Πάντα πίστευα πως, όσο μεγαλώνουμε, οι φιλίες αλλάζουν. Άλλοι έρχονται, άλλοι φεύγουν, δεν παρεξηγώ εύκολα. Υπάρχει όμως ένας φίλος που είχαμε δεθεί ιδιαίτερα, ο Κώστας, και πρόσφατα έγινε κάτι που πραγματικά με έκανε να αναρωτηθώ αν εγώ ήμουν η υπερβολική/ός ή όντως ο άλλος ξεπέρασε τ’όρια.
Τα τελευταία χρόνια είμαι σε μια φάση που θέλω να φροντίζω τον εαυτό μου – ψυχολογία, δουλειά, διατροφή, σχέσεις που με κάνουν να νιώθω καλά. Με τον Κώστα γνωριζόμαστε πάνω από δεκαετία. Έχουμε περάσει καραντίνες, δουλειές και απολύσεις, φουρτούνες, χωρισμούς και γλέντια. Όλες τις δύσκολες φάσεις, πλάι-πλάι. Ο Κώστας, όμως, με τα χρόνια έγινε αυτό που εμένα μ’ενοχλεί: σαρκαστικός στα όρια του κακεντρεχούς και κάπως… παρεμβατικός στις ζωές των άλλων.
Η αφορμή ήταν μια Κυριακή μεσημέρι. Η Νάντια, η κολλητή μου, είχε γενέθλια και είχα μαγειρέψει στο σπίτι. Τους είχα όλους στο σαλόνι – ατμόσφαιρα χαλαρή, σπιτικές μακαρονάδες, κρασιά, χαμόγελα. Εγώ γενικά δεν πίνω πολύ, ξέρω τα όριά μου, και απέφυγα να πιω εκτός από μισό ποτήρι. Ο Κώστας, από την άλλη, ήρθε με δύο μπουκάλια κρασί και είχε κέφια. Μετά από λίγο, άρχισε το λεγόμενο “χιουμοράκι”: Πειράγματα για τη διατροφή μου, πετώντας υπονοούμενα ότι “μ’ έχει πιάσει η τρέλα”, ότι “μιλάω σαν Instagram influencer” και το πιο ενοχλητικό: Σε μια φάση, μπροστά σε όλους, είπε μισοαστεία-“μισησόσοβα” ότι “τότε ήσουν μάγκας που τσάκιζες τα πιτόγυρα και τώρα κοιτάς τις θερμίδες στο λάδι”.
Δεν είναι ότι δεν αντέχω το τρολάρισμα. Άλλωστε κι εγώ γελάω με διάφορα και κάνω πλάκα, απλά άντε να το πεις μια φορά, άντε δύο. Μετά την τέταρτη, πέμπτη φορά κάπου μου στράβωσε. Το είπα χαλαρά – «Εντάξει ρε Κώστα, κατάλαβα, μην το κάνεις θέμα». Σαν να μην άκουσε· το γύρισε και στη Νάντια, ότι “μας άλλαξε όλους, μας έβαλε στη στροφή με τα σέλια και τις βρώμες”, γενικά μιλούσε σα να ειρωνεύεται το κλίμα. Ένιωσα -πώς να το πω- σαν να προσπαθούσε να με βγάλει ψώνιο ή υποκριτή στα μάτια των άλλων.
Επιχείρησα πάλι να το σώσω, γύρισα τη συζήτηση αλλού, έβγαλα γλυκό να χαλαρώσει το κλίμα. Και πάλι τα ίδια – “ούτε σοκολάτα δεν τρώμε τώρα”, “συγγνώμη, κορίτσια αντρική παρέα ήταν κάποτε αυτό εδώ”.
Εδώ να πω, γιατί έχει σημασία, ότι παλιότερα ήμουν πιο χύμα. Κυριακές για γύρους, μπύρες, αργά το βράδυ σπίτι, φωνές, σόου. Τα τελευταία χρόνια, άρχισα να εκτιμώ μια πιο ήρεμη φάση με φίλους που με κάνουν να νιώθω καλά. Ναι, άλλαξα. Και δεν το κρύβω.
Εκείνο το βράδυ, όταν όλοι έφυγαν, ο Κώστας έμεινε λίγο παραπάνω, σαν να περίμενε να μιλήσουμε. Εγώ όμως δεν είχα διάθεση. Το είπα ξεκάθαρα: “Ρε φίλε, δεν ήρθες να κάτσεις σε φάση χαλαρή παρέα, λες και ήρθες να βρει κατι στραβό για όλους. Μια δυο παρατηρήσεις, οκ, αλλά τι πρόβλημα έχεις με το πώς περνάμε;” Του το είπα ακριβώς έτσι – ήταν ήρεμο αλλά έντονο. Ο Κώστας, προς τιμήν του, δεν το τράβηξε. Είπε “εντάξει, ρε συ, με συγχωρείς αν το παρές στραβά, αλλά πλάκα ήταν, χαλαρώστε λίγο, πάντα έτσι ήμασταν”. Του απάντησα πως μπορεί να ήμουν και παλιότερα άλλος άνθρωπος αλλά δεν μου αρέσει αυτή η μόνιμη ειρωνεία.
Έκτοτε, πέρασαν δυο βδομάδες. Δεν μου στέλνει μήνυμα, δεν αρχίζει συζήτηση. Το ξέρω, φταίω που απομακρύνθηκα, αφού πρώτα του τα είπα, αλλά ακόμα νιώθω ενοχές: μήπως αντέδρασα πιο έντονα απ’ όσο έπρεπε; Μήπως ήμουν πράγματι εγώ ο δραματικός, που με ενόχλησαν δυο-τρία αστειάκια; Από την άλλη, δεν θέλω να παρακαλώ για σεβασμό – δεν θα ξαναγίνω ούτε “ο παλιός”, ούτε να δέχομαι σαρκασμό για τις επιλογές μου. Μερικές φορές ρωτάω τον εαυτό μου αν όντως έχω γίνει βαρετός, αγχωμένος ή ψωνάρα. Άλλες φορές πάλι σκέφτομαι πως όποιος σ’ αγαπάει σε παίρνει όπως είσαι, ακόμα κι αν άλλαξες.
Λοιπόν, δεν ξέρω πώς να το χειριστώ. Κατά βάθος, θέλω να συνεχίσουμε να κάνουμε παρέα με τον Κώστα, αλλά φοβάμαι ότι αν ξαναπροσπαθήσω να μιλήσω, θα φανεί σαν να τον μαλώνω ή ότι “φαγώθηκα” χωρίς λόγο. Από την άλλη, δεν ήθελα να του το φυλάω και μέσα μου και να χαλάσει τελείως η σχέση. Τον εκτιμώ, αλλά νιώθω πως σέβομαι πρώτα τον εαυτό μου. Όμως εδώ και μέρες αναρωτιέμαι: Μήπως φέρθηκα εγώ υπερβολικά; Ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Μάνος.