Τι συνέβη:
Δεν κάλεσα τη μαμά μου στα γενέθλιά μου, αν και εκείνη περίμενε ότι θα έρθει.
Με ποιον:
Με τη μητέρα μου.
Σχέση μεταξύ μας:
Είμαστε μάνα και γιος, με τα κλασικά μας πάνω-κάτω.
Τόπος:
Στο σπίτι μου στην Αθήνα.
Αφορμή σύγκρουσης:
Σχέσεις οικογένειας – προσωπικά όρια – ενοχές για το παρελθόν.
—
Λοιπόν, γράφω αυτό το post γιατί έχω μπερδευτεί πραγματικά και χρειάζομαι απόψεις απέξω. Είμαι 32 χρονών, μένω μόνος μου στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια, και νιώθω ότι, όσο μεγαλώνω, βλέπω διαφορετικά τη σχέση μου με τη μάνα μου.
Τα γενέθλιά μου ήταν την προηγούμενη εβδομάδα και διοργάνωσα μια χαλαρή συγκέντρωση στο σπίτι: μόνο φίλους και λίγα κοντινά ξαδέρφια. Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο – ένα μικρό πάρτι με μπύρες, μουσική και take away από το αγαπημένο μας μπέργκερ.
Η αλήθεια είναι ότι, από τότε που έφυγα από το πατρικό, έχουμε απόσταση με τη μαμά μου. Παλιά τα πηγαίναμε καλά, αλλά τα τελευταία πέντε-έξι χρόνια, η σχέση μας έχει αρκετή ένταση. Η μητέρα μου είναι του στυλ “πάντα να ξέρω τι κάνεις, τι τρως, πότε θα πας διακοπές και με ποιον”, και θεωρεί δεδομένο ότι ως μάνα έχει λόγο σε όλα. Αυτό, όσο ήμουν μικρός, κάπως το δεχόμουν ή το ανεχόμουν, αλλά μεγαλώνοντας με έπνιγε πολύ.
Έχουν υπάρξει φάσεις που μου ‘χει κάνει καβγά επειδή δεν κοιμήθηκα σπίτι της τα Χριστούγεννα ή επειδή δεν πήγα μαζί της σε οικογενειακά τραπέζια που δεν ήθελα. Από την άλλη, μου έχει σταθεί και σε δύσκολες φάσεις, π.χ. όταν χώρισα άσχημα πριν δύο χρόνια και με βοήθησε να ξανασταθώ στα πόδια μου, έστω κι αν το έκανε με τον δικό της τρόπο (κλασικές “μανούλες”).
Φέτος κοντά στα γενέθλιά μου, συζητώντας με ‘να φίλο, του είπα ότι δεν νιώθω ωραία όταν είναι η μαμά μου στα “δικά μου” event. Νιώθω παιδί –χωρίς χαβαλέ, προσέχω τι λέω, τι πίνω, ποιος κάνει τι. Δεν νιώθω ο εαυτός μου, ντρέπομαι ακόμα και να βάλω μουσική δυνατά ή να συζητήσω κάτι ανοιχτά μπροστά της. Ούτε κι εκείνη το απολαμβάνει πάντα, βασικά – όταν έρχεται, μετά γκρινιάζει για το σπίτι (αν είναι ακατάστατο), για το φαγητό (“πάλι μπέργκερ τρώτε;”) ή για τους φίλους μου που τάχατες της φαίνονται “παράξενοι”.
Γενικά, αυτό που σκέφτηκα ήταν ότι θέλω να γιορτάσω όπως με βολεύει, έστω μια φορά. Οπότε, ενημέρωσα (ίσως λίγο δειλά) τους πάντες, μαμά δεν κάλεσα.
Μέρα του πάρτι, όλα καλά – η ατμόσφαιρα ήταν όπως ήθελα, γέλια, πειράγματα, χαλάρωση. Κι ενώ είχα κλειστό τον ήχο στο κινητό, είχα πάρει απόφαση ότι “μια-δυο μέρες δεν θα μιλήσω μαζί της”. Την επομένη όμως, τσουπ, τηλεφώνημα: “Καλημέρα και χρόνια πολλά. Δεν θα έρθω τελικά, υποθέτω;”. Εκεί πάγωσα κάπως – πρώτη φορά ένιωσα τόσο ενοχικά.
Είπα ήρεμα, όσο μπορούσα, ότι “φέτος το σαββατοκύριακο το κάναμε μεταξύ φίλων, ήθελα λίγο διαφορετικά να περάσω”. Σιωπή στην άλλη άκρη. Μετά το γύρισε κάπως: “Βλέπω τελικά ότι όσο μεγαλώνεις, μακριά μου θες να πηγαίνεις…”. Τη διαβεβαίωσα ότι δεν είναι προσωπικό κι ότι άλλη φορά θα τη δω χωριστά, αλλά δεν φάνηκε να το παίρνει καλά. Από εκείνη τη μέρα, το κλίμα είναι βαρύ. Δεν μου μιλάει όπως παλιά, οι συνομιλίες είναι ψυχρές, και τις προάλλες σε μια κουβέντα πέταξε ένα “εγώ δεν είμαι σημαντική στη ζωή σου πια”.
Ένιωσα λίγο παγκίτης. Μήπως ήταν υπερβολικό που δεν την κάλεσα; Από την άλλη, σκεφτόμουν ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να διαλέξει πώς θα περάσει τα γενέθλιά του, χωρίς να φοβάται αν θα στεναχωρήσει τη μαμά του. Ναι, καταλαβαίνω, μάνα είναι, αλλά πότε θα κάνω το δικό μου; Στο δικό της σπίτι, πάντα κι εγώ “πρέπει” να είμαι για τους δικούς της φίλους και τις βαρετές συγγένειες που φέρνει. Κάτι φοράει, με μένα έγινε θέμα.
Το καταλαβαίνω κι από τη δική της πλευρά. Ξέρει ότι είναι σημαντική για μένα, το ξέρει βαθιά, αλλά ίσως ένιωσε ότι αποκλείστηκε ή ότι δεν έχει πια ρόλο στη ζωή μου. Δεν θα ήθελα κι εγώ στη θέση της να νιώσω ότι το παιδί μου με αποφεύγει ή δεν με θέλει στις χαρές του – εκείνη το βλέπει αλλιώς, σίγουρα.
Αλλά, ρε παιδιά, πώς να το διαχειριστώ; Οι φίλοι μου μου λένε μπράβο που έβαλα όρια, ο ξάδερφός μου θεωρεί ότι θα έπρεπε “τουλάχιστον για τα μάτια του κόσμου” να της στείλω μια πρόσκληση, έστω κι αν δεν ερχόταν.
Ήθελα να κάνω κάτι για μένα, αλλά υποτίθεται ότι σε αυτές τις γιορτές δείχνουμε ποιοι είναι δίπλα μας. Και να σου πω την αλήθεια, νιώθω ότι το παιδί μέσα μου ακόμα ζητάει έγκριση από εκείνη.
Μήπως ήταν μεγάλη υπερβολή; Μήπως δεν της έδωσα ούτε την ευκαιρία να έρθει αν ήθελε;
Και κάθομαι τώρα και σκέφτομαι αν φέρθηκα σαν… γάιδαρος ή αν ήταν απλά αναμενόμενο μια φορά να βάλω τον εαυτό μου πάνω από τις ενοχές.
Ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Πάνος.