Σήμερα τα έκανα μαντάρα με μία τούρτα (και την κοπέλα του κολλητού μου)
Καλησπέρα ρε παιδιά. Ελπίζω το δικό μου ΤΙFU να σας φτιάξει λίγο τη μέρα, γιατί εμένα ακόμα ντρέπομαι που το αναπολώ. Ξεκινάω.
Ήταν τα γενέθλια του κολλητού μου, του Κώστα, και είχαμε συνεννοηθεί ότι θα πάμε απλά μερικοί φίλοι για μπύρα χαλαρά, τίποτα σπουδαίο. Σκέφτηκα λοιπόν – επειδή πάντα του αρέσουν τα γλυκά και για να κάνω λίγη πλάκα – να πάρω μια τούρτα με ένα γελοίο σχέδιο (ήθελα να γράψω κάτι τύπου «Χρόνια Πολλά, Γέρικο Φάντασμα», μιας και κλείνει τα 32 και γκρινιάζει για πόνους στη μέση). Μικρό, αθώο – ακόμα κι αν η τούρτα ήταν υπερβολή για το χαλαρό μάζεμα.
Στο ζαχαροπλαστείο όλα καλά, εγώ να γελάω με τη διακοσμήτρια πώς να φτιάξει το “γέρικο φάντασμα”, εκεί έπρεπε να σταματήσω. Γιατί όταν λειτουργώ αυθόρμητα, ανεβάζω το αστείο πιο ψηλά κάθε φορά. Το βλέμμα που μου έριξε η ζαχαροπλάστρια έλεγε “φτάνει”.
Τέλος πάντων, ήρθε το βράδυ. Είμαστε στο μπαρ, η παρέα γελά, λέμε χαζομάρες, εγώ με το κουτί της τούρτας από δίπλα – επειδή ως γνωστόν, τα ψεύτικα σεμινάρια που λένε στις ταινίες του Hollywood με «μπαίνεις μέσα αργά και φωνάζεις έκπληξη», εδώ απλά προσπαθείς να φας τα λιγότερα καψόνια καθώς κουβαλάς το γλυκό τίμιου μεγέθους για 12 άτομα, ενώ είστε στην πραγματικότητα εφτά.
Εκεί την πάτησα, γιατί έχει έρθει και η κοπέλα του Κώστα, πρώτη φορά που τη βλέπω. Και – όπως αποδεικνύεται δύο ώρες μετά και τρία τσιγκούνικα σφηνακια μέσα μου – αυτή έχει θέμα με τα πειράγματα για την ηλικία, της φαίνεται αγένεια (είναι ένα-δυο χρόνια μεγαλύτερή μας και όπως έμαθα “αρρωσταίνει με κάτι τέτοια”). Εγώ δεν το ξέρω αυτό τότε. Ούτε ότι ο Κώστας είχε πει στην παρέα του μπαρ πως είναι μικρότερος.
Σηκώνω λοιπόν την τούρτα με την αστεία φάτσα, διαβάζει η παρέα “Χρόνια Πολλά Γέρικο Φάντασμα”, να σκάσουν όλοι στα γέλια (ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα). Ο Κώστας μόνο χαμογελάει λίγο αμήχανα, κι εκείνη ξαφνικά πετάει ένα «Α, ορίστε, απ’ τα 22 λέει γέρικο σαν τους γέρους, για γέλια…» να στραβώνει το κλίμα. Εκεί έπρεπε να σταματήσω. Μπορούσα να το ρίξω στην πλάκα, να πω κάτι γενικό, αλλά εγώ ήθελα να κάνω τον κωμικό.
Οπότε (κλασικά, γιατί δεν κρατιέμαι), προσθέτω και γελάω «Ε, τι να κάνεις, κάθε μέρα όλο πιο κοντά στο ΚΑΠΗ! Τουλάχιστον ακόμα μπορεί να σβήσει τα κεράκια χωρίς να κουραστεί…» και γελάω, γελάω ο ΜΠΟΥΦΟΣ. Ξεροκαταπιάνεται όλη η παρέα, ο Κώστας πίνει μπιρίτσα αμίλητος, και η κοπέλα του τον κοιτάει λες και της προσέβαλα τη μάνα.
Εκεί, αμέσως μετά το αστείο, κατάλαβα το λάθος. Δηλαδή, ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Αλλά, δεν τελείωσε εκεί. Επειδή ήθελα να δείξω τάχα άνετος, αντί να ζητήσω συγγνώμη, τραβάω το θέμα παραπάνω: «Α ρε φίλε, ούτε καν γενέθλια μπορούμε να γιορτάσουμε χωρίς να σκεφτόμαστε τα γηρατειά – σε λίγο θα φέρουμε περπατούρα για τα σφηνάκια!»
Εκεί ήταν το τελειωτικό. Η κοπέλα του ψιθυρίζει κάτι τύπου «μην τον ακούς αγάπη μου, κάποιοι δεν καταλαβαίνουν», ο Κώστας μου ρίχνει βλέμμα του στυλ “Καλό ήταν, αλλά αρκετά”, κι εγώ… ανθρώπινος, δηλαδή ηλίθιος! Πραγματικά, απ’ έξω το έπαιζα ανέμελος, από μέσα όμως είχα ιδρώσει παντού. Και το κερασάκι στη τούρτα (κυριολεκτικά): Πάω να κόψω το πρώτο κομμάτι, χάνω το χέρι (ταρακουνημένος), φεύγει το κομμάτι και προσγειώνεται ΠΑΝΩ στη λευκή φούστα της κοπέλας του Κώστα. Μιλάμε για ροζ-μπλε άγευστη σαντιγί ΠΑΝΤΟΥ.
Νιώθω τη φωνή μου να βγαίνει σπασμένη «Ά… άστο να το καθαρίσω!» και εκεί πνίγομαι περισσότερο. Ωρύονται όλοι «Μη, θα απλώσεις τα χάλια κι άλλο». Δεν ξέρω αν τα μάζεψα εγώ ή ήθελα να με βγάλουν με το κουτί της τούρτας σηκωτό έξω. Το βλέμμα της κοπέλας τα είπε όλα: θέλω απλά να μην υπήρχες.
Πανικός, ντροπή, το κεφάλι κάτω. Τα επόμενα είκοσι λεπτά τα πέρασα στο μπαρ γύρω-γύρω, προσπαθώντας τάχα να βοηθήσω με σερβιτόρους να φέρουν χαρτοπετσέτες, να πω κανένα ανέκδοτο ακόμα μπας και σπάσει ο πάγος (κακό λάθος), αλλά βασικά ρεζίλι ήμουν απλώς και δεν σωζόταν.
Την επόμενη μέρα μου έστειλε μήνυμα ο Κώστας «Ρε φίλε, έστω ένα “χρόνια πολλά” μόνο του χρόνου, εντάξει;». Και καλά μου έκανε!
Οπότε, ναι… σήμερα τα σκάτωσα κανονικά.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Δημήτρης.
