TIFU: Ο καφές, η Μαρία και το ημερολόγιο του γραφείου
Δεν ξέρω αν έχει συμβεί και σε άλλους, αλλά ενώ οι καθημερινές μου ξεκινάνε με τον πιο αθώο τρόπο ―καφές, κινητό, λίγη κλοπή Wi-Fi από τον γείτονα―, μερικές φορές ένα μικρό βήμα είναι αρκετό για να κυλήσουν όλα προς τα κάτω με ταχύτητα… επιδοτείου του ΟΑΕΔ. Έτσι έγινε σήμερα. Ή τουλάχιστον ελπίζω να ήταν μόνο σήμερα.
Ξυπνάω λοιπόν, φτιάχνω το μπρίκι όπως κάθε πρωί και πατάω το ενοχλητικό snooze του ξυπνητηριού ― ήδη η μέρα έχει ξεκινήσει με κούραση. Το μυαλό μου σκεφτόταν μόνο το meeting των 10, που κατά τύχη ήταν και το μοναδικό που έπρεπε οπωσδήποτε να μη χάσω. Είπα να κάνω το πρώτο βήμα προς τον πολιτισμό, ήτοι: φόρεσα ένα (καθαρό;) φανελάκι και προχώρησα προς το λάπτοπ.
Εκεί ήρθε το πρώτο “εκεί έπρεπε να σταματήσω”. Ήταν η στιγμή που το έδαφος μου φώναζε «ΔΕΝ θα πας με τον καφέ ανοιχτό μπροστά στο λάπτοπ», αλλά εγώ είχα παρασυρθεί από την ταινία που είχα δει το προηγούμενο βράδυ ― ξέρετε, αυτά τα ωραία τα σουηδικά, όπου όλοι κάνουν multitasking. Αποτέλεσμα; Πρώτη γουλιά καφέ, ένα ατσούμπαλο τίναγμα του ποδιού μου, και ΤΣΟΥΠ – μισή κούπα στο ημερολόγιο του γραφείου που έτυχε να είναι ανοιχτό στη μέρα της… Μαρίας.
Η Μαρία είναι η πιο σχολαστική τύπισσα της εταιρείας. Αν υπήρχε βραβείο stupidly responsible, θα το κέρδιζε με διαφορά. Εκείνη είχε πάρει τη πρωτοβουλία να κρατάει σημειώσεις όλων των meetings, deadlines, γενεθλίων και καταναλώσεων μπισκότων. Προειδοποίηση κόκκινου επιπέδου: Τέτοιες μέρες, αν δεν είχες γράψει με το σωστό χρώμα, είχες μπλεξίματα. Σκέφτομαι: “Σκούπισε το τώρα πριν έρθει.”. Με ένα κομμάτι χαρτί κουζίνας, άρχισα να σκουπίζω πυρετωδώς το ημερολόγιο. Θεωρητικά, όλα καλά, πρακτικά ό,τι έμεινε στο χαρτί ήταν και ό,τι έμεινε στο χαρτί. Το ημερολόγιο είχε μεταμορφωθεί σε απομίμηση πίνακα αφηρημένης τέχνης.
Και κάπου εδώ ξεκινάει το “ο πανικός σε slow motion”. Από εκεί που θα μπορούσα ΑΚΡΙΒΩΣ εκεί να σταματήσω, έρχεται η δεύτερη σκέψη: “Φτιάξ’ το, δεν θα το καταλάβει κανείς.”. Χωρίς να σκεφτώ, βγάζω τα χρωματιστά στιλό της Μαρίας από το συρτάρι (πάντα είχε απόθεμα, σαν αποθηκάριος στα Jumbo). Ξεκινάω να περνάω από πάνω ό,τι θυμόμουν ― meetings, ραντεβού, λεπτομέρειες. Όλα γραμμένα στριμωχτά, κάπως γρήγορα, και… ο πανικός μεγαλώνει. “Να βάλω κι ένα χαμόγελο δίπλα στο όνομά της; Έτσι το κάνει συνήθως, νομίζω;” Το αποτέλεσμα θύμιζε παιδική ζωγραφιά, όχι τίποτα άλλο, αλλά τρέμαν τα χέρια μου και άρχισε να ιδρώνει το μέτωπό μου. Ειλικρινά, εκεί έπρεπε να το παρατήσω και να το παραδεχτώ, αλλά όχι. Το εγώ μου είχε γεμίσει αυτοπεποίθηση (και λίγο υστερία).
Τώρα η ώρα είχε φτάσει 9:45. Το meeting πλησίαζε. Αποφασίζω να αφήσω το ημερολόγιο πάνω στο γραφείο ― αθώο, δήθεν δεν έχει συμβεί τίποτα, καφές στο φόντο τυχαία απομακρυσμένος, υγρά μαντηλάκια πεταμένα δήθεν ατάραχα στα σκουπίδια. Εγώ άρχισα να ιδρώνω όπως ο Μπόλεκ μετά την τρίτη πίτσα, γιατί η Μαρία μπαίνει από την πόρτα.
“Καλημέρα…” λέει μαλακά, με ένα βλέμμα που διαπερνάει το χώρο. Πάει να γράψει κάτι στο ημερολόγιο. Βλέπει το αποτέλεσμα της καταστροφής: γραφές που έσταζαν μελάνι, τα χρώματα δεν ήταν ακριβώς ίδια, στο “Δευτέρα, 10 πμ: Meeting” υπήρχε ένα… χαμόγελο που δεν της έμοιαζε (ήξερα πως ήταν λάθος). Στέκεται, το κοιτάζει, γυρνάει ελαφρά και με ρωτάει: “Όλα καλά; Μήπως χύθηκε κάτι;”
Εκεί, ο εγκέφαλός μου επέλεξε την απόλυτη αυτοκαταστροφή. Παίρνω ύφος αδιάφορου ντετέκτιβ: “Μπα, μπα, μάλλον το παιδί της καθαρίστριας πείραξε κάτι όταν ήταν εδώ χτες, ξέρεις πώς είναι αυτά…”! Εκεί που το είπα, ήθελα να ανοίξει το πάτωμα να με καταπιεί. Μπορούσα να διακρίνω το σοκ σε slow motion στα μάτια της, σα να έβλεπε όλες τις αμαρτίες μου να περνάνε μπροστά της σε PowerPoint.
Η κάλυψή μου κράτησε ακριβώς πέντε δευτερόλεπτα, μέχρι που άρχισε να μυρίζει έντονα καφές από τα χαρτιά και τα ντοσιέ. Η Μαρία δεν είπε τίποτα. Μόνο κοίταξε το ημερολόγιο, το έκλεισε ήρεμα, και είπε “Την άλλη φορά, απλά πες το.” και έφυγε για το meeting χωρίς εμένα.
Έμεινα παγωμένος, καφές στο χέρι, ημερολόγιο-καμβάς αλήθειας μπροστά μου και αναζητούσα τρόπο να εξαφανιστώ σαν χαρακτήρας σε σίριαλ που δεν πήρε ανανέωση. Κι όσο ανεβαίνω τις σκάλες της ντροπής μου, ξανασκεφτόμουν, πόσες φορές ένα χαζό ατύχημα μπορεί να τραβήξει κουβάρι όλη τη μέρα.
Ναι… σήμερα τα σκάτωσα κανονικά.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Άρης.
