Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω, αλλά θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται. Πριν από λίγο καιρό, βρέθηκα σε μια φάση της ζωής μου που ήθελα να κάνω κάποιες αλλαγές και να επικεντρωθώ περισσότερο στον εαυτό μου, ειδικά μετά από ένα δύσκολο διάστημα στη δουλειά. Έχω μια πολύ καλή παρέα δύο κολλητών, τον Γρηγόρη και τη Μαργαρίτα, με τους οποίους είμαστε φίλοι πάνω από δέκα χρόνια. Ο δεσμός μας είναι σχεδόν οικογενειακός και βρισκόμαστε πολύ συχνά – σχεδόν κάθε Παρασκευή ή Σάββατο, ανάλογα τα κέφια.
Το θέμα ξεκίνησε πριν περίπου δυο μήνες, όταν ανακοίνωσα στους δύο φίλους μου ότι αυτό το διάστημα θέλω να αφιερωθώ λίγο περισσότερο στον εαυτό μου, να μην βγαίνω τόσο συχνά ή να κάνω βραδιές μόνος, διαβάζοντας ή βλέποντας ταινίες. Τους είπα (όχι με απότομο τρόπο, πιστεύω) ότι “αυτή την περίοδο, ίσως να μην είμαι πάντα διαθέσιμος, αλλά πάντα θα είμαι εδώ για εσάς, απλά λιγότερο συχνά.” Φάνηκαν να το καταλαβαίνουν, γέλασαν κιόλας, τύπου «σιγά μη φας τα βιντεοκλάμπ σπίτι σου», αλλά δεν το πήραν και βαριά.
Έλα όμως που λίγες μέρες μετά, ξεκίνησαν τα αστεία μηνύματα τύπου “hi monk” και “να σου φέρουμε DVD;”. Δεν το πήρα άσχημα στην αρχή, αλλά μετά συνέχισαν και έκαναν σχόλια ακόμα κι όταν συναντηθήκαμε για καφέ, μπροστά σε τρίτους, για το πώς “ερημώνω” κι ότι “σε λίγο θα με βρίσκουν μόνο στο Netflix”. Ένας γνωστός μας είπε κάποια στιγμή, “καλά, πλάκα σου κάνουν ρε φίλε, μην το παίρνεις κατάκαρδα”, και εγώ απάντησα ότι δεν έχω θέμα, απλά ήθελα να έχω λίγο χρόνο μόνος. Όμως μέσα μου, άρχιζα να εκνευρίζομαι.
Το αποκορύφωμα ήρθε πριν τρεις εβδομάδες. Ετοίμασαν κάλεσμα για βραδινή έξοδο, χωρίς να με ρωτήσουν καν αν είμαι διαθέσιμος. Έφτιαξαν group χωρίς εμένα. Το έμαθα τυχαία από story στο Instagram ενός φίλου της Μαργαρίτας. Την άλλη μέρα, ο Γρηγόρης μου στέλνει μήνυμα, “ρε sorry, νόμιζα πως δε θες να βγεις”, και κάπως έτσι ένιωσα ότι με άφησαν στην απέξω επειδή απλά ζήτησα λίγο χρόνο για τον εαυτό μου. Ενοχλήθηκα, όχι επειδή βγήκαν χωρίς εμένα (στο κάτω κάτω, το ‘χα ζητήσει), αλλά επειδή δεν σκέφτηκαν καν να με ρωτήσουν, αλλά και το όλο κλίμα που είχε δημιουργηθεί.
Το παράξενο είναι ότι μετά από αυτό το περιστατικό, οι σχέσεις μας έγιναν τσιτωμένες. Είπα στη Μαργαρίτα ότι με ξενέρωσε η όλη φάση. Εκείνη θύμωσε, μου είπε “αφού εμείς νόμιζαμε ότι ήθελες να μείνεις εκτός”, και ότι “αν ήθελα να βγω, έπρεπε να τους το πω”. Εγώ απάντησα ότι δεν είναι δουλειά μου να κυνηγάω τους φίλους μου για να βγω, και ότι η παρέα είναι ανοιχτή, δεν αφήνεις κανέναν “στην απ’ έξω” μόνο και μόνο επειδή μια φορά ζήτησε λίγο χώρο. Χωρίς να το καταλαβαίνω, η συζήτηση τράβηξε σε ένταση, και της είπα λόγια που ίσως δεν έπρεπε – πως νιώθω ότι με αντιμετωπίζουν σαν δεδομένο στη φάση που “αφού το ζήτησες, κόβουμε κάθε επικοινωνία”. Ο Γρηγόρης από την άλλη, προσπάθησε να παίξει διαιτητή, αλλά η αλήθεια είναι ότι έδειχνε να συμφωνεί και με τους δυο, πράγμα που δε βοηθά πολύ σε τέτοιες καταστάσεις.
