Ξεκινάω από την αρχή, να βάλω λίγο τάξη στο κεφάλι μου, γιατί πραγματικά δεν ξέρω αν υπερβάλλω ή αν όντως έχω άδικο. Ζω εδώ και 4 χρόνια με τον Παναγιώτη, τον σύντροφό μου. Είμαστε και οι δυο γύρω στα 35, έχουμε καλές δουλειές – είμαι γραφίστρια, εκείνος οικονομικός σύμβουλος. Ζούμε σχετικά άνετα, ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια. Τα πηγαίνουμε καλά, υπάρχουν όμως στιγμές που διαφωνούμε έντονα, ειδικά όταν αφορούν την οικογένειά του.
Το πρόβλημα ξεκίνησε πριν έναν μήνα περίπου, όταν ο αδελφός του Παναγιώτη, ο Δημήτρης, ζήτησε να μείνει μαζί μας για “μερικές μέρες”, γιατί χώρισε με την κοπέλα του και έπρεπε να βρει καινούριο σπίτι. Μου το ανακοίνωσε ο Παναγιώτης ένα βράδυ, καθώς μαγειρεύαμε. Τον ρώτησα αν το συζητήσαμε κάπως μαζί του – δεν ήμουν αρνητική, αλλά ήξερα ότι ο Δημήτρης είναι λίγο… δύσκολος. Πολύ ακατάστατος και φωνακλάς, συν ότι η τελευταία φορά που έμεινε σπίτι μας, μας άφησε με ένα σαλόνι γεμάτο πίτσες και μισοτελειωμένες μπύρες. Ωστόσο, του είπα «ΟΚ για λίγες μέρες, αν βοηθήσουμε τον άνθρωπο».
Οι “λίγες μέρες” έγιναν δυο εβδομάδες, κι εκεί άρχισαν τα δύσκολα. Ο Δημήτρης είχε συνηθίσει το σπίτι σα να είναι δικό του – ξυπνούσε αργά, άφηνε τα πιάτα του στο νεροχύτη και ξέχναγε να καθαρίσει. Έφερνε φίλους του χωρίς να ενημερώσει, έβγαζε τα ζουμιά από το delivery συχνά στις καρέκλες, φώναζε παίζοντας βιντεοπαιχνίδια ως τις 2 το πρωί. Το ΣΚ, προσπάθησα να του μιλήσω ήρεμα. Του είπα ότι θα βοηθούσε να καθαρίζει και να ενημερώνει αν φέρνει κόσμο. Μου απάντησε κάτι του στυλ “Μη σκαλώνεις, θα τα μαζέψω”, αλλά συνέχιζε τα ίδια.
Εδώ αρχίζει η σύγκρουση. Προσπάθησα να κάνω λίγο υπομονή, σκεπτόμενη ότι όντως περνάει δύσκολα λόγω του χωρισμού. Ο Παναγιώτης, όμως, ήταν φουλ ενοχλητικός: κάθε φορά που ανέφερα οτιδήποτε για τον αδερφό του, μου απαντούσε τύπου “Είναι τρελή η πρώην του, ας τον βοηθήσουμε λίγο ακόμη”, και “θα συνέλθει, περίμενε”. Μίλησα ξανά με τον Παναγιώτη και του ζήτησα έστω να θέσει όρια στον αδελφό του. Δεν το έκανε.
Σε κάποια φάση, ήρθαμε σε έντονη αντιπαράθεση με τον Παναγιώτη, γιατί βρήκα τα προσωπικά μου καλλυντικά στο μπάνιο ανοιχτά, και από τις σειρές που του αρέσουν λείπανε επεισόδια από τα Netflix profiles μας. Προφανέστατα ο Δημήτρης είχε φωνάξει δικούς του σπίτι όταν λείπαμε (το κατάλαβα από κάτι ψίχουλα πίτσας στο υπνοδωμάτιο και μισοάδεια μπουκάλια κρασί στο πάτωμα). Αυτό ήταν το σημείο βρασμού: ζήτησα από τον Παναγιώτη να του μιλήσουμε μαζί ή αν δεν νιώθει καλά, να του το πω εγώ. Μου απάντησε να κάνω «ό,τι θέλω», αλλά να μην γίνω υπερβολική.
