TIFU – Το bluetooth, το αφεντικό μου και το χαλασμένο ηχείο
Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν είμαι και τρομερός στα τεχνολογικά. Κάνω ότι μπορώ με αυτά που έχω, αλλά τα καινούρια κινητά, οι συσκευές, γενικά όλα αυτά που βγαίνουν κάθε χρόνο, με βρίσκουν πάντα ένα βήμα πίσω. Αλλά σήμερα, ο ορισμός του technology fail ήταν το δικό μου.
Ήταν Δευτέρα, είχα αργήσει λίγο να ξυπνήσω, ήμουν ακόμα κάπως κουρασμένος και ο καφές δεν έλεγε να με πιάσει. Έχει από μέρες χαλάσει ένα μικρό ηχείο bluetooth που έχω, αυτό το φτηνό που είχα πάρει να βάζω μουσική όταν πλένω πιάτα ή κάνω μπάνιο. Όσο δούλευε, μια χαρά. Τον τελευταίο καιρό κάνει διακοπές, μπερδεύεται, πότε Bluetooth, πότε καλώδιο, πότε πιάνει, πότε όχι. Και είχα προσέξει ότι μερικές φορές δεν αποσυνδέεται καλά από το κινητό μου, αλλά σκέφτηκα “σιγά μωρέ, τι να γίνει…”
Είπα σήμερα να δουλέψω από το σπίτι γιατί είχα πολλά να διαβάσω και δεν ήθελα να με διακόπτουν στο γραφείο. Έβαλα λοιπόν μουσική στο ηχείο, το κινητό στο mute, και μπήκα στο Teams για το πρωινό zoom meeting με την ομάδα και το αφεντικό. Καμιά δεκαπενταριά άτομα στη γραμμή, οι κάμερες ανοιχτές, τα γνωστά χαμόγελα της προσποίησης “ξυπνάμε, είμαστε ομαδικοί, δίνουμε ρέστα”.
Το meeting πήγαινε βαρετά, σε κλασική φάση “πείτε μου πού βρισκόμαστε”, και γενικά προσπαθούσα να είμαι παρών χωρίς να φαίνεται ότι παλεύω να κρατήσω ανοιχτά τα μάτια μου. Κάπου εκεί αποφασίζω να ρίξω μια ματιά στα mails. Βλέπω ειδοποίηση για κάτι που περιμένω και χωρίς να σκεφτώ, ανοίγω το YouTube να δω ένα βίντεο τριών λεπτών, από αυτά που μαζεύεις στα favorites “να το δω κάποια στιγμή”, τύπου stand-up comedy, τίποτα σοβαρό.
Εκεί, κάπου στο δεύτερο λεπτό, ωραία γελάκια, δυνατή ατάκα και ξαφνικά παίρνω χαμπάρι… Το βίντεο ΔΕΝ ακούγεται στο κινητό μου. Το ήχοιο που ΕΓΩ νόμιζα ότι είναι αποσυνδεδεμένο, είναι ακόμα στα χαλάσματα κάπου πίσω μου, αλλά φαίνεται ότι ΟΛΟΣ ο ήχος πέρασε στην κλήση.
Ξεκινάνε κάτι περίεργα βλέμματα στην οθόνη. Κάποιος βήχει, κάποιος γέρνει το κεφάλι περίεργα. Κάτι ψιθυρίζουν στο chat. Το αφεντικό με κοιτάει σαν να παίζει “ποιος το έκανε”. Πάω να μιλήσω, αλλά αντί για δική μου φωνή, ακούγεται έξτρα δυνατά το “μα τι @#$% είναι αυτό το ανέκδοτο ρε φίλε; Ποιος το σκέφτηκε;” που είπε ο κομικός στο βίντεο. Κοκκινίζω, ιδρώνω. Ξαφνικά συνειδητοποιώ, ΑΚΡΙΒΩΣ τι έχει συμβεί.
Προσπαθώ να το διαχειριστώ:
1. Πρώτη σκέψη: Πατάω mute στο Teams. Ήταν ήδη mute (ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα).
2. Δεύτερη σκέψη: Κλείνω YouTube. Αργεί λίγο να καταλάβει το κινητό τι πάτησα – η τεχνολογία πάντα σε προδίδει όταν δεν πρέπει.
3. Τρίτη σκέψη: Σηκώνομαι να ξεσυνδέσω το ηχείο. Το ηχείο ΠΙΣΩ ΜΟΥ, κάτω από το γραφείο, εννοείται μπλεγμένο σε καλώδια, και να έχει και μπαταρία ακόμη!
4. Εκεί έπρεπε να σταματήσω, αλλά εγώ συνεχίζω να ψάχνω, γυρνάω σαν τον τρελό με το μικρόφωνο του λάπτοπ ανοιχτό, να ακούγεται τέρμα ο πανικός μου.
Νιώθω όλους να με κοιτάνε, σχεδόν ακούς τη σκέψη τους “τίνος είναι το βίντεο; Ποιος γελάει μόνος του;”. (Η απάντηση: εγώ, ο κακομοίρης.) Μπαίνω γρήγορα στο chat του Teams να πω κάτι έξυπνο: “Χαχα, παιδιά, μάλλον το bluetooth τα έπαιξε, συγγνώμη!” LOL κανείς. Silence. *Παγωμάρα.*
Το κερασάκι στο τέλος; Το αφεντικό κάνει ένα comment τύπου “Μήπως να συνεχίσουμε το meeting όταν όλοι θα είμαστε fully present;”. Εκεί ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί, ή έστω να χαλάσει ολόκληρο το internet για πάντα.
Το υπόλοιπο meeting κύλησε με εμένα στον αυτόματο, χωρίς να κοιτάζω κάμερα, φοβούμενος μην χτυπήσει καμιά άλλη Marvel ειδοποίηση στο κινητό και μπει ήχος, μην πει καμιά βλακεία άλλη συσκευή μου. Στα αποχαιρετιστήρια, όλοι μου έριξαν ένα βλέμμα “ναι, το είδαμε, μην ανησυχείς, θα το συζητήσουμε κι αύριο”.
Αν περιμένεις κάνα happy end, δεν έχει. Το μόνο καλό είναι ότι την επόμενη φορά που θα μου χαμογελάσει κάποιος στη δουλειά… θα ξέρω ΓΙΑΤΙ γελάει πραγματικά.
Και κάπως έτσι, σήμερα τα έκανα μαντάρα.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Πέτρος.
