Σήμερα τα έκανα μαντάρα με… ένα μήνυμα στο messenger.
Ξεκινάει αθώα. Ξύπνησα λίγο κομμάτια και έπρεπε να πάω στη δουλειά. Φτιάχνω καφέ, ακούω μουσική. Κάποια στιγμή χτυπάει το messenger, μήνυμα από τη Μαρία, μία συνάδελφο. Ουσιαστικά, φίλοι είμαστε, αλλά τελευταία σκάει συνεχώς πάνω μου, μιλάμε πολύ, κάτι κάτι… Ε, κι εγώ έχω φανταστεί ή και ελπίσει μερικά σενάρια, αν και το παίζω cool.
Το μήνυμα ήταν κάτι εντελώς διαδικαστικό: «Θα φέρει ο Νίκος τις σημειώσεις στη δουλειά ή να τις φέρω εγώ;»
Εγώ εκείνη την ώρα έπινα ακόμα τον καφέ μου και είχα το μυαλό μου αλλού – συγκεκριμένα, σε μια συζήτηση που είχα ταυτόχρονα σε ένα γκρουπ στο messenger, όπου η παρέα μου, ο Κώστας κι ο Αντρέας, πεταγόντουσαν με καφρίλες και αστεία. Ψιλοέκραζα τα πάντα, από τη δουλειά ως τα νεύρα που είχα από τη βλακεία του αφεντικού. Κάπου εκεί, ο Κώστας έστειλε μια φωτογραφία με την γνωστή τάση να βάζουμε captions και να καυλαντίζουμε.
Αρχίζω να ετοιμάζω ένα μήνυμα να γελάσουν, με μπόλικη υπερβολή, και βάζω μέσα σχόλια, σπέσιαλ τούμπανο, του στυλ «η Μαρία μόνο να φέρει τα τοστ ξέρει, ούτε τα mails της δε διαβάζει, τάχα busy όλη μέρα, αλλά τσιγάρο και story κάθε δύο λεπτά…». Φυσικά, δεν το εννοούσα, απλά είχαμε αυτό το χαβαλεδιάρικο bullying μεταξύ μας, έτσι λέγαμε για τους πάντες, ακόμα και για μας.
Κάπου εκεί κόβω το σκρολάρισμα αμήχανα, βλέπω ειδοποίηση «έχετε νέο μήνυμα από Μαρία». Κλείνοντας το γκρουπ – ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα – πατάω copy paste το κειμενάκι μου, πάω να το πετάξω στο chat των παιδιών… Βασικά έτσι πίστευα.
ΝΕΕΕΕ. Έκανα το απίθανο λάθος να το στείλω στη Μαρία. Στη Μαρία. Φαντάσου. Έγραψα ένα μήνυμα τύπου καφρίλα, που την έκραζε ονομαστικά – και της το έστειλα από κοντινή απόσταση, με φουλ ταχύτητα, χωρίς φίλτρα.
Εκεί κάπου, το παγώνω. Μένω ακίνητος μπροστά στην οθόνη. Μέσα σε δέκατα, περνάει από το μυαλό μου: «Ωχ, ρε φίλε, κάτσε, όχι…». Το σίγουρο εκείνο σημείο, που έπρεπε να σταματήσω, ήταν όταν πάτησα send χωρίς να ελέγξω που το στέλνω. Τότε πρέπει να είχα δει το όνομα πάνω-πάνω. Αλλά ήμουνα στο αυτόματο, είχα το μυαλό μου αλλού.
Περιμένω, με ταχυπαλμία. Σκέφτομαι να διαγράψω πριν το δει… Ανοίγω το chat, βλέπω «Διαβάστηκε». Κατάπια τον καφέ με τη γλώσσα και το λάθος μου μαζί. Είχα γράψει κάτι σαν: «Η Μαρία μια χαρά το παίζει busy μωρέ, όλα θέλει να τα αφήνει σε άλλους, τo group project της το κλαίει…», κάπως έτσι ξεφτίλα.
Από κει κλιμακώνεται το πανηγύρι του πανικού, μέσα στο κεφάλι μου:
(α) Γράφω βιαστικά μια συγγνώμη, απλά τύπου «χαχαχ… σόρι, άλλο ήθελα να στείλω».
(β) Αμέσως μετά σκέφτομαι, όχι, να μην κάνω τον χαζό, φούλ απολογία.
(γ) Ακυρώνω να στείλω και τη δεύτερη απάντηση, σκέφτομαι να το παίξω ότι ήταν πλάκα, ή ότι χάλασε το messenger. Καθαρή απελπισία.
Περνάει 1-2 λεπτά, δεν απαντάει. Ο ιδρώτας έχει εμφανιστεί στη μασχάλη, το χέρι κολλάει στο ποντίκι. Bohème, broker, άντρας καταρρακωμένος από τα ίδια του τα μάτια. Δεν ήξερα πού να κρυφτώ. Από μέσα μου: «Ρε συ, σταμάτα, μη χειροτερεύεις τα πράγματα…».
Τότε, βλέπω τη μοιραία τελεία: «Γέλιο, ναι, θα μπορούσες να τα πεις αυτά σε εμένα, όχι στους άλλους.»
Αυτή ήταν η απάντησή της. Κουβέντα για το bullying, ούτε προσβολή, ούτε κραυγές. Ίσα ίσα, αυτό το παθητικό-επιθετικό ύφος της Μαρία, τύπου «σε βλέπω και ξέρω», που σε κάνει να νιώθεις έξτρα ηλίθιος – και με το δίκιο της.
Εγώ σε φουλ άμυνα. Γράφω πάλι: «Ξέρεις πολύ καλά πως τα λέμε μεταξύ μας όλοι, ήταν χαζό, δεν ήθελα να σε φέρω σε δύσκολη θέση. Αλήθεια, συγγνώμη, γελοίο λάθος.»
Η συνέχεια υπήρξε κουραστική. Μου απάντησε με το κλασικό «εντάξει» και ένα thumbs up. Την επόμενη στα γραφεία ήταν πιο μαζεμένη, ήμασταν και οι δυο στην τυπικότητα.
Εκεί, βλέποντας τη να περνάει από το πλάι χωρίς να με κοιτάζει, συνειδητοποιώ το λάθος: εκεί που θες να κάνεις χαβαλέ και νομίζεις ότι κανείς δεν παρεξηγεί τίποτα, τσουπ, αυτό το «μεταξύ μας» γίνεται δημόσιο. Και ο δόλιος μανδαρίνος της παρέας (εγώ) καίγεται επί τόπου.
Χτες βράδυ έφαγα το κάζο της ζωής μου, από την ίδια μου την ανοησία και την τσαπατσουλιά στο messenger. Πάει το γόητρο, πάει κι η όποια ελπίδα για «κάτι παραπάνω» με τη Μαρία. Άλλαξα και το nickname μου στο group σε «King of Send Fail». Και ακόμα, όποτε χτυπάει messenger, ιδρώνω μην ξανακάνω την ίδια πατάτα.
Ναι… σήμερα τα σκάτωσα κανονικά.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Βασίλης.