Σήμερα τα έκανα μαντάρα με τον καφέ μου.
Ξύπνησα που λέτε ωραία και καλά σήμερα το πρωί, με τη διάθεση εκείνη του «Πάμε για δουλειά, ωωω τι ωραία, άλλη μια μέρα στον παράδεισο!», ξέρετε τώρα, με μισόκλειστα μάτια να νιώθω ότι αν δεν πιω καφέ, θα μεταμορφωθώ σε ζόμπι κατευθείαν. Έχω πάρει πρόσφατα μια fancy καφετιέρα τύπου espresso, που την παινεύομαι στο γραφείο (και από τότε που την πήρα έχω κάνει τον μπαρίστα στον εαυτό μου). Ε, σήμερα λοιπόν, είπα να κάνω κάτι διαφορετικό: Ισπανικό cortado. Δεν ήξερα ούτε τι σημαίνει – απλά ήθελα να το ποστάρω story για να νιώσω λίγο πιο κουλ.
Ξεκινάω το τυπικό τελετουργικό. Γέμισα το δοχείο με νερό, έβαλα τον καφέ, όλα κομπλέ. Τη βάζω να ζεσταθεί. Μέχρι εδώ όλα πήγαν καλά. Μέχρι που βλέπω από το ντουλάπι ένα μικρό, χαριτωμένο μπουκάλι ρακί που μου είχαν φέρει από Κρήτη και σκέφτομαι: «Ε, τι είναι ο cortado μπροστά σε έναν ελληνικό ‘ειδικό’ καφέ; Μια σταγόνα να του βάλω, να νιώσω ότι ζω επικίνδυνα πριν τις εννιάμιση το πρωί». Κανονικά εκεί έπρεπε να σταματήσω. Έχω το ταπεράκι του γραφείου σε μια ώρα, έχω διάφορα meetings… αλλά ο διαολάκος μέσα μου είπε «Είναι οι δέκα σταγόνες ρακής που θα σε καταστρέψουν;»
Ρίχνω λοιπόν τη ρακή στο φλιτζάνι (λίγο παραπάνω απ’ όσο έπρεπε, αλλά εντάξει, κρύο έκανε, να ξυπνήσουμε). Ρίχνω κι ένα έξτρα κουταλάκι ζάχαρη (γιατί καίει η ρακή, κάπως πρέπει να ισορροπήσει). Η καφετιέρα ξεκινάει να βγάζει θόρυβο και ατμό (κάτι σαν εξορκισμός έγινε μέσα στην κουζίνα), και μετά από δυο λεπτά καθησυχάζομαι ότι όλα πάνε τέλεια. Μαζεύω τα σύνεργα, κατεβάζω τον καφέ και πάω στο σαλόνι να ανοίξω λάπτοπ.
Ξεκινάει λοιπόν το πρώτο online meeting με την ομάδα. Ο καφές πίνει κι εγώ νιώθω τον λαιμό μου να καίγεται λίγο, αλλά «χαχα, παραδοσιακά πράματα». Μας χαιρετάει ο team leader, αρχίζει να μιλάει για tasks… Εδώ, να πω την αλήθεια, οι πρώτες δύο γουλιές με ζέσταναν κάπως ευχάριστα, αλλά συνέχισα χωρίς έγνοια. Μόνο που μετά τη μέση του φλιτζανιού αρχίζω να κοκκινίζω λιγάκι. Τώρα αυτό ήταν απ’ τη ζέστη ή απ’ τη ρακή, ποιος να ξέρει. Κάνει ο team leader μια ερώτηση για μένα («Λάμπρο, πώς πάνε τα reports;»), και κάποιος αρχίζει να γελάει γιατί έχω ένα ηλίθιο χαμόγελο και λέω «όλα γαμάτα!» αντί για το αναμενόμενο «είμαι on track, όλα καλά, μπλα μπλα».
Εκεί, φίλε, ήξερα ότι κάτι δεν πάει καλά. Είμασταν έξι στο call, δύο νέοι του τμήματος, ο προϊστάμενος και δύο από άλλη πόλη. Πρώτη φορά κατάλαβε ο κόσμος ότι ο Λάμπρος νιώθει πραγματικά άνετα σήμερα.
