Λοιπόν, η ιστορία που θέλω να μοιραστώ είναι σχετικά φρέσκια και, για να πω την αλήθεια, ακόμα τη σκέφτομαι και δεν είμαι σίγουρη τι να νιώσω. Γενικά, προσπαθώ να είμαι δίκαιη και να μην μπλέκομαι σε καβγάδες, αλλά αυτή τη φορά τσακίστηκα να σκεφτώ αν τελικά έχω δίκιο ή απλά έγινα εγώ ο κακός της υπόθεσης.
Λοιπόν, είμαι η Ντίνα, 33 χρονών, και ζω στην Αθήνα με το σύντροφό μου, το Μάνο. Είμαστε μαζί τέσσερα χρόνια, μένουμε στο ίδιο διαμέρισμα και, νομίζω, είμαστε γενικά καλά. Από τον κύκλο μας, ο Μάνος έχει μια πολύ καλή φίλη, τη Βάσω, που τη γνωρίζει από τα χρόνια του πανεπιστημίου. Πάντα ήξερα γι’ αυτή, δεν είχα πρόβλημα ποτέ, και γενικά στηρίζω το να έχει κάποιος φίλους του αντίθετου φύλου. Δεν ήμουν ποτέ «ζηλιάρα» σ’ αυτό το θέμα, ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.
Η Βάσω λοιπόν, τα τελευταία χρόνια δεν έχει σταθερή σχέση –ένα φλερτ εδώ, κάτι χαλαρό εκεί– και συνήθως, όταν χωρίζει, ο Μάνος είναι αυτός που τη στηρίζει. Έρχεται στο σπίτι, μιλάνε με τις ώρες, βγαίνουν για ποτά μετά τη δουλειά, πράγματα που καταλαβαίνω, γιατί είχαν πάντα μια τέτοια σχέση. Εγώ το περισσότερο διάστημα απλά τους αφήνω να τα πουν ή κάθομαι κάνα μισάωρο κι εγώ μαζί τους. Πάντα προσπαθώ να μη φανώ «άβολη».
Όμως έτσι όπως ήρθαν φέτος τα πράγματα, ξεκίνησε να με ενοχλεί. Εκεί που εγώ έτρεχα σε κάτι δικό μου στη δουλειά και ήμουν συνεχώς κουρασμένη, είχα αρχίσει να νιώθω ότι τον έχανα σιγά-σιγά. Εκείνος τα βράδια ερχόταν κάπως απόμακρος. Μια δυο φορές τον πέτυχα να της μιλάει στα μηνύματα και να χαζογελάει. Τον ρώτησα «τι λέτε πάλι;», και μου απάντησε «Κλασικά χαζομάρες, πώς της την έπεσε κάποιος στο μετρό». Ωραία, αλλά άρχισα να το σκέφτομαι ήδη πιο πονηρά απ’ όσο ήθελα.
Πριν δύο μήνες, έγινε το εξής: κανονίζεται ένα βράδυ να βγουν για φαγητό Μάνος – Βάσω – εγώ – και ακόμα δύο φίλοι. Την τελευταία στιγμή οι άλλοι ακύρωσαν, εγώ ήμουν πτώμα, και τους λέω να πάω σπίτι γιατί πονάει το κεφάλι μου. Ο Μάνος μού λέει «Χαλάλι, να ‘σαι καλά, εγώ θα πάω να τη βρω για λίγο και γυρίζω νωρίς». Το λίγο έγινε πάνω από τέσσερις ώρες. Όταν γύρισε, ήταν σε φάση «περάσαμε ωραία, γέλασα μετά από καιρό» και κοιμήθηκε σχεδόν αμέσως.
Την επόμενη μέρα το φέρνω ευγενικά, του λέω πως αισθάνομαι κάπως περιθωριοποιημένη. Μου απαντάει αρκετά νευριασμένος, του στυλ «Αυτό είναι δικό σου θέμα, δεν κάνω κάτι λάθος». Λέω, οκ, προσπαθώ να το ξεχάσω. Αλλά μετά από λίγες μέρες, πιάνω τη Βάσω στο inbox μου να έχει στείλει ένα αστείο (κάποιο meme σχετικό με γάμους) με σχόλιο «πως το αντέχεις αυτός ο Μάνος; χαχαχαχα».
Εγώ εκεί ξενέρωσα. Της απαντάω όντως λίγο ειρωνικά: «Ε, είναι γοητευτικός, τι να κάνουμε». Κολλάει εκεί, μου λέει «μην παρεξηγείς, μόνο φίλοι ήμασταν πάντα» κ.λπ. Γενικά δε μπόρεσα να μην το πάρω πιο προσωπικά. Ένιωσα πως με τρολάρει κάπως. Και της το γράφω κατευθείαν, «Ναι, αλλά νιώθω ότι είμαι πάντα το τρίτο άτομο όταν σας βλέπω μαζί», μήπως και καταλάβει τι τραβάω. Εκείνη το πήρε στραβά, «Δεν θέλω να προκαλέσω πρόβλημα, αν σε ενοχλεί τόσο να το ξαναδούμε» και το άφησε εκεί.
