Λοιπόν, παιδιά, να σας πω για την ημέρα που κατάλαβα γιατί δεν πρέπει να υποτιμάς ποτέ ένα απλό delivery και το πόσο γρήγορα μπορεί να καταρρεύσει όλη η εικόνα που έχεις χτίσει στη δουλειά σου επειδή, απλά, νόμισες ότι “σιγά μην συμβεί σε μένα”. Spoiler: συνέβη και με πήρε και με σήκωσε.
Ήμουν στη δουλειά – σε γραφείο να φανταστείτε, από αυτά τα ανοιχτά που όλοι ακουν τα πάντα και ο μόνος προσωπικός χώρος σου είναι η λίστα με τα post-it στο desktop. Κανονική μέρα, ως εκεί. Μεσημέρι, πεινασμένος, κλασικά έχουμε βαρεθεί τα ίδια σάντουιτς του κυλικείου και λέω “ρε, δεν κάνω εγώ σήμερα την παραγγελία για όλο το γραφείο, να πάρω και το credit που αξίζω;”. Είμαι νέος στην εταιρεία, θέλω να δείξω ότι “το ‘χω”, social energy στον Θεό, και παίρνω πάνω μου το ομαδικό delivery.
Μαζεύω τις παραγγελίες, 15 άτομα – μέχρι και vegan επιλογές, μέχρι και “βάλε να έχει έξτρα σως” και “χωρίς ντομάτα – ξέρεις εγώ” μου λέει η κλασική υποχόνδρια της παρέας. Σημειώνω προσεκτικά, νιώθω φοβερά οργανωμένος. Εκεί έπρεπε να σταματήσω. Αλλά όχι. Συνεχίζω, την ώρα που πληκτρολογώ όλα αυτά στο app, μου μιλάει άλλη συνάδελφος για μια παρουσίαση, ξεχνάω τι έχω βάλει στο καρότσι, κάνω και το λάθος να “αποθηκεύσω” τις επιλογές, μεταπηδώ λίγο ανάμεσα σε καρτέλες, και… ολική σύγχυση. Το παίζω κουλ. Σκέφτομαι “εντάξει μωρέ, τρώμε ό,τι και να έρθει”.
Τελικά πατάω “υποβολή”, βραβεύω τον εαυτό μου σιωπηλά, και πάω για μια μικρή βόλτα για να μην ακούω τις κοιλιές μας να γουργουρίζουν. Όταν γυρνάω έχουν ήδη ξεκινήσει τα αστεία “μην μας φέρεις τα λάθος”. Χαμογελάω ειρωνικά, γιατί προφανώς “σιγά μη γίνει στραβή”.
Έρχεται ο ντελιβεράς, φέρνει δυο τσάντες μεγάλες – ανακούφιση, λέω έφερα την παραγωγή του Brooklyn. Ξεκινάμε να μοιράζουμε… και καταρρέει όλο. Πρώτο δείγμα, το vegan μπιφτέκι γίνεται σνίτσελ κοτόπουλο. Δεύτερο, δύο ίδια burger όταν κανείς δεν είχε παραγγείλει, και η Ματίνα δεν τρώει ποτέ burger. Ο Πέτρος με το “χωρίς αγγουράκι” έχει αγγουράκι παντού, και η Δώρα που έχει αλλεργία στο αυγό, βρίσκει έκπληξη ομελέτα μέσα στο σάντουιτς της.
Σκέφτομαι “εντάξει, μπορεί να έκανα ένα copy-paste λάθος, περισσεύουν τόσα, κάποιος θα βολευτεί”. Μέσα μου αρχίζει να ανησυχεί το στομάχι μου, όχι από την πείνα πια αλλά από το άγχος. Το χειρότερο; Έχω μπερδέψει και τον αριθμό επιλογών, λείπουν πράγματα και πετιούνται αστεία “μπράβο, το ξαναδοκιμάζουμε αύριο;”
Εδώ καταλαβαίνω, ότι η “απλή παραγγελία” θέλει skill. Η Δώρα κάνει το αστείο “ωραία, να πεθάνω επίσημα από το αυγό τώρα ή να περιμένω πέντε λεπτά;” και γελάνε όλοι. Εγώ κόκκινος. Ο Πέτρος προσπαθεί να φτιάξει ένα sandwich Frankenstein με ό,τι περίσσεψε. Η vegan κάθεται απέναντί μου, με κοιτάει με απογοήτευση, σαν να της πούλησα παραμύθι και στο τέλος έκλαψε από το δράμα.
Προσπαθώ να σώσω ό,τι σώζεται, παίρνω εγώ το σάντουιτς με το αυγό, προσφέρω το άλλο μπιφτέκι σε όποιον θέλει, παρακαλώ τον ντελιβερά αν μπορεί να φέρει άλλα δύο κάτι στα γρήγορα – μου λέει “θα το δω αν προλαβαίνω, φίλε”. Ξεκινάει ο πανικός. Κάποιοι φέρνουν κρυφά ταπεράκια από το σπίτι, άλλοι είναι στο Google Maps για να δούνε αν προλαβαίνουν μαγαζί πριν το επόμενο meeting. Εγώ, εκεί, με μια στάλα ιδρώτα να κατρακυλάει στη μύτη μου, προσπαθώ να χωνέψω τη ντροπή πιο εύκολα απ’ το σάντουιτς.
Εν τω μεταξύ, κάποιος έχει ανεβάσει story “Όταν μοιράζεται το delivery κι όλα πάνε στραβά! #OfficeFails”. Ποζάρω με το χαμόγελο “όλα καλά μωρέ”, με βλέπω αργότερα και θέλω να εξαφανιστώ. Εκεί το πήρα απόφαση: η κουλτούρα του γραφείου είναι αδυσώπητη. Κάθε μπουκιά είναι κουβέντα. “Ξαναρχιζει το The Office, παιδιά;”, φώναξε κάποιος στο βάθος.
Φυσικά, το θέμα συζητήθηκε όλη μέρα – και την επόμενη. Μου έδωσαν παρατσούκλι, κάτι μεταξύ “Μπέρδευα Delivery” και “Mr. Μαγειρέματα”, και κάθε φορά που κάποιος πεινάει, μου πετάνε “έλα, εσύ να παραγγείλεις – να δούμε τι θα μας φέρεις σήμερα”. Τουλάχιστον έσπασα τον πάγο στο γραφείο, με τον πιο fail τρόπο, και κάτι έμαθα: να μην υποτιμάς ούτε το ταπεινό delivery, ούτε τα post-it, ούτε τις αλλεργίες.
Και κάπως έτσι, σήμερα τα έκανα μαντάρα.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Πάνος.