Το ίδιο απόγευμα, γύρισα σπίτι και, πραγματικά εκνευρισμένη, τα είπα στον Δημήτρη στη ψύχρα αλλά χωρίς φωνές. Του είπα ότι καταλαβαίνω πόσο δύσκολη φάση περνάει, αλλά έχουμε και εμείς ζωή, δουλειές, τα πράγματά μας, και κάπου πρέπει να υπάρξει όριο – δεν γίνεται να μένει μαζί μας πάνω από τρεις βδομάδες, ειδικά αν δεν σέβεται το σπίτι και τους δύο μας. Αντέδρασε άσχημα, λέγοντας ότι “περιμένει ψεκάστε-σκουπίστε απ’ όλους” και ότι “δεν έχει πουθενά αλλού να πάει”. Μου πέταξε ένα “ωραία νοικοκυρά” ειρωνικό και έφυγε για το βράδυ.
Ο Παναγιώτης έλειπε τότε, αλλά όταν το έμαθε, εκνευρίστηκε κι αυτός πάρα πολύ μαζί μου (όχι με τον αδερφό του), λέγοντας ότι “ήμουν αγενής και ψυχρή”, ότι “μεγαλώνω πράγματα και ένταση με το παραμικρό” και ότι “αυτόν τον άνθρωπο έχουμε, πρέπει να τον στηρίξουμε”. Με αγνόησε όλη μέρα, κι εγώ ένιωθα πολύ μπερδεμένη – να είμαι σκληρή για αυτά που για μένα είναι στοιχειώδη όρια;
Τώρα, ο Δημήτρης μένει ακόμα στο σπίτι. Δεν έχει βρει σπίτι, αλλά η συμπεριφορά του είναι λίγο πιο ήσυχη, βασικά επειδή δεν πολυμιλάμε. Με τον Παναγιώτη και πάλι στραβωμένοι. Όσο και να προσπαθώ να δω τα πράγματα από τη δική τους πλευρά, νιώθω αδικημένη. Δεν με ενόχλησε τόσο η βοήθεια, όσο αυτό το «να μη μιλάς, γιατί τώρα περνάει δύσκολα ο άνθρωπος». Δεν είναι λίγο βασικό να μπορώ να ζω κι εγώ ήσυχα σπίτι μου; Ανησυχώ, όμως, μήπως ήμουν αδιακρίτως αυστηρή ή εγωίστρια, και δεν επέδειξα αρκετή κατανόηση σ’ έναν άνθρωπο που προφανώς δεν περνούσε την καλύτερη φάση της ζωής του.
Ξέρω ότι κι εγώ δεν ήμουν άψογη: ίσως να είπα κάποια πράγματα πιο ψυχρά ή αυστηρά απ’ όσο έπρεπε, ίσως θα έπρεπε να αφήσω τον Παναγιώτη να διαχειριστεί μόνος του το θέμα, ίσως να είχα λίγη ακόμα υπομονή. Από την άλλη, το σπίτι είναι και “δικό μου”, έστω 50-50. Δεν είμαι υπηρέτρια κανενός, και είχα κάθε δικαίωμα, τουλάχιστον έτσι νομίζω, να διατηρήσω τα όριά μου.
Προσπαθώ πολύ να σκεφτώ πώς θα αντιδρούσα στη θέση του Δημήτρη – αν μου συνέβαινε κάτι παρόμοιο, θα ήθελα να με φιλοξενήσουν κι εμένα, σίγουρα. Ίσως, όμως, να έκανα και κάποια προσπάθεια να μην τους πνίξω… Δεν ξέρω. Τα έχω χαμένα.
AITA που αντέδρασα έτσι και έθεσα τα όριά μου στον αδερφό του συντρόφου μου, παρά το ότι περνάει δύσκολα;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε η Μαρία.