Όλο αυτό δεν θα το έλεγα στον Μάνο, αν δεν ήταν που ξεκίνησε ένα ΣΚ που είχαμε κανονίσει να πάμε μια εκδρομή οι δυο μας. Την ώρα που είμαστε έτοιμοι να φύγουμε, του σκάει μήνυμα η Βάσω: «Είσαι εκεί; Σε χρειάζομαι επειγόντως, κάτι συνέβη με τον μπαμπά μου και δεν ξέρω τι να κάνω.» Ο Μάνος μου λέει «Συγγνώμη, είναι σοβαρό, πρέπει να πάω». Του λέω, «Να πας, αλλά μήπως μπορεί να τη βοηθήσει και κάποιος δικός της άνθρωπος;» Μου λέει, «Δεν έχει κάποιον άλλο τώρα, και μόνος της με παίρνει». Γυρνάω ξανά και του το λέω, «Νιώθω ότι κάθε φορά σου ζητάει πράγματα που κανονικά ζητάς από κάποιον πιο κοντινό, όχι από κολλητό που έχει και σχέση». Καυγάς. Με κατηγορεί για έλλειψη κατανόησης, λέει πως η Βάσω όντως περνάει δύσκολα. Τελικά φεύγει, και εγώ μένω στο σπίτι για πρώτη φορά με πραγματικά βαριά καρδιά.
Μετά από αυτό, για λίγες μέρες είμασταν παγωμένοι. Έκανε κάτι προσπάθειες να γλυκάνει τα πράγματα – έφερε λουλούδια, μετά κάτι φαγητό, αλλά εμένα με έτρωγε το θέμα. Του εξήγησα πως αισθάνομαι παραγκωνισμένη και πως, όσο κι αν δεν έχει γίνει τίποτα ερωτικό, το γεγονός ότι έχει τόση προτεραιότητα η Βάσω, με κάνει να αισθάνομαι περίεργα για τη σχέση μας. Άρχισε να μου φωνάζει, ότι δεν λέω τίποτα καθαρά, πως υπονοώ ότι του αρέσει η Βάσω αλλά δεν τολμάω να το πω, πως δεν φέρομαι σαν ενήλικη. Του λέω πως απλά δεν θέλω ο άνθρωπός μου να είναι το πρώτο άτομο που σκέφτεται οποιαδήποτε άλλη γυναίκα όταν έχει πρόβλημα. Εκείνος πάλι τα ίδια, πως αν ήξερα τι έχουν περάσει μαζί, θα το δικαιολογούσα.
Αρχίζω να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου, μήπως τελικά γίνομαι παράλογη. Αν ήμουν πιο άνετη, ίσως να μη στραβώσω τόσο. Από την άλλη σκέφτομαι: δεν είναι υπερβολή το να θέλω τον σύντροφό μου ως προτεραιότητα της ζωής του, και να μην μπαίνω σε δεύτερη μοίρα κάθε δυο και τρεις επειδή μια φίλη του έχει «ανάγκη»; Από τα κορίτσια που συμβουλεύτηκα, άλλες μου είπαν πως έχω δίκιο, άλλες πως μάλλον γίνομαι κτητική.
Έκτοτε μείναμε για λίγο μαλωμένοι, υπόκωφα όλα. Δεν αναφέρω πια καμία Βάσω, αποφεύγω κι εγώ να ρωτήσω, αυτός πια δεν φέρνει την κουβέντα ούτε όμως και τη βλέπει τόσο συχνά. Εγώ όμως νιώθω ότι κάτι σάπισε μέσα στη σχέση. Δεν θέλω να τρέχω πίσω από έναν άνθρωπο που, σε κάθε κρίση άλλου, εγώ πάω σπίτι μόνη μου και αυτός τρέχει. Ή μήπως εγώ πρέπει να ανοιχτώ περισσότερο και να μάθω να αποδέχομαι ότι υπάρχουν φιλίες που δεν γίνονται «κακιές» μόνο και μόνο από τη ζήλια ή τη δυσανεξία μιας σχέσης;
Δεν λέω πως είμαι τέλεια ή πως τα διαχειρίστηκα ιδανικά. Έχω πεταχτεί κι εγώ άσχημα, τα έχω κρατήσει μέσα μου και κάποια στιγμή έσκασε, κυρίως επειδή δεν ήξερα πώς ακριβώς να το εκφράσω. Απλώς ήθελα ο σύντροφός μου να με βάζει λίγο παραπάνω στην προτεραιότητά του― ή είναι άραγε παράλογο αυτό; Δεν ξέρω, μπορεί όντως να έκανα εγώ το λάθος και να ήταν το μυαλό μου που τα μεγάλωνε όλα.
AITA που αντέδρασα έτσι;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε η Ντίνα.