TIFU: Το καφετί ραντεβού με το αφεντικό (και μια ζώνη που δεν συγχωρεί)
Καλησπέρα σε όλους,
είμαι ο Πάνος, 30 χρονών, και σήμερα λέω να ξεμπροστιαστώ δημόσια. Όπως γράφει και ο τίτλος, νομίζω είμαι ο βασιλιάς του αυτογκόλ.
Λοιπόν, η ιστορία ξεκινάει τη Δευτέρα το πρωί, που ήδη ήμουν λίγο στραβωμένος απ’ το ξενύχτι του Σαββατοκύριακου και το ότι η μόνη καθαρή μπλούζα που είχα ήταν ένα κοντομάνικο που με στένευε. Δεν ξέρω αν φταίει το ντελίβερι, πάντως η κοιλίτσα μου τελευταία όλο και φουσκώνει.
Όπως και να έχει, ετοιμάζομαι, τσακ μπαμ πλένω δόντια, φοράω τη στενή μπλούζα (δεν υπάρχουν άλλες, τέλος), βάζω το καλό μου παντελόνι και -ταραααν!- η ζώνη που ταιριάζει εξαφανισμένη. Κοιτάω παντού και τελικά βρίσκω μια παλιά, σκισμένη, αυτή με το ψεύτικο δέρμα που ξεφλουδίζει σε κομμάτια. Εκεί ήταν το πρώτο σημείο που έπρεπε να σταματήσω και να σκεφτώ «ρε φίλε, άσε τη ζώνη και βάλε το ελαστικό το τζιν». Αλλά όχι, είπα να το ρισκάρω.
Σκάω στη δουλειά. Και εκεί το αφεντικό μου—ευτυχώς λίγο κουλ τύπος—μου λέει ότι θα έρθει μαζί μου μια εκπαιδευόμενη να μάθει τη δουλειά «στην πράξη». Άντε πάλι να κάνω τον ειδικό μπροστά σε άγνωστη…
Μόλις την είδα, νιώθω να κοκκινίζει όλο μου το πρόσωπο. Ήταν και γλυκιά κοπέλα, συμπαθητική, και αρχικά σκέφτομαι ωραία, τουλάχιστον θα καλύψεις τις γκάφες σου με χιούμορ—όχι με ιδρώτα και σφιγμένο κουμπί.
Πρώτη γκάφα: Σκύβω να της δείξω τηλεχειριστήριο στα μηχανήματα και *κρακ* ακούω ένα “τσαφ”. Νιώθω τα κομματάκια του ψεύτικου δέρματος να φεύγουν και να πέφτουν στο πάτωμα. Σαν σαύρα που αλλάζει δέρμα. Εκεί σκέφτηκα ότι ίσως έπρεπε να πάω τουαλέτα να δω τι παίζει, αλλά είπα, «σιγά, ποιος θα το προσέξει;». Κακός υπολογισμός.
Προχωράει η μέρα, ρίχνω και δυο γρήγορες καφετιές, γιατί είχα ακόμη νύστα. Στο διαλειμματάκι, χαζογελάμε με την κοπέλα και λέω να εντυπωσιάσω με τη φοβερή μου ικανότητα να πίνω δύο καφέδες μαζί με έναν λουκουμά στο στόμα. Άντε να καταπιώ τη ζάχαρη και τον διπλό espresso χωρίς να πνιγώ…
Επόμενη στάση, σύσκεψη με το αφεντικό και κάποιους πελάτες που ήρθαν πιο νωρίς. Εδώ ήταν που χτύπησε και το δεύτερο μεγάλο λάθος: Με τα δυο ποτήρια καφέ, ένα στο κάθε χέρι για να πάω στο meeting room, παραδέχομαι πως η αυτοπεποίθησή μου ήταν ένα τσικ πάνω απ’ το φυσιολογικό. Λίγο που ήθελα να δείξω πως τα «κουμαντάρω όλα», λίγο που έσπρωξα την καρέκλα να κάτσω δίπλα στην εκπαιδευόμενη (να μην είμαι και θείος στην άκρη!), ο συνδυασμός καταστροφικός.
Ακουμπάω στον τοίχο να αφήσω ένα καφέ, και—μάλλον επειδή η μπλούζα είναι σφιχτή και η ζώνη σφίγγει επικίνδυνα—ακούω το χαρακτηριστικό “κλικ!”. Με λίγα λόγια, το κουμπί του παντελονιού πετάγεται, χτυπάει το τραπέζι, κάνει “τούκ” κάτω και όλοι, φαντάζεστε τώρα, συντονίζονται σ’ ένα συγχρονισμένο γύρισμα κεφαλιού.
Το αφεντικό γουρλώνει, η εκπαιδευόμενη προσπαθεί να μην γελάσει (πέτυχε το αντίθετο βέβαια—δάκρυσε η κοπέλα), και οι υπόλοιποι προσπαθούν να κάνουν πως δεν βλέπουν τα κομματάκια ζώνης και το κουμπί, που έχουν γίνει καινούργιο centerpiece στη σύνταξη του συμβολαίου.
Εκεί πραγματικά τα χάνω. Προσπαθώ να σφίξω το παντελόνι διακριτικά, μαζεύω γρήγορα το κουμπί (λες και γλύτωνε η κατάσταση), και ψελλίζω ένα ανέκδοτο του στιλ “έ, τα παντελόνια με ζώνες δεν είναι τελικά για όλους”. Το πιο τραγικό; Μετά από όλο αυτό, για να σταθεί το παντελόνι ήμουν αναγκασμένος να κρατάω με το ένα χέρι τη μέση, προσπαθώντας να κάνω πως γράφω σημειώσεις με το άλλο, καθισμένος κιόλας στραβά να μην εκτεθώ παραπάνω.
Η φάση κορυφώθηκε όταν η εκπαιδευόμενη, προσπαθώντας να βοηθήσει, μου δίνει ένα λαστιχάκι για τα μαλλιά, λέγοντας χαμηλόφωνα “μήπως το περάσουμε για κουμπί;”. Αναγκάστηκα λοιπόν, μπροστά σε 4 ανθρώπους, να φτιάξω αυτοσχέδιο κουμπί με ένα κόκκινο λαστιχάκι, ενώ όλοι έκαναν ότι μιλάνε για το συμβόλαιο…
Σταμάτησα την παρουσίαση κάπου στη μέση, είπα “θα συνεχίσω τα έγγραφα από το γραφείο μου” και βγήκα από την αίθουσα σχεδόν μισοκουμπωμένος, με τα ψιλοδερμάτινα κομμάτια της ζώνης να αφήνουν ίχνη στο διάδρομο.
Έκλεισα τη μέρα με το αφεντικό να μου λέει “δώσε βάση στη ζώνη την επόμενη φορά”, την εκπαιδευόμενη να γελάει με λουκούμια, και μια μόνιμη κόκκινη γραμμή ντροπής στο πρόσωπό μου.
Και κάπως έτσι, σήμερα τα έκανα μαντάρα.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Πάνος.