Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι που συνέβη πρόσφατα και με έχει ταράξει αρκετά. Συγγνώμη αν βγει λίγο μακρινάρι, απλά νιώθω ανάγκη να το βγάλω από μέσα μου και να δω πώς το βλέπουν κι άλλοι, γιατί πραγματικά δεν ξέρω πια τι να πιστέψω για τον εαυτό μου.
Εγώ, ο Σπύρος, είμαι 34 χρονών. Έχω δύο κολλητούς από το πανεπιστήμιο, τον Χάρη και τον Μάνο. Και οι τρεις δουλεύουμε, έχουμε σοβαρές σχέσεις και τα κλασικά, απλά περνάμε καλά όταν βρίσκουμε χρόνο να βρεθούμε, συνήθως για μπιρίτσα ή κάνα τραπέζι. Το φετινό καλοκαίρι είχα την ιδέα να οργανώσουμε ένα μικρό road trip οι τρεις μας, να ξεφύγουμε λίγο από τη ρουτίνα. Όλοι είχαν δουλειές-υποχρεώσεις, αλλά ο Χάρης ήθελε πολύ να έρθει. Ο Μάνος ήταν απρόθυμος λόγω πολλής κούρασης και γιατί μόλις είχε ξεκινήσει η κοπέλα του, η Βιολέτα, να μένει μαζί του. Αυτό ήμουν σίγουρος πως ήταν βασική αιτία, αν και δεν το παραδεχόταν.
Τελικά, αφού το τράβηξα λίγο, δέχτηκε για ένα Σκ, να πάμε στη Χαλκιδική. Πέρασαμε φανταστικά, χωρίς τρελά ξεσαλώματα, κουβέντα και γέλια ως αργά, μπανάκια – ξέρετε πώς πάει. Δεν υπήρξαμε αδιάκριτοι, αλλά κι οι τρεις, χωρίς να το συζητήσουμε όμως, αποφεύγαμε τα πολλά τηλέφωνα στις συντρόφους μας. Προσωπικά ήθελα να χαλαρώσω όσο το δυνατόν περισσότερο και δεν ήθελα μηνύματα κάθε δύο λεπτά, ούτε να τρέχω να βρω σήμα σε κάθε ταβέρνα.
Την Κυριακή, λίγο πριν φύγουμε, ο Μάνος φαινόταν σφιγμένος. Κάτι υπήρχε στον αέρα, αλλά όταν τον ρώτησα να ανοιχτεί, είπε “Όλα καλά, απλά γενικά πιέζομαι, τίποτα σημαντικό.” Καθώς γυρνάγαμε, του χτύπησε το κινητό, είπε ότι ήταν η Βιολέτα, και ενώ οδηγούσα, τον ακούω να της μιλάει κάπως έντονα, προσπαθώντας να την ηρεμήσει. Μετά το έκλεισε φανερά εκνευρισμένος. Δεν είπα τίποτα, αν και είχα μια ξινίλα για το πώς μιλάνε μεταξύ τους, αλλά, δικό τους θέμα.
Μετά από αυτό το Σκ, ο Μάνος απομακρύνθηκε λίγο από την παρέα. Δεν ανταποκρινόταν στα μηνύματα, έβρισκε συνεχώς δικαιολογίες για να μην βγούμε. Ήμασταν ούτως ή άλλως απασχολημένοι όλοι, αλλά αυτός έφτασε να μας αποφεύγει εντελώς. Τον Σεπτέμβρη τον είδα μια φορά τυχαία έξω με τη Βιολέτα. Ήταν αμήχανος και φάνηκε να βιάζεται. Εκείνη μου ‘ριξε ένα ψυχρό χαμόγελο και ούτε καν προσπάθησε να το παίξει φιλική. Απλά έφυγαν ενώ ακόμα μιλούσα στον Μάνο. Αρκετά άκομψο, αλλά προσπάθησα να μην το πάρω προσωπικά.
Από εκεί και μετά, δεν είχαμε σχεδόν καμία επικοινωνία. Τα παιδιά έλεγαν ότι μπορεί να έχουν διαφορές, ή ότι ίσως εκείνη τον επηρεάζει, αλλά δεν ήθελα να υποθέσω καμία κακία. Σε κάποια φάση έστειλα στον Μάνο μήνυμα, αρκετά ψύχραιμο, στις αρχές του Οκτώβρη, λέγοντας του πόσο μου έλειψε να τα πούμε με την παλιά παρέα και αν έγινε κάτι λάθος να μου το πει. Μετά από δυο-τρεις μέρες μου απαντά: “Όλα καλά, απλά οι προτεραιότητες αλλάζουν”, τίποτα περισσότερο. Μάλιστα. Οκέι, σκέφτηκα, αυτό ήταν.
