα απ’ τη δουλειά ότι θα κάνουμε ξαφνικά meeting μέσω Teams και ότι πρέπει να είμαστε μπροστά σε κάμερα γιατί έρχεται κάτι αφεντικό από το εξωτερικό. Πανικός εγώ — το καλό παντελόνι στο πλυντήριο, τα υπόλοιπα τζιν άπλυτα… λέω εντάξει, θα συνδεθώ λίγο πιο “χαλαρά”, ποιος θα το καταλάβει;
Η ώρα περνάει, πάω να βγάλω τα ρούχα από το πλυντήριο και, εκεί που τα τραβάω, ακούω έναν παράξενο ήχο. Κάτι πλαστικό χτυπάει μέσα στον κάδο. Βάζω χέρι, τραβάω – και βλέπω ότι μέσα στη σακούλα υπήρχε… ένα κουτί από κροκέτες για το σκύλο. Πλήρες, κιόλας. Αυτό μάλλον το είχε βάλει ο αδερφός μου για να φεύγουμε πιο εύκολα βόλτα με τον Θωμά. Τώρα όμως ήταν γεμάτο νερό με απορρυπαντικό και… γενικά, δε γινόταν να χρησιμοποιηθεί. Μυρίζω, λοιπόν, στο μεταξύ το παντελόνι μου και τσουπ! Ένα δυνατό άρωμα σκυλοτροφή με λεβάντα και άρωμα βροχής. Ω, τέλεια.
Εκεί κάπου αποφασίζω να αφήσω το παντελόνι να στεγνώσει — δεν έχω άλλη επιλογή — και φοράω ό,τι πιο σοβαρό φαίνεται πάνω απ’ το πιτζάμα για το Teams. Μπαίνω αγχωμένος στη συνάντηση, ακούγονται ευτυχώς μόνο τα πάνω μου. Σκέφτομαι, τουλάχιστον, γλίτωσα το ρεζιλίκι.
Όμως τα πράγματα δεν σταματάνε εδώ. Παράλληλα με το meeting, ο Θωμάς βλέπει το μπολ με τις κροκέτες που είχα βάλει στο τραπέζι (αλλά τώρα πλέει μέσα στο νερό πλυντηρίου) και αρχίζει να κάνει σαν τρελός γιατί θέλει να φάει. Αρχικά τον αγνοώ, μέχρι που αρχίζει να γαυγίζει σαν να τον σφάζουν, μπροστά στο τραπέζι, και βγαίνω από το Teams μισό λεπτό (έτσι νόμιζα). Πάω γρήγορα στο σαλόνι να του βάλω κάτι να μασουλήσει, σκύβω να τραβήξω από το ντουλάπι κάτι light μπισκότα για σκύλους, και εκεί — μεγάλη κίνηση αυτοπεποίθησης — δοκιμάζω να του δώσω ένα κομμάτι από το κουτί των κροκετών που, σημειωτέον, είναι ακόμα μούσκεμα από το πλυντήριο για να δω αν θα το φάει.
Εκεί λοιπόν που το μυαλό μου λέει «μήπως να μην το δώσεις, αφού μοιάζει με αφρόλουτρο;», το άλλο μισό μου λέει “άντε μωρέ, σκύλος είναι, μια χαρά θα το φάει”. Λάθος! Ο Θωμάς το δοκιμάζει, κάνει κάτι παράξενα φτυσίματα-τιναγμούς, γλείφει το πάτωμα και στη συνέχεια αρχίζει να κάνει ένα γοητευτικό ήχο πνιγμού. Εκεί πανικοβάλλομαι εντελώς και προσπαθώ να τον ηρεμήσω. Δόξα τω Θεώ, τα κατάφερε μόνος του, αλλά εγώ μοβορικά χάνω το χρώμα μου, νιώθω να λιώνω από ντροπή και ανησυχία ότι μόλις δηλητηρίασα τον σκύλο μου.
Φυσικά, όσο συμβαίνουν αυτά, η κάμερα στο Teams παραμένει ανοικτή (πού να φανταστώ ρε φίλε ότι δεν είχα καν βγει από το call!). Οπότε, όλο το πανηγύρι σε live μετάδοση: να σκύβω, να τρέχω, να φωνάζω “Θωμά, όχι”, να έχω σηκωθεί ημίγυμνος από τον καναπέ – κι όλα αυτά μπροστά στα στελέχη της εταιρείας και το σούπερ-αφεντικό από την Αγγλία.
Όταν γύρισα στην κάμερα και είδα τα μούτρα τους, τους μισούς με τα μάτια γουρλωμένα και τους άλλους να προσπαθούν να κρατήσουν το γέλιο, το μόνο που είπα ήταν “Συγγνώμη, κάτι πήγε πολύ στραβά με τον σκύλο και τη μπουγάδα”. Δεν λέω, με τάπωσε η αμηχανία και το μόνο που κατάφερα να κάνω ήταν να κάνω logout με ελπίδα να ανοίξει η γη να με καταπιεί.
Το κερασάκι: την επόμενη μέρα, στο εταιρικό chat, εμφανίστηκα με nickname “Dog-wash Boss”.
Οπότε, ναι… σήμερα τα σκάτωσα κανονικά.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Σπύρος.