Τα αστεία όμως συνεχίστηκαν. Με ρωτάει η συνάδελφος: «Πάμε μετά για brunch ή θα είσαι πάλι busy;». Τότε λέω (χωρίς να το σκεφτώ, και φυσικά στο mute unmute πατιέται μόνο του με το mouse) «ρωτάω τη ρακή μου». Σιωπή στο meeting. Έγινε αυτό το άβολο πεντάλεπτο που κανείς δεν ήξερε αν πρέπει να γελάσει ή να με απολύσει.
Κατεβάζω το κεφάλι, προσπαθώ να μαζευτώ, ανοίγω παράθυρα μπας και σοβαρευτώ. Σε κάποια φάση πατάω κατά λάθος και το φίλτρο γάτας στην κάμερα. Βγαίνω με μουστάκι και αυτάκια. Δε μπορώ να το φτιάξω, ο κόσμος αποθεώνει, εγώ πνίγομαι. Εκεί, πραγματικά, έπρεπε να κλείσω τον υπολογιστή, να πάρω άδεια, να το δώσω up στο σύμπαν. Το μόνο που κατάφερα ήταν να πω στο τέλος της κλήσης «εύχομαι καλούς cortado σε όλους» και φυσικά ο team leader έκλεισε το meeting απότομα.
Κλασικά, έχασα κάθε professional κύρος. Μου στέλνει ο Χρήστος (ο χαζοχαρούμενος από το λογιστήριο) μήνυμα: «Κόψε τους cortado και πιάσε φραπέ με γάλα. Είναι πιο βαρύς ο ελληνικός!» Δεύτερη γκάφα, γιατί το διάβαζα μεγαλοφώνως στον χώρο του break room, εκεί μπροστά στην υπεύθυνη HR.
Μετά ήρθε το αποκορύφωμα: Το αφεντικό στέλνει DM (πάνω από 60), ρωτώντας αν όλα καλά στο σπίτι. Του γράφω, ντροπιασμένος, ότι είμαι απλά λίγο κουρασμένος και μάλλον ήμουν πιο χαρούμενος από το κανονικό. Δεν το χάφτει κανείς βέβαια.
Η μέρα κύλησε μεταξύ αστείων giphy στη δουλειά (όλοι μου στέλνανε εικόνες με ρακές, cats filters και emoji ποτήρια) κι εγώ απλά έθαβα το πρόσωπό μου στα χέρια μου.
Κατάφερα, με κάποιο τρόπο, να κάνω present σε meeting γύρω στις 12, αλλά όλοι ξεκαρδίζονταν κάθε φορά που έλεγα «λοιπόν, παιδιά, summary…» γιατί μάλλον περίμεναν άλλη ατάκα τύπου «αν δεν πιείτε τον καφέ σας με ρακή, δεν ξέρετε τι χάνετε». Σε κάποιο σημείο παράγγειλα κρύο τσάι, το ευλόγησα να με κάνει καλά και άρχισα να μετράω τις ώρες για να περάσει η ντροπή.
Μέχρι και η μάνα μου με πήρε το μεσημέρι (ως διά μαγείας είχε μάθει – ευχαριστώ, ξαδέρφη Κική, που δουλεύεις δίπλα), να με ρωτήσει «αν με έχεις επηρεάσει το ρακί και με τέτοια ξεκινάς τη μέρα σου;» Εκεί πια, λες, «πάει, τελείωσα».
Οπότε, ναι. Δέκα σταγόνες ρακή, ένα filter γάτας και μια κλήση Zoom αρκούσαν για να γίνω το ανέκδοτο της εβδομάδας στο γραφείο. Την καφετιέρα θα συνεχίσω να τη χρησιμοποιώ, αλλά ρακή ούτε για αστείο, βαριά βαριά μία φορά στη γιορτή μου.
Και κάπως έτσι, σήμερα τα έκανα μαντάρα.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Λάμπρος.
