TIFU: Πώς έκανα το meeting της δουλειάς… αξέχαστο (για όλους τους λάθος λόγους)
Ξεκινάει μια συνηθισμένη Τρίτη, τίποτα το ιδιαίτερο, εκτός του ότι είχαμε αυτό το μεγάλο online meeting στη δουλειά – τύπου όλοι οι υπεύθυνοι, ο big boss, και φυσικά εγώ με το καφέ μου, ακόμα με τις πιτζάμες από κάτω και ένα σακάκι από πάνω (κλασικό home office ντύσιμο). Ξύπνησα λίγο πριν αρχίσει, μισοζόμπι, έφτιαξα στα γρήγορα καφέ, και βρήκα τη θέση μου μπροστά στο laptop. Ήθελα να κάνω καλή εντύπωση, οπότε άνοιξα κάμερα και μικρόφωνο – αν και κανείς δεν το απαιτούσε. Εκεί κάπου έπρεπε να συνειδητοποιήσω το πρώτο “στάσου, πάρε μια ανάσα”, αλλά πού μυαλό…
Στην αρχή όλα πήγαιναν τέλεια. Έλεγα τα δικά μου, έκανα χιούμορ για τα deadlines, γέλαγε η ομάδα. Μετά μπαίνει και ο διευθυντής από Αγγλία, πιο σοβαρός δεν πάει, και αρχίζει να μιλάει με εκείνο το ύφος “παρακολουθώ τα πάντα”. Εγώ προσποιούμαι τον super επαγγελματία ενώ ακόμα κρατιέμαι να μην χάσω τα λόγια μου, γιατί το μυαλό μου λειτουργούσε με 50% καφεΐνη και 100% άγχος.
Ξαφνικά, ακούω μία μικρή φασαρία απ’ το μπαλκόνι. Έχω ένα γάτο, τον Ζήκο, τον οποίο έχω κακομάθει οικτρά. Αποφάσισε λοιπόν ακριβώς εκείνη την στιγμή να απαιτήσει (δυναμικά) να περάσει απ’ έξω, νιαουρίζοντας επίμονα. Πρώτη σκέψη: “Έλα, το ‘χεις, κανείς δεν θα το καταλάβει” — κάνω mute το μικρόφωνο, υποκριτικά ήρεμος, τον αφήνω έξω, κλείνω την πόρτα. Κλασικό λάθος: δεν σιγουρεύομαι ότι είμαι πάλι στο mute όταν επιστρέφω. Εκεί έπρεπε να σταματήσω, προφανώς, αλλά φυσικά αυτό δεν έγινε.
Γυρίζω και συνεχίζω να μιλάω για το project, μέχρι που αρχίζει να χτυπάει το κινητό μου. Είναι η μάνα μου. Τη λατρεύω αλλά, αν δει αναπάντητη, θα καλέσει και τη NASA να βρει αν ζω. Εδώ σκέφτομαι, “να το σηκώσω ή όχι;” και αποφασίζω να στείλω ένα βιαστικό μήνυμα “είμαι σε meeting, θα σε πάρω μετά”. Μόνο που το γράφω δυνατά, από κεκτημένη ταχύτητα, και δε συνειδητοποιώ ότι ΤΟ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΟ. Και λέω κάτι του τύπου: “Έλα ρε μάνα, άσε με λίγο, με φάγανε τα meetings!”. Η φράση περνάει κατευθείαν στο Zoom, σε πρωταγωνιστικό πλάνο για όλο το τμήμα και προφανώς, για τον διευθυντή (να τον βλέπω με το αγγλικό, σοκαρισμένο του βλέμμα).
Παίρνω χαμπάρι όταν βλέπω τη Σοφία (HR) να κοντεύει να σκάσει από γέλιο, προσπαθώντας να το κρύψει πίσω από μία fake βήχα. Ο Παναγιώτης, ο καρφίτσας του λογιστηρίου, απλώς με κοιτάει και χαμογελάει διακριτικά, σαν να λέει “το ήξερα, η ώρα σου ήρθε”.
Τώρα, εδώ έπρεπε να σωπάσω. Να πω “συγγνώμη, τεχνικό προβληματάκι, let’s move on”. Αντίθετα, εγώ προσπαθώ να το σώσω λέγοντας “συγγνώμη, μάνα είναι, καταλαβαίνετε…”, και φυσικά το κάνω χειρότερο – γιατί ο big boss πετάει το κλασικό αγγλικό “Of course, family first, but let’s focus on the agenda, shall we?”, με το βλέμμα που σκοτώνει.
Αρχίζω να βράζω από μέσα μου – νιώθω τα αυτάκια μου να κοκκινίζουν, ιδρώνω ΣΥΓΚΡΑΤΗΜΕΝΑ, ο καμερτονικός κρύος ιδρώτας που μόνο μια τέτοια στιγμή σου βγάζει. Τώρα το μόνο που θέλω είναι ένα κουμπί “διαγραφή τώρα” — δυστυχώς το μόνο που υπάρχει είναι το END CALL.
Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε σε 5 λεπτά, όταν ο γάτος αποφάσισε να επιτεθεί στην μπαλκονόπορτα γιατί ήθελε πίσω – αυτή τη φορά φωνάζοντας πιο δυνατά από ποτέ. Και ναι, εσείς το καταλάβατε: ξανά το μικρόφωνο ήταν ανοιχτό, και ο ήχος του “νιαουυουυυυυ” καταγράφηκε πεντακάθαρα, μαζί με εμένα να λέω “Άσε με επιτέλους, δεν βλέπεις κάνω meeting; Θα σε κάνω παστίτσιο έτσι όπως πας!”. (Δεν ξέρω ποιος άλλος λέει τέτοιες απειλές στον γάτο, αλλά εγώ όταν είμαι στα όρια, τα λέω!)
Βλέπω το chat να παίρνει φωτιά με emoji, οι μισοί γελάνε, οι υπόλοιποι μάλλον με λυπούνται. Ο big boss φοράει μια έκφραση “αυτή είναι η κουλτούρα της ελληνικής ομάδας;”. Νιώθω τον ιδρώτα να με λούζει, τα χέρια μου να τρέμουν, και συνειδητοποιώ ότι έχει χαθεί κάθε σοβαρότητα.
Το meeting τελειώνει, και ενώ όλοι κάνουν “bye”, η Σοφία γράφει στο chat “Respect στο multitasking σου!”. Κουράγιο, λέω, αντέξαμε κι άλλα. Μετά παίρνω τηλέφωνο τη μάνα μου και της λέω “όταν είμαι σε meeting, μπορείς σε παρακαλώ να δείχνεις λίγη κατανόηση;”, και το μόνο που λέει είναι “Ε, ανησύχησα παιδάκι μου, πίνεις τους καφέδες και ξεχνάς τον κόσμο!”.
Έκτοτε, κάθε φορά που έχω zoom meeting, ο γάτος κλειδώνεται εκτός σπιτιού, το κινητό βγαίνει στο mute, και εγώ τσεκάρω ΤΡΕΙΣ φορές μικρόφωνο και κάμερα. Αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει. Από τότε, όπου βρεθώ κι όπου σταθώ, κάποιος θα μου πετάξει ένα “Μάνα είναι…” ή “μην ξεχάσεις τον Ζήκο!”. Έγινα το ανέκδοτο του γραφείου. Δεν λέω, χρειάζεται και λίγο αυτοσαρκασμός.
Ναι… σήμερα τα σκάτωσα κανονικά.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Αλέξανδρος.