Πέρασαν δύο μήνες ακόμα έτσι, και κάποια στιγμή βρεθήκαμε στον γάμο ενός κοινού γνωστού. Ήμουν έτοιμος να προσπεράσω το όλο θέμα, αλλά καθίσαμε στο ίδιο τραπέζι. Στην αρχή μιλήσαμε ως τυπικοί γνωστοί. Η Βιολέτα με χαιρέτησε αγέλαστη και κοίταζε κάπου στο άπειρο. Μετά από 1-2 ποτά, γύρισα στον Μάνο και του λέω ευθέως, όχι έντονα, ούτε κατηγορώντας, “Ρε συ, τι έγινε μετά τη Χαλκιδική και κόπηκαν όλα τα μεταξύ μας; Είχαν μαζευτεί πολλά και με απασχολεί.” Μου απαντάει χαμηλόφωνα, λίγο εκνευρισμένος: “Αν δεν το καταλαβαίνεις, τότε δεν έχει νόημα η κουβέντα…” και σηκώνεται να φύγει. Αργότερα στο γλέντι, έρχεται η Βιολέτα και μου λέει σχεδόν ειρωνικά: “Ελπίζω να πέρασες καλά εκείνο το ‘αντρικό’ σας ΣΚ, έπαιξε μεγάλο ρόλο στην ιστορία!” Δεν κατάλαβα τι εννοούσε και της λέω: “Σόρρυ, κάτι έκανα και σας χάλασα;” Μου απαντάει: “Δεν πειράζει, αρκεί να κοιτάξεις επιτέλους τις δικές σου σχέσεις και να αφήσεις τους άλλους να ζήσουν όπως θέλουν.”
Εκεί γύρισα να το πιάσω λογικά. Προφανώς – και αυτό μπορώ να το δεχτώ ως ένα σημείο – η κοπέλα ζήλευε πολύ, ίσως σκεφτόταν ότι κάναμε “εργένικες αλητείες”, ότι τραβήξαμε τον Μάνο μακριά της ή ότι του βάλαμε υποσυνείδητα ιδέες. Ίσως και εμείς ήμασταν λίγο αδιάφοροι στο να συμπεριλάβουμε τις κοπέλες στις παρέες ή στις συζητήσεις μας. Δεν ήμουν τέλειος: σίγουρα υπήρχαν φορές που άφησα να εννοηθεί (ειδικά για πλάκα) ότι “οι σχέσεις μας κοστίζουν την παρέα”, πράγμα που προφανώς εκείνη μπορεί να εξέλαβε ως επίθεση στη συμβίωσή τους.
Γενικά όμως, αισθάνομαι κάπως άδικα στοχοποιημένος, επειδή το μοναδικό που έκανα ήταν να οργανώσω ένα Σκ με τους παλιούς μου φίλους, χωρίς τις συντρόφους μας – και όχι για κανένα μπλέξιμο, απλά για να θυμηθούμε τα παλιά. Όμως, όσο τα σκέφτομαι, αναρωτιέμαι αν όντως ήμουν κάπως ενοχλητικός – αν επέμενα πάρα πολύ για το ταξίδι ή αν όντως δεν άφησα χώρο στην καινούργια ζωή του Μάνου με τη Βιολέτα.
Από την άλλη, νιώθω ότι ο Μάνος δεν ήταν ποτέ ξεκάθαρος με εμένα, απλά με ξέκοψε διακριτικά χωρίς να μου δώσει εξηγήσεις, αντί να το συζητήσει μαζί μου ή έστω να μου πει ανοιχτά αν όντως κάτι τον πείραξε σοβαρά. Και η Βιολέτα ήταν φουλ εχθρική απέναντί μου, χωρίς να έχω κάνει τίποτα συγκεκριμένο σε εκείνη.
Όσο περνάει ο καιρός, σκέφτομαι αν εγώ φέρθηκα όντως άσχημα, αν έβαλα αγόρια-κορίτσια σε κόντρα χωρίς λόγο, ή αν απλά ήθελα να νιώσουμε παρέα όπως παλιά χωρίς να σημαίνει κάτι παραπάνω. Δεν ξέρω αν δικαιολογούμαι ή αν απλά αγνοούσα τις αλλαγές στις ζωές των φίλων μου επειδή βόλευε εμένα.
Μετράει πολύ η άποψή σας εδώ, γιατί, ειλικρινά, ακόμα το σκέφτομαι: Ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Σπύρος.