Σήμερα έκανα μια χαζή γκάφα που ξεκίνησε τόσο αθώα, κάπως σαν όλα τα κορυφαία fail που μετά σκέφτεσαι “πόσο πιο ηλίθια θα μπορούσα να το χειριστώ;”. Λοιπόν, είμαι 34, δουλεύω από το σπίτι (άλλο ένα headshot στην κοινωνικότητα αλλά λέμε τώρα) και έχω το κλασικό setup: laptop στο σαλόνι, φραπεδάκι, μουσική στο background, και ένα σωρό post-it να παριστάνουν ότι οργανώνουν τη ζωή μου.
Τι πιο συνηθισμένο; Χθες λοιπόν μου ήρθε email από τον προϊστάμενό μου – από αυτούς που δεν διαβάζεις ποτέ ολόκληρο, απλώς ψάχνεις το “action” ή το deadline. Μέσα σ’ αυτό, ένα αρχείο excel, που “πρέπει να ενημερώσουμε έως αύριο και να διαμοιράσουμε σε όλο το τμήμα, παιδιά, παρακαλώ να φροντίσετε για την ακρίβεια” (το παρακαλώ πάντα με τούβλο). Τέλεια, λέω, άλλη μια βλακεία να προσθέσω στη λίστα, αλλά οκ: τι μπορεί να πάει στραβά, είναι απλά ένα excel.
Το ανοίγω, τσεκάρω πινακάκια: κάτι ποσά, κάτι ημερομηνίες, κάτι αξιολογήσεις. Πάω να τακτοποιήσω τα δικά μου, όταν βλέπω δίπλα tabs που έχουν αφήσει και οι υπόλοιποι το σχόλιό τους, συχνά κάτι του στυλ “Remind me to discuss with John” ή “Fix this next week?”. Εκεί λίγο χαμογέλασα, είναι και τραβηγμένα ονόματα. Και πάνω στο χαβαλέ, δε ρώτησα κανέναν (εκεί έπρεπε να σταματήσω και να ρωτήσω κάποιον πιο παλιό, απ’ ό,τι αποδείχθηκε…). Σκέφτομαι ότι αφού όλοι κάνουν χαζά αστειάκια, να μην κάνω κι εγώ το δικό μου; Γράφω σε ένα από τα πεδία “Μάκης: anavlepse tous allous giati tha tous parei o diavolos me auta pou kanoun”, έτσι χαζοχαρούμενα, εκεί που ήμουν σίγουρος ότι είναι “προσωπικό” draft ΣΗΜΕΙΩΣΗ και ότι θα σβηστεί από το τελικό αρχείο… I mean, Excel είναι, όλα τα κρατάει προσωρινά, right; Wrong.
Συνεχίζω να δουλεύω, φορτώνω emails, το τηλέφωνο βαράει, η μουσική γίνεται δυνατά – generally chaos mood. Όταν έρχεται η ώρα να στείλω το αρχείο πίσω, δεν το τσεκάρω ξανά, γιατί προφανώς είμαι ουμπερ-σκληρός και σίγουρος — τύπου “σιγά μωρέ κάτι θα έχασα;”. Πετάω ένα πρόχειρο “Εγώ είμαι έτοιμος παιδιά, δείτε και οι υπόλοιποι πλησιάζει το deadline” και το στέλνω σε “ΑΠΑΝΤΗΣΗ-ΣΕ-ΟΛΟΥΣ” (ναι, ΟΛΟΥΣ: προϊστάμενος, HR, ένα μάτσο κόσμο που δεν ήξερα καν ότι δουλεύουν ακόμα εκεί).
Την επόμενη μέρα, σηκώνω το κινητό και βλέπω μηνύματα στο Teams και στο mail το εξής κλασικό: “Μήπως ξέρεις γιατί βλέπω ένα περίεργο σχόλιο στο tab σου;”. Εκεί μου έπεσε ένα σοκ, αλλά προσποιήθηκα το άνετο – φτιάχνω καφέ και σκέφτομαι: “Πόσο κακό να είναι ένα αστείο;”. Όταν όμως ανοίγω το Excel, τι να δω: το “Μάκης: anavlepse tous allous giati tha tous parei o diavolos me auta pou kanoun” ήταν ακόμα εκεί, ειδικό field, bold και με highlight ΚΙΤΡΙΝΟ (γιατί προφανώς, έβαλα και χρώμα να ξεχωρίζει).
Εκεί ήταν το σημείο χωρίς επιστροφή. Έκανα την κλασική απόπειρα να δω αν γίνεται recall το mail (ήξερα ήδη πως δεν γίνεται, αλλά είπα να κάνω ότι προσπαθώ), έγραψα δήθεν σοβαρό μήνυμα “Συγγνώμη, δοκιμαστικό σημείωμα, δεν αφορά φυσικά κανέναν συνάδελφο” μπας και το σώσω, και μέσα μου έλιωνα που μέχρι και η HR (η πιο πρώτη στα “ας κρατήσουμε καλό κλίμα”) μου απάντησε με το στεγνό “Δημήτρη, πρόσεχε τα σχόλια στα κοινόχρηστα αρχεία παρακαλώ”.
Ακόμα και μετά, προσπάθησα να το παίξω άνετος στο επόμενο call (“χα χα παιδιά, να σβήνουμε τα drafts μας ε!”), αλλά κατάλαβαν όλοι ότι μου ήρθε κάπως βαριά. Εκεί πια κατάλαβα: αν είχα σταματήσει στο αρχικό χαζό μυαλό μου, αν το είχα ελέγξει, αν ΕΣΤΩ είχα ρωτήσει πριν στείλω, όλα θα ήταν καλά. Αντί γι’ αυτό, τώρα με ξέρουν ως τον τύπο που αφήνει passive aggressive σχόλια για την ομάδα σε corporate αρχεία. Ωραία φάση!
Ούτε έξυπνο ήταν, ούτε αστείο βγήκε, απλά και μόνο αμήχανο (και ακόμα αποφεύγω τα πολλά πολλά στο chat). Άλλη φορά λοιπόν δέκα check πριν πατήσω send… και ΑΝ είναι να αφήσεις σχόλιο, βάλ’ το τουλάχιστον να μην το βλέπουν όλοι οι άσχετοι!
Και κάπως έτσι, σήμερα τα έκανα μαντάρα.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Δημήτρης.
