Ξεκινάει ένα απλό απόγευμα, με εμένα να γυρνάω από τη δουλειά, κουρασμένος, λίγο μες τα νεύρα, αλλά βασικά απλά ψάχνοντας για λίγο χαλάρωση πριν ξεκινήσω τις δουλειές του σπιτιού. Η Μαρίνα, η κοπέλα μου, είχε τηλεδιάσκεψη για τη δουλειά στο σαλόνι, οπότε είπα να αποσυρθώ στο υπνοδωμάτιο για λίγο doomscrolling στο κινητό.
Κανένα τέταρτο αφού αράζω, μου σκάει ειδοποίηση από το group chat με τους κολλητούς: “Ο Γιώργος είπε ότι θα περάσει απόψε να φέρει τις μπύρες. Όλα κομπλέ;” Εγώ φυσικά είχα ξεχάσει τελείως τη φάση και βιαστικά είπα “ναι, ναι, φέρτε τα όλα, ό,τι να ’ναι, βλέπουμε”. Πρώτη λάθος σκέψη της βραδιάς: “Σιγά μωρέ, απλά θα μπουν μέσα, μια μπυρίτσα, και τέλος.” (Εκεί έπρεπε να σκεφτώ ότι ποτέ δεν είναι απλά μια μπύρα με τον Γιώργο…)
Καθώς περνάει η ώρα, ο Γιώργος κι ο Μάνος σκάνε με δυο εξάδες μπύρες, ένα μπλοκ τυριά, και κάτι “υπερτεράστια” σακουλάκια πατατάκια — έτσι ακριβώς τα λένε κάθε φορά, λες και είναι achievement. Παρόλο που η Μαρίνα ήταν ακόμα στην τηλεδιάσκεψη και τους προειδοποίησα “κάντε ησυχία, μην αρχίσετε το χαβαλέ!”, πού να ακούσουν αυτοί… Ήταν που ήμουν κι εγώ άνετος: “Έλα τώρα, μόνοι μας είμαστε, τι θα γίνει δηλαδή;” (Δεν πέρασαν 20λεπτα και τα πατατάκια είχαν μπει στο ηχείο του subwoofer, κι εγώ ήδη έκανα “eye-roll” στον εαυτό μου.)
Καθόμαστε λοιπόν, μιλάμε, γελάμε δυνατά και – κλασικά – ανοίγουν την κουβέντα για το τελευταίο του Γιώργου στο Tinder. Χαμός. Εγώ πάω να κάνω τον διπλωμάτη, να κρατήσω τις ισορροπίες, τάχα μου να μη μας ακούσει η Μαρίνα. Θυμάμαι τότε ότι μου είχε πει πως τις τελευταίες μέρες έχει άγχος, να μην κάνω φασαρία για να συζητήσει σοβαρά στη δουλειά. Εκεί έπρεπε, το ομολογώ, να τους διώξω. Να πω “παιδιά πάμε το στο μπαλκόνι”. Ε, δεν το έκανα.
Περνάει λοιπόν η ώρα, έχουν μαζευτεί κουτιά, ψίχουλα στα πάντα, κι ο Γιώργος μέσα στην υπερένταση σηκώνεται για τουαλέτα. Φεύγει, και ακούω από την κύρια κρεβατοκάμαρα (στον διάδρομο): *ΓΚΡΑΠ!*. Ούτε ήξερα τότε, ούτε ήθελα να μάθω. Το αφήνω, κάνω ότι δεν άκουσα τίποτα. Στα καπάκια, ξεκινάνε να γελάνε με κάτι meme που τους έστειλε ο Μάνος, προφανώς χωρίς να σκέφτονται ότι το λάπτοπ της Μαρίνας γράφει ακόμα στο σαλόνι. Το ένα *χαχαχα* έρχεται, το άλλο πάει, μέχρι που ακούμε την πόρτα του σαλονιού να ανοίγει ξερά-ξερά.
“Θέλετε βοήθεια να μαζέψουμε η καλύτερα να φύγω κατευθυνόμενη τώρα;” κάνει η Μαρίνα με ύφος όχι απλά παγωμένο, αλλά λες και μόλις τους είχε απορρίψει η Ελλάδα από τη Eurovision. Εκείνη τη στιγμή κάτι με τσίτωσε τρελά γιατί όλοι καρφώθηκαν πάνω μου. Μου βγάζει λοιπόν (πάνω στην ένταση και ντροπή μου) κάτι σχεδόν προβοκατόρικο: “Έλα ρε Μαρίνα, μια μπύρα και φύγανε τα παιδιά, τι έγινε δηλαδή;”. Η Μαρίνα με κοιτάει λοξά, φεύγει σα σκιά κι εγώ καταλαβαίνω ότι όχι απλά έχει στραβώσει, αλλά μετράει και πόντους για ό,τι της κάνω εδώ και μήνες.
Σε τρία λεπτά τα αγόρια έχουν ετοιμαστεί να την κάνουν, αφού τους πετάω το “καλύτερα να μαζέψουμε γιατί είχα ξεχάσει ότι είναι τόσο κρίσιμο αυτό το meeting”. Μόλις κλείνει η πόρτα, γυρνάει η Μαρίνα στο καθιστικό με το laptop στα χέρια. Κάνω την κωμικοτραγική κίνηση να μην κοιτάω καν — τάχα ασχολούμαι με τα κουτάκια — αλλά η φλόγα στη φωνή της δεν άφηνε περιθώρια για παρεξηγήσεις: “Ξέρεις ότι με διέκοψαν εν ώρα παρουσίασης σε ΑΓΓΕΛΟ από Λονδίνο;”.
Εκεί ήταν που σοβαρά έπρεπε να το έχω σταματήσει στο πρώτο “χαχα“. Αντί να ζητήσω αμέσως συγνώμη της είπα, μέσα στην ταραχή μου, “Δεν ήθελα να σου χαλάσω τη δουλειά”. Το βλέμμα της, ειλικρινά, ήταν λες και βλέπω τελικό Survivor, τόσο ένταση… Παράτησα τα πάντα, ζήτησα συγνώμη δυο-τρεις φορές και ήλπιζα να μην έχω διαλύσει τα πάντα.
Στο τέλος της βραδιάς, ήμουν μόνος, με ένα σακκουλάκι τσαλακωμένα πατατάκια, να σκέφτομαι πώς το “έλα, μια μπύρα” γίνεται ολόκληρη έκρηξη. Το κερασάκι; Βρήκα το subwoofer βουτυρωμένο από τα δάχτυλα του Γιώργου. Κι ακόμα προσπαθώ να το καθαρίσω.
Και κάπως έτσι, σήμερα τα έκανα μαντάρα.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Θοδωρής.
