TIFU: Έστειλα λάθος μήνυμα… στην αφεντικίνα μου
Η μέρα ξεκίνησε τελείως νορμάλ. Έβαλα τον καφέ μου, το κινητό στην πρίζα, και ξεκίνησα να τσεκάρω τα mail της δουλειάς. Ένα κλασικό πρωινό στην καραντίνα, που δεν σηκώνεις ούτε τη μπλούζα σου να δεις αν έχεις λεκέ, γιατί σε βλέπουν μόνο στο Teams από τη μέση και πάνω.
Πίνω λοιπόν τον δεύτερο καφέ, κάνω scroll στο WhatsApp και έχω ταυτόχρονα ανοιχτό το chat του γραφείου, το group με την παρέα και τη συνομιλία με τη φίλη μου τη Λένα με τα “κουφά” που συμβαίνουν στη δουλειά. Καθόλου προβληματικό, σωστά;
Μέσα σε όλα τα threads, η αφεντικίνα μας –η Ελένη– είχε στείλει ένα καινούργιο excel για μια “πολύ απλή αναφορά που να μην αργήσεις και να φαίνεται άψογη” (κλασικά, κομψότατα, βέβαια, όπως πάντα). Εγώ τότε σκέφτηκα να κάνω το κλασικό βήμα-ένα της δικής μου διαδικασίας: να γκρινιάξω λίγο. Ανοίγω τη συνομιλία με τη Λένα και ξεκινάω, “Άκου τώρα τι μας ζητάει πάλι η Βασίλισσα Drama…”. Περιγράφω και το outfit της από χτες στο call, κάτι για τα τάπερ της με το σέλερι και τα μούτρα που έκανε όταν κάποιος τόλμησε να ανοίξει μικρόφωνο και ακουγόταν το πλυντήριο πιάτων του σπιτιού του.
Κάπου εκεί έπρεπε να σταματήσω και να θυμηθώ το χρυσό κανόνα “έλεγξε στον ΠΟΙΟΝ στέλνεις πριν πεις τα δικά σου τα χοντρά”. Αλλά εγώ εκείνη τη στιγμή, πάνω στην καφεϊνίαση και τη ροή του κράξιμου, πατάω αποστολή… Μόνο που, αντί να πάει στη Λένα, το στέλνω στην ίδια την Ελένη.
Δεν το παίρνω αμέσως χαμπάρι, μάλιστα. Βλέπω λίγο μετά μια ειδοποίηση: *”Η Ελένη διάβασε το μήνυμά σας”*. Μου κόβονται τα γόνατα. Κοιτάω ξανά… Ω, ναι, το έστειλα στο chat που λέει “ΕΛΕΝΗ***** ΑΦΕΝΤΙΚΟ”, όχι στην Λένα. Εκεί, παιδιά, έπρεπε να κοπανήσω το κεφάλι μου στον τοίχο.
Μπαίνω αμέσως πανικόβλητος σε mode damage control. Σκέφτομαι, “να το διαγράψω; αλλά στάνταρ πήρε το pop up”. Πριν προλάβω να διαγράψω, σκάει και το “Η Ελένη πληκτρολογεί…”. Ευχήθηκα να με καταπιεί η οθόνη. Ήλπιζα σε ένα επιεικές “παρεξήγησα κάτι;”, αλλά όχι… Μου σκάει το πιο ξερό και παγωμένο reply: “Μπορούμε να μιλήσουμε αμέσως στο τηλέφωνο;”.
Εδώ ξεκινάει μια έξτρα αμήχανη φάση. Πιάνω το κινητό, αλλά δεν ξέρω καν τι να πω. Να απολογηθώ; Να κάνω τον τρελό (“συγγνώμη, το κινητό μου είναι χαλασμένο”); Να το παίξω αδιάφορος και να το μετατρέψω σε αστειάκι; Τίποτα δεν κολλάει. Τελικά, σηκώνω το τηλέφωνο και με υποτονική φωνή λέω “έλα, Ελένη…” και προετοιμάζομαι να φάω κατσάδα επικών διαστάσεων.
Η Ελένη – απίστευτα ψύχραιμη, πολύ ψυχρή όμως – μου λέει “Καταλαβαίνω ότι στην πίεση της δουλειάς όλοι λέμε πράγματα που δεν εννοούμε. Αλλά καλό είναι να δείχνουμε λίγο σεβασμό, ειδικά όταν δυσκολεύομαι να κρατήσω το τμήμα ενωμένο. Να ολοκληρώσεις την αναφορά ως τις 12. Τα υπόλοιπα, θα τα πούμε.”
Κλείνει το τηλέφωνο. Εγώ το μόνο που θέλω είναι να ανοίξει η γη να με καταπιεί με το πληκτρολόγιο μαζί. Τη μία νιώθω ότι κατάπια ολόκληρη την Αττική Οδό σε μάρμαρο, την άλλη ότι είμαι σε επεισόδιο του The Office και η κάμερα κάνει zoom στην κατάρρευσή μου.
Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να κάθεται περίπου δέκα λεπτά ακίνητος, κοιτώντας την οθόνη, με τις λέξεις “Βασίλισσα Drama” να στριφογυρνάνε σαν δράκοι Game of Thrones μέσα στο μυαλό μου. Κλασικά, σε εκείνο το σημείο σκέφτομαι “αν ΕΚΕΙ σταματούσες, θα ήσουν μια χαρά· έσβηνε το σχόλιο, ούτε γάτα, ούτε ζημιά”. Αλλά όχι, έπρεπε να πάω all in με περιγραφές και ταπεράκια…
Δύο ώρες μετά, η Λένα διαβάζει το μήνυμα και πεθαίνει στα γέλια. Σου λέει “ό,τι και να σου πω, το ‘παθες και πάει”. Η υπόλοιπη ομάδα δεν κατάλαβε τίποτα – μεγάλος συν της απομακρυσμένης δουλειάς είναι ότι δεν σ’ ακούνε να σιχτιρίζεις ή να ουρλιάζεις στον αέρα του σαλονιού. Αλλά εγώ όλη μέρα δούλεψα με τη μούρη κατακόκκινη, ακουστικά βιδωμένα στα αυτιά και κρυφόάγχος του τύπου “την επόμενη αξιολόγηση μάλλον θα βγω υποψήφιος για υποβάθμιση σε νέα σειρά mίμου”.
Α, και βέβαια, ποτέ ξανά καφεΐνη πριν αρχίσω να γράφω σχολιασμούς για συναδέλφους. Έκανα mute τις συνομιλίες για καμια ώρα, έδωσα όρκο στον εαυτό μου να ελέγχω πάντα το όνομα στο πάνω μέρος του chat πριν γράψω κάτι που μπορεί να καταστρέψει τη μέρα μου. Ε, προφανώς δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό το “mind the chat”.
Και κάπως έτσι, σήμερα τα έκανα μαντάρα.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Πάνος.
