TIFU: Η αποστολή του “σε ποιον το έστειλα;”
Οκ, ας πιάσω το πράγμα απ’ την αρχή γιατί ακόμη έχω ανατριχίλα άμα το σκέφτομαι. Η Δευτέρα μου, κλασικά, ξεκίνησε ήρεμα κι αθώα. Ξυπνάω, κάνω το μικρό μου πρωινό ριο, ανοίγω λάπτοπ με τον καφέ να θολώνει το μυαλό και κάθομαι να απαντήσω σε μερικά mail της δουλειάς, πριν ξεκινήσουν τα βαριά φορτία της ημέρας. Λοιπόν, έχω ένα αφεντικό, ας τον λέμε Γιάννη, που αν δεν του δώσεις αναλυτικές, επαγγελματικές απαντήσεις, κάνει ότι σου “ξέφυγε το σημαντικό”. Εγώ πάλι, πηγαίνω καθαρά με το flow — ξέρεις, οριακά δεν ξέρω πού είμαι όταν στέλνω email πριν τις 11.
Δίπλα, αμείλικτο, κάθε μέρα το ομαδικό chat της ομάδας, να πετάει κάθε ένα τέταρτο τα memes της Μαρίας, ευχάριστα updates από τον Παύλο, προβλήματα υπολογιστή από τον Δήμο και γενικά, ένα χαοτικό πανηγύρι.
Σήμερα το πρωί λοιπόν, έχει στείλει ο Παύλος στο chat ένα meme για το meeting της Παρασκευής, τύπου “άλλος ένας καφές πριν κάνω πως προσέχω”, και όλοι έγραψαν αστείες απαντήσεις και reactions. Ε, εγώ σαν‘αργά κοιμισμένος, αποφάσισα να κάνω level up. Τόσο καιρό γελάμε χαλαρά, μια φορά να γίνω ο αστεράτος της παρέας, λέω από μέσα μου. Πιάνω το κινητό, γράφω στο chat (κι εκεί ξεκίνησε το κακό – αλλά δεν το’ξερα): “Αν δώσει πάλι παρουσίαση ο Γιάννης, να πάρω κάμποσες ασπιρίνες στη τσάντα. Ή να κάτσω δίπλα στο παράθυρο για διαφυγή”.
Δύο δευτερόλεπτα πριν πατήσω αποστολή, περνάει η σκέψη “Μήπως να το αφήσω; Μην γυρίσει μπούμερανγκ, ρε παιδί μου”. Αλλά όχι, εγώ, βαριόμουν, το έστειλα.
ΝΑΙ, ΕΚΕΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ.
Γίνεται του χαβαλέ. Likes και emoji, και όλοι γελάνε – μέχρι που προσέχω ένα όνομα στην αρχή του chat που δεν έπρεπε να είναι εκεί. Ο Γιάννης. ΓΙΑΤΙ, θεέ μου, μπήκε σήμερα στο ομαδικό chat; Ο τύπος δεν έγραφε ποτέ, μόνο έπαιρνε reports σε προσωπικά μηνύματα. Έμεινα να κοιτάω την οθόνη και να διαβάζω ξανά και ξανά το δικό μου καυστικό post πάνω-πάνω, με το όνομα του Γιάννη δύο γραμμές πιο κάτω να έχει απλά βάλει ένα thumbs up.
Εδώ ξεκινά δεύτερη φάση. Δίνω μια μικρή μάχη με τις πιθανότητες:
– Να κάνω delete; Όχι, γιατί το chat στο Slack δείχνει ότι διαγράφηκε.
– Να κάνω πως δεν τρέχει τίποτα; Πολύ καλό για να είναι αληθινό.
– Να του στείλω κατευθείαν μήνυμα τύπου «χαχα, πλάκα κάνω;» ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ.
Πάγωσα. Δεν θυμάμαι καν αν συνέχισα να αναπνέω. Αρχίζω να σκέφτομαι: “Θα με διώξει;”, “Τι δικαιολογία θα βρω;”, “Μήπως παραιτηθώ τώρα που προλαβαίνω και φανώ και cool;”. Έχω ιδρώσει τόσο που ο καφές έχει γίνει ποτάμι κάτω από το λάπτοπ.
Λέω, οκ, κάτσε να δω αν το είδε κανείς εκτός απ’ αυτόν. Σκρολάρω τα reactions… Πρώτη η Μαρία, δεύτερος ο Παύλος (“μαζί σου”, έγραψε), τρίτος ο… Γιάννης με το thumbs up, αλλά καμία απάντηση. Περνάει ώρα. Το Slack μου βαράει ειδοποίηση, καινούργιο μήνυμα προσωπικό από τον Γιάννη. Πάει, λέω, here we go.
Το ανοίγω, έχω σχεδόν προετοιμαστεί να διαβάσω “Περάστε από το γραφείο μου” ή “Αν μπορείς, ρίξε μια ματιά στις ευκαιρίες της αγοράς”. Αντ’ αυτού, γράφει: “Με πέτυχες σήμερα, ε; Θα προσπαθήσω να είμαι πιο σύντομος την Παρασκευή! Να φέρουμε όλοι ασπιρίνες;” …και ένα emoji με δάκρυα.
ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΩΡΑ; Μέσα στην αμηχανία, προσπαθώ να απαντήσω “χαχα όντως, ας το κάνουμε θεσμό!” και βάζω emoji που γελάει για να φανώ χαλαρός. (Ποιος εγώ; Που μόλις έχω γίνει κομμάτια μέσα μου.)
Τα υπόλοιπα παιδιά κάνουν λίγο τα στραβά μάτια, και το αφήνουν να περάσει. Αλλά κάθε φορά που περνάω δίπλα από τον Γιάννη, και λέει “ελπίζω να μη σας πονοκεφαλιάσω”, ΕΓΩ ΧΑΜΟΓΕΛΑΩ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ, και μέσα μου τρώγομαι.
ΤΛ;DR: Πήγα να κάνω τον αστείο στο chat, έβρισα το αφεντικό, εκείνος το είδε, έκανε “cool” απάντηση, εγώ ακόμα δεν μπορώ να κοιτάξω κανέναν στα μάτια.
Και κάπως έτσι, σήμερα τα έκανα μαντάρα.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Κώστας.