Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που με ταλανίζει τις τελευταίες δύο εβδομάδες, σχετικά με μία παλιά μου φίλη, τη Χριστίνα, και το θέμα των γενεθλίων της. Χρειάζομαι κάπου να το βγάλω από μέσα μου, γιατί ειλικρινά δεν ξέρω αν έχω δίκιο που νιώθω έτσι ή αν απλά ήμουν αγενής.
Λοιπόν, για να δώσω λίγο background, με τη Χριστίνα γνωριζόμαστε από τη σχολή. Είμαστε και οι δύο στα 30 μας, έχουμε επικοινωνία αρκετά συχνά με μηνύματα, βρισκόμαστε για καφέ όσο προλαβαίνουμε και γενικά νιώθω ότι έχουμε μία όμορφη σχέση, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις. Κάποια στιγμή, μέσα στην πανδημία, αραιώσαμε, αλλά τον τελευταίο χρόνο έχουμε ξαναβρεθεί περισσότερο.
Φέτος λοιπόν, με είχε πάρει χαμπάρι ότι ζορίζομαι στη δουλειά, με έπαιρνε κατά καιρούς τηλέφωνο να με ρωτήσει πώς είμαι ή μου έστελνε meme για να με κάνει να γελάσω. Από τη μεριά μου, είχα προσπαθήσει να της σταθώ όταν χώρισε, να βγούμε, να μιλήσουμε, τα κλασσικά. Δεν λέω – νιώθω ότι και οι δύο έχουμε δώσει τα κουμπιά μας.
Πλησίαζαν τα γενέθλιά της, τέλη Μαΐου. Δύο εβδομάδες πριν, μου έστειλε μήνυμα: “Λέμε να κάνω κάτι μικρό φέτος, αν το οργανώσω θα ‘ρθεις;” της λέω “Εννοείται!” Τις επόμενες ημέρες, βλέπω ότι ανεβάζει διαρκώς στο Instagram ότι θέλει να το γιορτάσει, ότι έχει καεί με τη δουλειά, αλλά θα κάνει ένα home party με φίλους, λίγα άτομα, να περάσει όμορφα. Μια εβδομάδα πριν τα γενέθλιά της, δεν είχα καμία ενημέρωση. Της στέλνω “Τελικά θα κάνεις κάτι ή να κανονίσω κάτι άλλο;” και μου απαντάει λίγο ξερά “Θα σε ενημερώσω, δεν έχω καταλήξει”.
Φτάνει παραμονή των γενεθλίων της. Βλέπω post της στο Instagram με story “countdown” και κάτι πηγαινέλα με φίλοι της που σχολιάζουν “Ετοιμάσου για το πάρτι!”. Τηλεφωνώ να της πω χρόνια πολλά, ήταν βιαστική. “Σε ευχαριστώ, μιλάμε!” Την επόμενη μέρα, ανήμερα, είμαι σίγουρος πως έχει κανονίσει κάτι αλλά δεν έχω λάβει καμία πρόσκληση. Στέλνω άλλη μια φορά “Αν κάνετε κάτι, να ξέρεις ότι μπορώ να έρθω μετά τη δουλειά.” Μία ώρα αργότερα, μου απαντάει “Γίνανε πολλά, τελικά το κρατάω πολύ κλειστό, μην παρεξηγηθείς.”
Εδώ ήταν που με πείραξε. Να σας πω και το γιατί: Από κοινή μας φίλη, ακούω ότι τελικά έκανε πάρτι με άλλα 7-8 άτομα, άτομα που και εγώ γνωρίζω κοινώς από τη σχολή και κάποιους από τη δουλειά της. Δεν λέω ότι ήμουν η κολλητή της, αλλά νομίζω περίμενα να είμαι σε αυτό το “μικρό κύκλο”.
