Η ιστορία μου (ελπίζω να μην γίνω πολύ κουραστικός) είναι η εξής:
Εδώ και τρία χρόνια μένω σε ένα δυάρι στην Κυψέλη με συγκάτοικο τον Πέτρο. Τον Πέτρο τον γνώρισα μέσω κοινής παρέας· είμαστε πάνω-κάτω στην ίδια φάση, δουλεύουμε πολύ και ψιλοβαριόμαστε να ασχολούμαστε με χαζά. Στην αρχή πήγαινε μια χαρά όλο αυτό: ήμασταν συμφωνημένοι στις δουλειές, στα έξοδα, ακόμα και στις μικρές παραξενιές του ο καθένας.
Τον τελευταίο χρόνο, όμως, πήρε σκύλο. Ήξερα ότι πάντα ήθελε κι εγώ δεν είχα θέμα, απ’ αυτά που είχε πει θα φρόντιζε να μην έχω καμία υποχρέωση, ούτε να το βγάζω βόλτα ούτε να ταΐζω. Το μόνο πρόβλημα που είχα ήταν καθαρά πρακτικό: ο σκύλος είναι μεγάλο θηριάκι (Χάσκυ), εγώ κουράζομαι εύκολα λόγω δουλειάς και δεν πολυγουστάρω τα τρίχες και τις μυρωδιές – μου φαίνονται θέμα υγιεινής.
Οι πρώτοι μήνες ήταν οκ. Ο σκύλος είχε τη γωνιά του, ο Πέτρος έκανε αυτά που έλεγε, κι εγώ έμεινα έξω από όλο το θέμα. Σε κάποια φάση όμως ο Πέτρος τρελάθηκε στη δουλειά (πήρε project μεγάλο), ο σκύλος έμεινε αβόλτα, μετά ξεκίνησαν τα ατυχήματα μέσα στο σπίτι. Έβρισκα παντού τρίχες, κάτουρα σε γωνίες, μυρωδιά έντονη. Από μέσα μου τσαντιζόμουν, αλλά προσπαθούσα να το διαχειριστώ, να μην δημιουργήσω θέμα για όλα.
Κάποιο Σάββατο, ξύπνησα και βρήκα τον σκύλο να μασουλάει τα αθλητικά μου. Εκεί κάπως μου γύρισε το μάτι. Μίλησα στον Πέτρο, του είπα ότι «κοίτα, καταλαβαίνω την κούραση, αλλά λύστο το, γιατί δεν είναι κατάσταση». Εκείνος πρώτα μου ζήτησε συγγνώμη, είπε ότι θα το φροντίσει, έκανε μια προσπάθεια παραπάνω, αλλά μετά από δύο εβδομάδες ήμασταν πάλι στα ίδια.
Συνέχισα να του το λέω, ήταν πολλές οι φορές. Άλλαξα θέση στα παπούτσια μου, κράτησα στο δωμάτιό μου φαγητά κτλ., μα γενικά έπρεπε πάντα να προσέχω πού τα ακουμπάω όλα. Ότι δεν θες να σε αγχώνει το ίδιο σου το σπίτι. Του ζήτησα τελείως ήπια (τουλάχιστον πιστεύω έτσι) αν γινόταν να προσέχει πιο πολύ τον σκύλο του, ότι αρχίζω και δεν νιώθω οικεία μέσα στο σπίτι μου. Αυτός αρχικά το πήρε λίγο στραβά, σαν να του ασκώ πίεση, άρχισε να μου λέει ότι «χωρίς σκύλο δεν αντέχει», πως τον χαλαρώνει και ότι θα στρώσει η φάση, αλλά εγώ νιώθω πως δεν ψήνεται να το οργανώσει παραπάνω.
Ένα βράδυ γυρίζω κουρασμένος, βρίσκω τον σκύλο να έχει κάνει τις ανάγκες του μέσα στο μπάνιο. Ειλικρινά εκεί δυσκολεύτηκα να κρατηθώ. Μάζεψα μεν, αλλά έστειλα μήνυμα στον Πέτρο ότι «δεν πάει άλλο, ή, τουλάχιστον, πρέπει να καταλάβεις ότι εγώ μένω εδώ, δεν μπορώ να ζω με αυτή τη μυρωδιά κάθε μέρα». Επειδή έλειπε, αργά το είδε, ήρθε σπίτι και ξεκίνησε ένας καυγάς, ευγενικά πάντα, αλλά δυνατός. Μου είπε, με αρκετό παράπονο και τσαντίλα, ότι κάνω υπερβολές, ότι δεν μπαίνω στη θέση του, ότι έχω γίνει ψυχαναγκαστικός με την καθαριότητα, πως τώρα ξέσπασε γιατί έχει πιεστεί χρόνια από τον μπαμπά του που δεν του έδινε ποτέ χώρο. Γενικά, υποστήριξε ότι ο σκύλος του είναι το μόνο που τον κάνει να νιώθει “σπίτι”.
Τότε του είπα χωρίς νεύρα (μάλλον), ότι εγώ δεν ζήτησα ποτέ να μπω στη διαδικασία να εξαρτάται η ποιότητα ζωής μου απ’ τις επιλογές του άλλου, κι αν δεν αλλάξει κάτι πρέπει ίσως να φύγει κάποιος. Εκείνος το εξέλαβε σαν απειλή, είπε ότι το πάω στο άκρο για ασήμαντο λόγο. Λίγες μέρες ήταν ψυχρός, σταμάτησε σχεδόν να μου μιλάει άλλο απ’ τα απολύτως απαραίτητα.
Μέρες μετά, ήρθε και μου είπε πως θέλει να βρει άλλο σπίτι, πως όντως ίσως είμαστε τελείως άλλοι άνθρωποι κι ότι νιώθει άσχημα που το σπίτι δεν ήταν τελικά και για εκείνον αυτό που ήθελε. Του είπα ότι τον ευχαριστώ για την ειλικρίνεια και ρεαλιστικά κουβεντιάσαμε οικονομικά και πρακτικά τι θα γίνει.
Από τη μία σκέφτομαι ότι ήμουν ψυχρός και δυσκοίλιος. Δηλαδή, θα μπορούσα ίσως να βάλω λίγο νερό στο κρασί μου και να βλέπω πόσο ανάγκη έχει για παρέα και ψυχική σταθερότητα, να είμαι πιο «χαλαρός» και να μην παίρνω τόσο βαριά το χάος του σπιτιού κάποιες φορές. Τον νοιάζομαι τον Πέτρο, είναι καλό παιδί, ποτέ δεν έκανε κάτι για να με βλάψει, απλά πνίγεται μόνος του καμιά φορά και δεν το διαχειρίζεται.
Από την άλλη όμως, αναρωτιέμαι: Έπρεπε στ’ αλήθεια να κάνω πίσω και να ανέχομαι κάτι που εμένα με επηρέαζε στη βασική μου καθημερινότητα και στην ηρεμία μου, τη στιγμή που βρεθήκαμε συγκάτοικοι υπό όρους και συμφωνίες; Ήταν άδικο να θέλω το σπίτι μου κάπως οργανωμένο, να μπορώ να χαλαρώσω χωρίς να πρέπει να μαζεύω κάθε μέρα πίσω από έναν σκύλο που δεν είναι δικός μου;
Δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι αν ήμουν πάρα πολύ σκληρός. Υπήρχαν πρωινά που έβριζα από μέσα μου τον Πέτρο, αλλά προσπαθούσα να μην το δείξω. Και νιώθω άσχημα που οδηγηθήκαμε να φύγει εντελώς.
Εσείς τι λέτε; Ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Άρης.