TIFU: Έκανα λάθος print screen και τώρα με λεν “μπλε κάλτσα” στη δουλειά
Σήμερα ξεκίνησε σαν μια εντελώς αδιάφορη Πέμπτη. Ξυπνάω ψιλοζόμπι, ρίχνω δυο φέτες ψωμί στη φρυγανιέρα, καφές άθλιος όπως πάντα, λέω “άντε, άλλη μια δουλειά τέρμα βαρετή”, ντύνομαι όπως-όπως και πάω στο γραφείο. Χωρίς να έχω και πολύ όρεξη – που να βρεις έμπνευση όταν όλη σου η δουλειά είναι να στέλνεις email και να κρατάς excel.
Το μόνο ενδιαφέρον είναι ότι το αφεντικό μας έχει ζαλίσει με ένα νέο project και πρέπει όλοι να είμαστε “αποτελεσματικοί και δημιουργικοί”, κουραφέξαλα γενικά. Σημασία έχει ότι ήθελε feedback σε κάτι reports, και μου είχε στείλει ένα excel με 30 tabs, γεμάτο νούμερα, χρώματα, πίτες, γραφήματα… Έχω δεκαπέντε ανοικτά tabs στον chrome, το Outlook να χτυπάει κάθε πέντε δευτερόλεπτα, slack σε ξεχωριστό monitor, και εγώ βαράω κεφάλι στο πληκτρολόγιο μπας και ξυπνήσω.
Κάποια στιγμή χτυπάει slack: “Γιαννάκη, μπορείς να μου στείλεις print screen από το engagement report του Q2;”. Το αφεντικό πάντα θέλει να νιώθει involved, αλλά βαριέται να το ανοίξει μόνος του. ΟΚ, no problem λέω, εύκολο.
Ανοίγω το excel (όχι το σωστό tab, το λάθος προφανώς), πάω να το φορτώσω και να κάνω print screen, αλλά ξαφνικά κολλάει λίγο το pc και ανοίγει από πίσω ένας φάκελος με φωτογραφίες από τα αρχεία μου (δεν φταίω, πήγα να βρω ένα screenshot προχτές, το είχα αφήσει ανοιχτό, ήμουν και ψιλοχάλια). Κάνω print screen όπως ήμουν, ο τύπος βομβαρδίζει: “Στείλτο γρήγορα, έχω call!”.
Νιώθω λίγο πίεση, κάνω paste στο Slack, ούτε καν κοιτάω, πατάω send. 2-3 δευτερόλεπτα δε συμβαίνει τίποτα… εν τω μεταξύ τσεκάρω το screenshot: Ψυχρολουσία. Εκεί που φαινόταν λίγο το report, ΠΑΝΩ ΠΑΝΩ δεσπόζει μια μπλε κάλτσα μου, πεταμένη πάνω στο γραφείο, δεξιά το νυχτερινό screenshot που ‘χα τραβήξει πριν μια βδομάδα για να στείλω στη Μαριέττα (τα χα πει να τα διαγράψω), και στη μέση ένα MegaThumb των tabs με τίτλους όπως “ψάχνω ξενοδοχείο φθηνό” και “πώς καθαρίζω πληκτρολόγιο που κολλάει”. Όλα όμορφα γαρνιρισμένα, με το αγαπημένο μου γραφικό φόντο “Χαβάη ηλιοβασίλεμα”, που το έχω φουλ star wars για χιούμορ κι ας μην το πολυπιάνει κανείς στο γραφείο.
ΕΚΕΙ έπρεπε να σταματήσω. Να σβήσω ακαριαία το print screen, να σκάσω μια συγγνώμη-λάθος, να επαναλάβω. Αλλά εγώ, ιδρωμένος-πανικοβλημένος, το μόνο που σκέφτηκα ήταν “πρέπει να σώσω την κατάσταση!” και στέλνω αμέσως δεύτερο screenshot, αυτή τη φορά το σωστό. Νομίζω άντεξα 10 δευτερόλεπτα χωρίς να κοντέψω να σκάσω, έως ότου σκάει το μήνυμα “lol ωραία κάλτσα, γιαννάκη!”. Το διαβάζουν όλοι.
ΠΑΝΙΚΟΣ. Κρύος ιδρώτας, αστεράκια στα μάτια. Το αφεντικό κάνει quote τη φωτό, προσθέτει 4 emoji κάλτσας, και γράφει “Τέτοια engagement ούτε στα Monday calls!”. Αρχίζουν τα replies και τα αστειάκια στο slack channel – στον χώρο των HR, δηλαδή, όπου κοιτάνε κάποιοι που ΠΟΤΕ δεν μιλάνε. “Ρίχνε κανένα πλυντήριο όμως #blekatsa”, πετάει η Λένα. “Βάζει engagement παντού ο Γιαννάκης – μέχρι και στα ρούχα του!” γράφει μια άλλη.
Μετά σκάει notification από τη Μαριέττα στο Viber – “ΣΤΟ SLACK;;! ΕΝΝΟΕΙΣ ΟΤΙ ΕΣΤΕΙΛΕΣ ΤΟ SCREENSHOT ΜΕ ΤΑ ΚΟΝΤΙΝΑ ΤΟΥ ΔΩΜΑΤΙΟΥ ΜΟΥ;;;” Εξηγώ ότι εμφανίστηκε καταλάθος μια μικρή μικρή μικρή πρόγευση του screenshot, τίποτα πιο προσωπικό, αλλά και πάλι, πόσο ηλίθιος αισθάνθηκα; Πόσο δύσκολο είναι δηλαδή να κοιτάξεις τι στέλνεις;
Την υπόλοιπη μέρα, κάθε συνάδελφος που με βλέπει μου πετάει μια ατάκα: “Έλα, Γιαννάκη, έχεις κάλτσες με engagement;”, “Πού να δεις το Q3… ίσως με φούξια αυτή τη φορά!” ή “Να φέρεις κι ένα καλάθι με ρούχα άπλυτα στο meeting, μπας και κάνουμε brainstorming”. Μέχρι και το αφεντικό το ανέφερε στο ημερήσιο call: “Χωρίς μπλε κάλτσα, κανένα report δεν εγκρίνεται πλέον!”.
Μέσα μου σκεφτόμουν: “Πόσο ντροπή. Γιατί δεν άνοιγα τυφλά το σωστό excel, γιατί δεν κοιτούσα καν τι έστειλα; Γιατί να δουλεύω με τόσα tabs ανοιχτά και να ‘μαι τόσο ΧΑΛΙΑ στη διαχείριση των αρχείων μου;”. Και είχα τόσες ευκαιρίες να σταματήσω, αλλά μάλλον προτίμησα να πατήσω send και να καταστραφώ επαγγελματικά για μια κάλτσα που – μεταξύ μας – ούτε να πετάξεις δεν έπαιρνε.
Το χειρότερο είναι πως το icon μου στο slack από μόνο του τώρα είναι μια μπλε κάλτσα (ορίστε το humor του γραφείου), που σημαίνει ότι τουλάχιστον για 1-2 εβδομάδες θα με λένε “BleKatsa”. Κι αν το project αποτύχει, ξέρω ήδη ποιος θα φταίει.
Και κάπως έτσι, σήμερα τα έκανα μαντάρα.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Γιάννης.