ΟΚ, θα σας πω κάτι που ακόμα με κάνει να ιδρώνω κάθε φορά που το θυμάμαι, αν και τώρα μπορώ να το δω και με μια δόση χιούμορ (…λέμε τώρα). Όλα ξεκίνησαν πολύ αθώα, όπως συνήθως, με μια εντελώς απλή μέρα στη δουλειά. Είμαι σε μια εταιρεία πληροφορικής, αυτά τα γραφεία τα κλασικά με τις οθόνες και τα meetings που κλείνονται στο Teams από το πουθενά.
Εκείνη τη μέρα λοιπόν, ήμουν λίγο κουρασμένος – είχα ξενυχτήσει με Netflix, βλακεία μου, γιατί κάθε βράδυ λέω “ένα επεισόδιο ακόμα” και ξυπνάω σαν ζόμπι. Έφτασα λοιπόν ανυποψίαστος, με τον καφέ ανά χείρας, στο γραφείο. Ψιλόυπάρχει αυτός ο νέος τύπος, ο Χρήστος, τρομερά καλός στη δουλειά του, και χαμηλών τόνων. Δεν το ‘χαμε πολύ γνωριστεί, και γενικά όταν μιλάει όλη η εταιρεία προσέχει. Αυτό έχει σημασία για μετά.
Ήταν ένα meeting πρωινό με περίπου 15 άτομα – ναι, το κλασικό ορθοπεταλιές στη ζωή, βαρετό, με updates για project. Κάπου εκεί μου έρχεται notification ότι ο φίλος μου ο Βαγγέλης μού ‘στειλε μήνυμα σε Messenger, κάτι άκυρο για το βράδυ, τύπου “παίζουμε πάλι τάβλι;”. Μέχρι εδώ όλα κανονικά, τσεκάρω stealthily το κινητό, κανείς δεν προσέχει, ή τουλάχιστον έτσι νομίζω.
Κάποια στιγμή, γελάω με ένα meme που μου στέλνει – ήταν κάτι ακατάλληλο βέβαια, αλλά τα κλασικά μεταξύ αντρών, τύπου χιούμορ που δε θες να δουν άλλοι. Εδώ είναι η φάση που έπρεπε να σταματήσω, αλλά όχι. Τι σκέφτομαι; “Άσε να του στείλω εγώ ένα ακόμα καλύτερο.” Ανοίγω άλλο tab στον υπολογιστή, αρχίζω να ψάχνω στο Facebook για κάτι ανάλογο που ‘χα δει πριν και το ‘χα σώσει. Τσακ, το βρίσκω, κάνω copy link.
Εδώ τώρα γίνεται η στραβή. Με έχουν βάλει host στο Teams και πρέπει να μοιραστώ οθόνη να δείξω κάτι. Σηκώνω share screen, ανοίγω σχεδιάγραμμα, μιλάω, νομίζω όλα ΟΚ. Κάποια στιγμή αυτή την ώρα (σαν να μπλέκεται ο διάολος), πετάγεται η ειδοποίηση Messenger πάνω δεξιά, με preview ακριβώς το προηγούμενο meme, παρέα με μια χαζοχαρούμενη ατάκα Βαγγέλη τύπου: «Μη τολμήσεις και το βάλεις αυτό στη δουλειά τώρα χεχε». Ναι, το είδαν όλοι. Για δύο-τρία δευτερόλεπτα, σκέφτομαι ίσως να μην έγινε τόσο αντιληπτό – αλλά να που όλο το meeting έχει παγώσει, κάποιος ξεροβήχει, η Μυρτώ χαμογελάει άβολα και η μάνατζερ λέει «νομίζω έχεις κάποια παραθυράκια ανοιχτά».
Πανικός. Προσπαθώ να γυρίσω μόνο στο παράθυρο που θέλω, αγχώνομαι, κάτι κλείνω, τελικά σταματάω sharing στα γρήγορα. Πατάω mute μικρόφωνο και προσπαθώ να μην πεθάνω από ντροπή. Πρέπει να ξαναμαζέψω εαυτό και να συνεχίσω σαν να μην τρέχει τίποτα. Να θυμίσω, το meme είχε τίτλο “Όταν το deadline γλιστράει σαν σαπούνι κάτω απ’ το ντους” και ας πούμε ότι η εικόνα δεν ήταν κατάλληλη για γραφείο… Ξαναμπαίνω στη φάση “επαγγελματίας”, κάνω μάγκικα share σωστό tab, μου βγαίνει το presentation και λέω κάπως «συνεχίζοντας…».
Εδώ φυσικά το λάθος δεν είχε κορυφωθεί ακόμα – γιατί μετά το meeting, σκάει ο Χρήστος (ο σοβαρός), μ’ ένα χαμόγελο που δεν ξέρω αν ήταν αμηχανίας ή συμπάθειας. Μου λέει χαμηλόφωνα: «Γελάσαμε πάντως με το meme, σπάει η μονοτονία». Εγώ ήθελα να ανοίξει το πάτωμα. Το χειρότερο; Το σημείο κορύφωσης ήρθε στο τέλος της μέρας. Λαμβάνω mail από τη μάνατζερ μου (σε ευγενικό τόνο μεν, επαγγελματικό δε) που λέει ότι “είναι καλό να ελέγχουμε τις ειδοποιήσεις”, τύπου PSA με cc σε όλους τους hosts της ομάδας. Με πιάνει και το άγχος μην το κάνει escalate σε HR, να μείνω θρύλος ως ο τύπος με τα memes.
Ένα λεπτό ήθελε να δείξω λίγη υπευθυνότητα, να βάλω ένα DND, να μην ανοίγω chat στη δουλειά, να μην παρασύρομαι για λίγη ιντερνετική βλακεία. Ε, εγώ απλά το αγνόησα και μου γύρισε μπούμερανγκ μπροστά σε όλο το γραφείο.
Και κάπως έτσι, σήμερα τα έκανα μαντάρα.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Δημήτρης.