Τις επόμενες μέρες ένιωθα κάπως περίεργα, ένιωθα σαν να με έκοψε χωρίς λόγο. Δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ, γιατί δεν ήθελα να το κάνω θέμα ούτε να φανώ κομπλεξικός ή needy. Από τη μία σκεφτόμουν, “Οκ, δική της μέρα και δικαίωμά της να καλέσει όποιους θέλει”. Από την άλλη όμως, με τρώει που δεν μου είπε ξεκάθαρα από πριν ή έστω να ρίξει ένα μήνυμα να εξηγήσει καλύτερα. Δεν της έστειλα τίποτα μετά. Ειλικρινά, ένιωσα παραγκωνισμένος χωρίς προφανή λόγο.
Μετά από πέντε μέρες, μου στέλνει εκείνη μήνυμα “Χαθήκαμε λίγο, τι κάνεις;” Της απάντησα τυπικά και κάπως κρύα. Εκείνη συνέχισε να μου στέλνει memes και αστεία, γενικά με την ίδια οικειότητα. Ένιωθα ότι θέλω να το βγάλω από μέσα μου, αλλά φοβόμουν να μην φανώ ζηλιάρης και να μην της το χαλάσω, οπότε είπα να κάνω λίγο ghosting μέχρι να μου περάσει.
Μέσα μου όμως δεν μου πέρασε. Έχω δυσαρέσκεια. Δεν ξέρω καν αν έχει νόημα να της πω πώς ένιωσα. Από τη μια, μου φάνηκε πολύ άσχημη η κίνησή της – να μη μου πει τίποτα, να προσποιηθεί ότι το κρατάει μόνο για πολύ κολλητούς και τελικά να καλέσει αρκετούς κοινούς φίλους εκτός από εμένα. Από την άλλη, λέω στον εαυτό μου ότι δεν της χρωστάω τίποτα, ούτε μου χρωστάει. Ίσως κάτι να έγινε που δεν ξέρω ή απλά ήθελε έναν κύκλο χωρίς εμένα εκεί, καλύτερα να μην πιέσω καταστάσεις. Αλλά γιατί πήρε μία τέτοια απόφαση; Έκανα κάτι λάθος; Μήπως όντως το παραπάνω ghosting τώρα είναι άκυρη συμπεριφορά; Όταν τη βλέπω να μου στέλνει αστεία και μηνύματα, μου φαίνεται λίγο ψεύτικο – να μην μπορεί να μου πει τα αυτονόητα αλλά να θέλει το casual καλαμπούρι.
Είχα σκεφτεί να της στείλω ένα ειλικρινές μήνυμα του τύπου “Κοίτα, με πείραξε τελικά που δεν με κάλεσες, όχι για το πάρτι καθαυτό αλλά γιατί αισθάνθηκα ότι με απέκλεισες, ενώ δεν το περίμενα”, αλλά φοβάμαι ότι θα ακουστεί σαν παράπονο μικρού παιδιού. Επίσης, ο κύκλος μας είναι σχετικά μικρός, δεν θέλω να γίνει ολόκληρο θέμα για το τίποτα και να βρεθώ να κυκλοφορεί η ατάκα “ο Τάσος είναι drama queen και αδικεί τη Χριστίνα”.
Ξέρω πως μπορεί να φταίω που είμαι ακόμη παγωμένος μαζί της. Από τη μια θεωρώ ότι σαν φίλοι, πρέπει να έχουμε τη γενναιότητα να μιλήσουμε και για τα άβολα, αλλά από την άλλη, δεν μας χρωστά κανένας τίποτα και δεν έχει νόημα ίσως να κάνεις διάλογο για κάθε “παρανόηση”. Αυτή προφανώς δεν θέλει να το συζητήσει κι εγώ δεν έχω ακόμα πάρει απόφαση αν θα το αφήσω πίσω μου ή όχι.
Οπότε ρωτάω: Είμαι εγώ ο μαλάκας της υπόθεσης που το κρατάω και δεν το αφήνω; Έπρεπε να το ξεχάσω ή να το συζητήσω ξεκάθαρα;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Τάσος.