Συνέχισα να τους σκέφτομαι, κι έτσι αποφάσισα να κάνω εγώ την πρώτη κίνηση. Τους κάλεσα σπίτι μου για να τα πούμε ήρεμα, χωρίς τρίτους. Το δέχτηκαν, ήρθαν χαλαροί (ή τουλάχιστον έτσι φαινόντουσαν), αλλά στην κουβέντα δεν απέφυγαν να ρίξουν μερικές ξινίλες του τύπου “εδώ δεν είμαστε πολλοί, μην αγχώνεσαι” και “κόπιασε στον κόσμο”. Εγώ τους είπα ότι πολλές φορές προσπαθώ να βρω ισορροπία στην κοινωνική μου ζωή, ότι τους εκτιμώ και τους αγαπάω, και ότι απλώς υπήρχε η ανάγκη για λίγο αποφόρτιση, όπως, υποθέτω, έχουν όλοι κάποια στιγμή. Η συζήτηση ήταν λίγο πιο ήρεμη αυτή τη φορά, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν λύθηκε ξεκάθαρα το θέμα – νιώθω ακόμα μια απόσταση, και λίγο “περιθώριο” στην παρέα.
Από τη μεριά τους, καταλαβαίνω πως στενοχωρήθηκαν, ότι ίσως αισθάνθηκαν κάπως προδομένοι, ή ότι τους έβαλα στην άκρη ενώ δεν τους έφταιγαν σε τίποτα. Ίσως τα αστεία και τα πειράγματά τους να ήταν η άβολη δικιά τους αντίδραση στην αλλαγή που έγινε στην παρέα, ή ίσως να περίμεναν ότι θα μου περάσει γρήγορα και τώρα ξαφνικά δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν τη νέα “δυναμική”. Από την άλλη, νιώθω και εγώ ότι ίσως δεν επικοινώνησα ξεκάθαρα τι χρειαζόμουν, ή τους έδειξα πως δε με νοιάζει. Μετά πάλι, αναρωτιέμαι: Αν ένας φίλος ζητήσει χώρο, δεν σημαίνει ότι τον ξεγράφεις από τις παρέες, απλά τον αφήνεις να πάρει την απόσταση που χρειάζεται, χωρίς πειράγματα συνέχεια και χωρίς να τον “κόβεις” τελείως;
Αντιλαμβάνομαι ότι η φιλία χρειάζεται προσπάθεια κι από τις δύο πλευρές. Δεν θεωρώ ότι έχω το αλάθητο, αλλά δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι με πείραξε η συμπεριφορά τους. Ιδιαίτερα ο τρόπος που υιοθέτησαν και συνέχισαν το “να τον αφήσουμε”, χωρίς να ρωτήσουν ποτέ πώς ακριβώς νιώθω ή τι θέλω τελικά. Αλλά και εγώ, μάλλον μπορούσα να τους εξηγήσω καλύτερα – ίσως να μην απέφευγα τελείως τις εξόδους, ίσως να μην έπρεπε να εκνευριστώ με τα πειράγματα. Νιώθω ότι και οι δύο πλευρές έχουμε τις ευθύνες μας.
Τώρα, με όλα αυτά, έχω μια πίκρα και αναρωτιέμαι αν εγώ ήμουν υπερβολικός, ή αν όντως με άφησαν στην απέξω χωρίς λόγο. Μπερδεύτηκα ειλικρινά – από τη μία ήθελα χώρο, από την άλλη ένιωσα ότι με ξέχασαν εντελώς. Τι άλλο να έκανα; Προσπάθησα να μιλήσω, προσπάθησα να εξηγήσω, αλλά ακόμα και σήμερα κάτι νιώθω να έχει ραγίσει στην παρέα.
Ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Θοδωρής.