TIFU: Έστειλα κατά λάθος screenshot… εκεί που δεν έπρεπε
Λοιπόν, σήμερα ξεκίνησε σαν κάθε άλλο βαρετό απόγευμα στο γραφείο: καφές, λίγο κρυφό browsing, και φυσικά, το ατέλειωτο chat με τους συναδέλφους στο WhatsApp group. Κλασικά. Το αφεντικό είχε κάνει και σήμερα ένα μικρό ρεσιτάλ γκρίνιας, οπότε το group είχε πάρει φωτιά με memes και χαζογελάκια. Μέχρι εδώ, όλα φυσιολογικά.
Λίγο αργότερα, εκεί γύρω στις 16:30, μου σκάει μήνυμα από τη Χριστίνα, συνάδελφο και φίλη, να μου πει αν θέλω να πάμε για μπύρες μετά τη δουλειά. Όμως, παράλληλα, σε άλλο παράθυρο μιλάω στο Messenger με τον Πάνο, που μιλάει για το αφεντικό και λέει κάτι τρελές φάσεις που έγιναν προχθές στο τμήμα του. Οι συνομιλίες αρχίζουν να μπερδεύονται.
Κάπου εκεί, με πιάνει μια τρέλα να στείλω ένα screenshot του chat με τον Πάνο στη Χριστίνα — να της δείξω πώς τον σχολιάζουν, να γελάσουμε και να νιώσουμε λίγο καλύτερα για τα χάλια μας. Πατάω, αντιγράφω, ρίχνω screenshot, ανοίγω (νόμιζα!) chat με τη Χριστίνα, κάνω paste και πατάω send. Ξενοιάζω, πίνω μια γουλιά καφέ, “χαχα θα λιώσει τώρα” σκέφτομαι.
Τι να δω όμως, το κινητό χτυπάει από ειδοποιήσεις – αλλά όχι όπως περίμενα. Με μια ματιά στο WhatsApp group (ναι, το group όλων των συναδέλφων, συμπεριλαμβανομένου και του αφεντικού), βλέπω το screenshot να φιγουράρει εκεί ολοζώντανο. Και όχι μόνο, αλλά το caption που πρόσθεσα, που έλεγε “χα! Αυτό μπας και τον πιούμε για τον ηλίθιο που είναι;”, ειδικά για να γελάσουμε με τη Χριστίνα, φαινόταν ΤΕΛΕΙΑ.
Εκεί έπρεπε να έχω συνειδητοποιήσει τι έκανα. Πάγωσαν τα πάντα γύρω μου. Παρ’ όλα αυτά, προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου “έλα μωρέ, ίσως να μην το διάβασε κανείς”. Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα όμως, αρχίζουν τα reactions. Πρώτα το γελάκι ο Πέτρος, μετά “!!!” η Μαρία, κι ένα “τι είναι αυτό;” ο Μάκης. Τρελή τρύπα στο στομάχι.
Και τότε, σκάει μήνυμα από το αφεντικό. “Παιδιά, για το συγκεκριμένο screenshot μπορώ να έχω μια εξήγηση;” Εκεί ήξερα: σήμερα τα σκάτωσα ανεπανόρθωτα. Πάγωσα. Κοίταζα την οθόνη, το φως πάλλονταν και σκεφτόμουν “μήπως να πετάξω το κινητό απ’ το παράθυρο;” Σκέφτομαι να σβήσω το μήνυμα, αλλά ήταν πολύ αργά – το είδαν ήδη πέντε άτομα, και το αφεντικό παρατηρητικότατος.
Εκεί πρέπει να σταμάταγα. Να μαζευτώ, να βάλω ένα επίσημο ύφος και να ζητήσω συγγνώμη. Αντίθετα όμως, κάνω το λάθος Νο 2: προσπαθώ να το παίξω cool. “Λάθος screenshot παιδιά, σόρρυ!” γράφω, με ελπίδα ότι θα φύγει με λίγο άβολο γέλιο. Η Χριστίνα μου στέλνει κατευθείαν προσωπικό μήνυμα: “Ρε μ@λ@κ@ το είδες ότι μπήκε στο group; Πάμε να κόψουμε φλέβες;”
Εδώ έχει πιάσει φωτιά η αμηχανία. Όλοι σιωπούν. Ο αφεντικός δεν μιλάει. Οι λίγες προσπάθειες να αλλάξει θέμα (“είδατε Netflix χτες;”) πνίγονται. Νιώθω ότι κάθε φορά που περπατάω στο open space θα πατάνε play το screenshot φωνητικά στα ηχεία.
Δέκα λεπτά αργότερα, ο αφεντικός στέλνει ένα μήνυμα ξερό: “Να προσέχετε λίγο πού στέλνετε διάφορα, παρακαλώ. Καλή συνέχεια.” Λες και με έβαλε στη γωνία της αίθουσας να κοιτώ το ντουβάρι.
Στο μεταξύ, ο Πάνος μου στέλνει ξεχωριστά: “Φίλε, thanks που με κάρφωσες έτσι προφανώς. Παίζει να μη μου ξαναμιλήσει κανείς σπίτι.”
Η απόγνωση πιάνει ταβάνι. Κάποια στιγμή σκέφτομαι να γράψω δημόσια “συγγνώμη παιδιά, μου ξέφυγε, όποιος θέλει το σβήνω” αλλά πόσο χειρότερο μπορεί να γίνει; Λίγο πριν σχολάσω, σκέφτομαι να ζητήσω κανονικά συγγνώμη. Αντίθετα, βγάζω το κινητό απ’ τα δεδομένα, το πετάω στην τσάντα, βάζω ακουστικά και προσπαθώ να συνεχίσω τη μέρα μου.
Στο δρόμο για το σπίτι έλεγα να μην το σκέφτομαι. Φυσικά όλες οι ειδοποιήσεις έπεφταν βροχή. Η Χριστίνα να μου γράφει “αύριο θα γελάμε, που θα βγεις στην Αγγελιοφόρο”, ο Πάνος ξενερωμένος, άλλοι δύο με εσωτερικά αστεία. ΟΜΩΣ την επόμενη φορά θα προσέξω ΠΟΥ στέλνω τι.
Και κάπως έτσι, σήμερα τα έκανα μαντάρα.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Δημήτρης.
