TIFU STORIES – Πώς έκανα μια ολόκληρη πολυκατοικία να νομίζει ότι καίγεται για μια μπουγάτσα

TIFU: Πώς έκανα μια ολόκληρη πολυκατοικία να νομίζει ότι καίγεται (και η μάνα μου με αποκληρώνει ακόμα)

Λοιπόν, αδέρφια, πάρτε ποπ κορν γιατί Ε-Εγώ σήμερα ξεφτιλίστηκα πανηγυρικά μπροστά στην πολυκατοικία μου. Δεν είμαι κανένας σούπερ ήρωας, απλός τυπάς είμαι, τριαντάρης, μόνος μου σε γκαρσονιέρα, και ναι, η μάνα μου με παίρνει εικοσιδύο φορές τη μέρα για “να δει αν έφαγα”.

Ξυπνάω σήμερα σκασμένος από πείνα και πονοκέφαλο (ήπια κάτι κρασάκια χτες – ήπια ξέρω ‘γω α) και λέω: ξέρεις τι, γουστάρω κρουασάν με σοκολάτα. Αλλά δεν έχω. Σκέφτομαι, “θα κάνω γρήγορα μια μπουγάτσα με τα χεράκια μου, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι;” Πρώτο λάθος. Και μόνο που το σκέφτηκα, έπρεπε να καταλάβω ότι πάμε για καταστροφή: εγώ και φούρνος μικροκυμάτων έχουμε παρελθόν – μια φορά έλιωσα κουτάλι μέσα στον φούρνο. Πάμε παρακάτω.

Ανοίγω YouTube “Easy Bougatsa Greek Recipe”. Γρήγορα βλέπω μια συνταγή που λέει, “30 λεπτά, τέλειο αποτέλεσμα, σαν του Ζήκου”. Έχω όλα τα υλικά εκτός από κανέλα, αλλά ποιος νοιάζεται; Χτυπάω γάλα με ζάχαρη, βούτυρο, τα γνωστά, το απλώνω σε ένα ταψάκι μιας χρήσης (που μου ‘χε αφήσει η μάνα μου – διαισθάνεται τα πάντα η γυναίκα), κόβω φύλλο πακτωμένο από την καταψυξη, και το βάζω στον φούρνο. Μέχρι εδώ λέω, “πανεύκολο, γιατί γκρινιάζουν όλοι για τη μαγειρική;”

Εκεί όμως αρχίζουν τα στραβά: συνειδητοποιώ ότι έχω αφήσει το ταψάκι στο πάτωμα δίπλα από τον φούρνο, γιατί ήθελα να σκουπίσω τον πάγκο, και δείτε το μαγικό – σκοντάφτω και μου φεύγει το μισό μείγμα πάνω στα πλακάκια. Εκεί ήταν το πρώτο “εκεί έπρεπε να σταματήσω”, αλλά δεν το ‘κανα. Λέω, δε βαριέσαι, καθάρισα συμπαθητικά, μάζεψα ό,τι είχε απομείνει, κι ό,τι έγινε έγινε.

Συνεχίζω ψύχραιμος, αλλά βαριέμαι να περιμένω να ζεσταθεί καλά ο φούρνος, οπότε τον βάζω στο τέρμα. Διπλό λάθος, τον έβαλα στους 250 με αέρα (!). Πόσο χαζός; Σκέφτηκα ότι “βαριέμαι να περιμένω, ας γίνει γρήγορα”. Παράλληλα, βαριέμαι και το κινητό φορτισμένο μέσα, οπότε βγήκα λίγο στο μπαλκόνι (καλοκαιράκι) να καπνίσω και να χαζέψω TikTok.

Εκεί ξέχασα τον φούρνο. Και τις ικανότητές μου. Και ίσως και την ίδια μου την ύπαρξη. Δεν υπερβάλλω. Παίζουν να περάσανε 25 λεπτά, ίσως και παραπάνω, όταν μυρίζω κάτι παράξενο… καπνιστό, μεταλλικό και πανικού. Εκεί το έπιασα: κάτι δεν πάει καλά! Μπαίνω μέσα και βλέπω έναν καπνό να βγαίνει από τον φούρνο λες και ψήνω σάουνα για δράκους.

Φρικάρω. Ανοίγω τον φούρνο και αντικρίζω το ταψάκι να έχει λιώσει, το φύλλο να έχει γίνει κάρβουνο, και κάτι παράξενα μπαλάκια ζύμης να πετάγονται προς πάσα κατεύθυνση. Ο συναγερμός καπνού; Φωνάζει λες και χτυπάει πυρηνικός συναγερμός. Και πάνω που αγχώνομαι, ο συναγερμός ΠΥΡΑΝΙΧΝΕΥΣΗΣ όλης της πολυκατοικίας – *ξυπνάει*.

Ξαφνικά μαζεύονται άνθρωποι στο διάδρομο: Φωτεινή με ρόμπα και άγριο ύφος (“πάλι εσύ Διονύση;”), ο κυρ-Νίκος από το ισόγειο να ψάχνει τον πυροσβεστήρα και φυσικά εγώ, να προσπαθώ να εξηγήσω μες στους καπνούς “μπουγάτσα ήταν, συγγνώμη, μπουγάτσα!”, λες και έβαλα φωτιά για τελετουργία. Φωνάζει κάποιος “Να καλέσουμε την Πυροσβεστική;”; Και η πιο ωραία φάση: παίρνει η μάνα μου τηλέφωνο (μούφα Σωτήρη!) επειδή ξύπνησε από τον συναγερμό – ναι, της το μετέφερε γείτονας μέσω viber, προφανώς.

Εκεί καταλαβαίνω ότι κάπου τα μπουρδούκλωσα για τα καλά. Δεν ξέρω τι να πω. Τρέμω, ιδρώνω, το κεφάλι κάτω, και το μάτι της Φωτεινής να με διαπερνάει λες και σκότωσα το κανίς της. Με βάζουν να αερίσω όλο το κτίριο, καθάρισα τρεις ώρες τον φούρνο, γονάτισα στα πλακάκια, και μύριζε τόσο έντονα καμμένο που σκέφτηκα να νοικιάσω άλλο σπίτι. Μέσα στην αμηχανία ήμουν να ζητάω “συγγνώμη” ανά δευτερόλεπτο, μέχρι που έφτασα στο σημείο να παραγγείλω τσουρέκια σε όλη την πολυκατοικία σαν αποζημίωση. Φυσικά, εννοείται πως κανείς δεν τα πήρε – “άσε, μην τα πειράξουμε καλύτερα, Διονύση”, μου είπε η πολυκατοικία με ένα στόμα, μία φωνή.

Θέλω να μάθω να μαγειρεύω. Αλλά όχι σήμερα. Και όχι μπουγάτσα.

Ναι… σήμερα τα σκάτωσα κανονικά.

Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Διονύσης.