Παιδιά, κρατηθείτε, γιατί αυτή τη φορά μιλάμε για γκάφα ολκής. Προειδοποιώ: όποιος έχει δουλέψει ποτέ σε open space γραφείο, θα πονέσει μαζί μου.
Λοιπόν, το σκηνικό. Είναι Τρίτη πρωί και, όπως συνήθως, ξυπνάω στο τσακ να προλάβω το deadline για εκείνο το report που σέρνω τρεις βδομάδες. Καφές στο χέρι, μούτρα μέχρι το πάτωμα, και φτάνω πάλι τρέχοντας στο γραφείο. Είμαι τόσο νυσταγμένος, που το πρώτο email που ανοίγω μου φαίνεται γραμμένο στα αρχαία ελληνικά. Ξεκινάω λοιπόν το report (σήμα κατατεθέν: “θα το τελειώσω επιτέλους σήμερα, δεν γίνεται!”).
Γύρω μου, όλοι αφοσιωμένοι – ή έτσι νομίζω. Η Άννα απέναντι με ακουστικά, ο Μιχάλης με το αιώνιο delivery latte, και εγώ – να πολεμάω με excel, καφέ και άγχος. Μέχρι εδώ όλα φυσιολογικά. Εκεί είναι που ξεκινάει το κακό: θυμάμαι ότι πρέπει να κάνω μια γρήγορη βιντεοκλήση με την HR, κάτι να συζητήσουμε για τις άδειες (μπανάλ, βαρετό, αλλά βασικό).
Ανοίγω Teams, βάζω να συνδεθώ, και ψάχνω το link του meeting. Ταυτόχρονα έχω 27 tabs ανοιχτά, ροή ειδήσεων, meme group στο Messenger για ατάκες – γενικά, brain overflow. Και αμέσως πριν μπω στο meeting, θυμάμαι ότι ο Μιχάλης μου είχε στείλει κάτι καμμένα memes χτές βράδυ. Μπαίνω λοιπόν γρήγορα στο chat και κάνω scroll, γελάω μόνος μου σαν βλαμμένος. Εκεί είναι που έρχεται η φαεινή ιδέα: “Ρε, ας στείλω κι εγώ αυτό το επικό gif με τον πιγκουίνο που σκοντάφτει. Θα πεθάνουν στο group!”
Προσοχή τώρα, εδώ αρχίζει το ανεπαίσθητο λάθος: πατάω λάθος παράθυρο. Αντί για το “δικιά μου φουλ-καμμένη παρέα”, στέλνω εννοείται στο corporate… στο company-wide channel του Teams. Και ΤΙ στέλνω; Όχι απλό gif. Στέλνω έναν πιγκουίνο, πέφτει κάτω, γράφει PENGUIN DOWN, και έρχεται overlay: “Άρχισαν τα όργανα” με τυμπανάκια. Ήταν η επιτομή του meme, αλλά ΟΧΙ για την HR και τους τεχνικούς διευθυντές όλων των τμημάτων.
Εκεί λοιπόν έπρεπε να σταματήσω. ΔΕΝ σταμάτησα. Το είδα να ανεβαίνει στο main feed, το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι, και σκέφτομαι “ΟΚ, διαγραφή κατευθείαν. Δεν θα το δει κανείς. Τα πρωινά δεν μπαίνουν πολλοί εδώ.”
Μπαίνω αγχωμένος να το σβήσω. Εκείνη όμως τη στιγμή γίνεται αυτό που λένε timing του σύμπαντος: η HR με καλεί στο call ΤΩΡΑ. Πατάω accept με το που εμφανίζεται το pop-up, και… αφήνω την κατά λάθος λανσαρισμένη καφρίλα να φιγουράρει ρομαντικά στο company-wide.
Με τρεμάμενα δάχτυλα προσπαθώ να κρύψω το chat στο share-screen, ενώ λέω ψύχραιμος “ένα λεπτό να κλείσω κάτι tabs”. Η HR με κοιτάει περίεργα (είναι και αυστηρή αυτή…), εγώ από μέσα μου καρδιοχτυπώ. Ανησυχεί που καθυστερώ και πετάει ένα “όλα εντάξει;”.
Απαντάω χαζογελώντας, “ναι, απλά μπερδεύτηκαν κάποια παράθυρα…” και νιώθω ότι γίνομαι ένας από τους πιγκουίνους που πρωταγωνιστούν στο gif. Το call τελειώνει, τρέχω πίσω στο chat, έχω προλάβει να το διαγράψω… αλλά δυστυχώς, όχι προτού ΤΡΙΑ άτομα το κάνουν react με “😂”, κι ένα με το “!!!”. Και το καλύτερο; Το είχε δει ΚΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ.
Μου στέλνει κάπως χαβαλετζίδικα “χαριτωμένο το meme, αλλά πρόσεχε τα κανάλια”, με gif “this is fine”, και το κερασάκι στην τούρτα ήταν notification στο Slack για “guidelines χρήσης εταιρικών chats”. Εκεί το στομάχι γίνεται κόμπος και προσπαθώ να μη βάλω τα γέλια (ή τα κλάματα). Μη νομίζετε, η πληγή δεν έκλεισε εκεί.
Μετά, κάθε συνάδελφος που συνάντησα όλη μέρα με χαιρετούσε με ύφος “Penguin Down!”. Η Άννα πλάκα-πλάκα με ρώτησε “Πώς πάει το multitasking;” και ο Μιχάλης δεν άντεξε, μου στέλνει DM “επόμενο project: company-wide diners club ίσως;”. Αλλά το αποκορύφωμα ήταν το απογευματινό mail από το τμήμα IT: “γεια, σε περίπτωση που χρειάζεσαι βοήθεια με chat settings, είμαστε εδώ!”.
Γιατί να σταματήσω στα memes; Γιατί να μην ανοίξω λίγο ακόμα τα παράθυρα, να στείλω και καμιά πίτσα στη γραμματεία; Από το “θα κάνω κάτι γρήγορο να γελάσουμε λίγο”, κατέληξα viral πρωταγωνιστής στο εταιρικό κανάλι, και όχι ακριβώς με τον τρόπο που θα ήθελα να με γνωρίσουν οι καινούριοι.
Και κάπως έτσι, σήμερα τα έκανα μαντάρα.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Νίκος.
