Ερωτικές Ιστορίες: Η νύχτα που δεν θα ξεχάσω ποτέ

Ερωτικές ιστορίες όλοι έχουμε να πούμε. Μια απ’ αυτές όμως, για κάποιο λόγο, μένει μέσα σου περισσότερο απ’ τις άλλες. Έτσι συνέβη και σε μένα εκείνο το βράδυ, που ακόμα – μετά από τόσα χρόνια – αν κλείσω τα μάτια, μπορώ να νιώσω πάλι εκείνη την ένταση, τη ζέστη, τον παλμό στο στήθος. Αυτή είναι η δική μου ιστορία, όπως την έζησα.

Η αρχή μιας εξομολόγησης

Όλα ξεκίνησαν ένα απλό Σάββατο βράδυ στο παλιό στέκι. Εκεί ήμουνα, με δυο φίλους, συζητώντας για χαζά και γελώντας χωρίς σκέψη. Τότε την είδα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που την παρατηρούσα, αλλά ήταν εκείνη η βραδιά που αγγίχτηκαν τα βλέμματα αλλιώς. Φορούσε ένα απλό φόρεμα, τα μαλλιά της μισά πιασμένα, και τα μάτια της φωτιά – κάπως σαν να μιλάγανε λίγο πριν να πεις εσύ το πρώτο γεια.

Μπαίνοντας, έκανε μια γύρα το μαγαζί, και έτυχε – καθόλου τυχαία πια – να βρει θέση δίπλα μας. Εγώ, που τόσες φορές ήθελα να της πιάσω κουβέντα και το ’χα αφήσει στη μέση, εκείνο το βράδυ βρήκα λόγο να ρωτήσω κάτι για το τραγούδι που ακουγόταν. Μου χαμογέλασε. Κι αμέσως ένιωσα πως ήθελε να ακούσω κι άλλα από εκείνη.

Το πρώτο αγγιγμα και οι σιωπές

Η κουβέντα κυλούσε ζεστή, χωρίς ζόρι. Χείλη να πλησιάζουν στο αυτί, λόγια χαμηλόφωνα για να μην μας ακούνε, μικρά αγγίγματα τάχα τυχαία στα γόνατα κάτω απ’ το τραπέζι. Ένιωθα την ανάσα της να παίζει στα μαλλιά μου, τρέμουλο στην άκρη των δαχτύλων, και ένα παράξενο αίσθημα πως η νύχτα ήθελε να μείνει ξύπνια για μας.

Είχε μια γλύκα όλη αυτή η αναμονή. Κάθε κλεφτή ματιά, κάθε χαμόγελο, έκανε τη φάση πιο έντονη. Η ώρα περνούσε και ο κόσμος γύρω θόλωνε – ήμασταν εμείς, τα βλέμματα και το τραγούδι που ξαναπαιζόταν στο repeat.

Ερωτικές ιστορίες που γράφονται με βλέμματα

Ερωτικές ιστορίες δεν είναι πάντα θέμα κρεβατιού. Είναι το πως μυρίζει η νύχτα, το άρωμα της στο μαξιλάρι κάπου πίσω, τα λόγια που δε χρειάζεται να πεις γιατί τα λες με τα μάτια. Όταν βγήκαμε να πάρουμε αέρα παντού ήταν υγρασίακαι φως από τα φανάρια, αλλά εγώ ένιωθα να καίω. Με άγγιξε ελαφρά στον ώμο καθώς περπατούσαμε – και φάνηκε σαν κάτι μεγάλο, κάτι που περίμενα καιρό.

Μπήκαμε στο αυτοκίνητό μου και για λίγο σταθήκαμε σιωπηλοί, να ακούμε κάτι αργό απ’ το ραδιόφωνο. Την κοίταξα, με κοίταξε, και χωρίς να το καταλάβω βρεθήκαμε πολύ κοντά. Τα χείλη μας σχεδόν να αγγίζονται. Ένιωσα το χέρι της στη μέση μου, κι εκεί λύθηκαν όλα όσα δεν είχα πει. Φιλήθηκα όπως ήθελα χρόνια τώρα, χωρίς βιασύνη, χωρίς φόβο.

Η ένταση χτίζεται σιγά – σιγά

Τα λεπτά εκείνα δεν ξέρω πόσο κράτησαν. Ήταν σαν να σταμάτησε ο χρόνος πάνω μας, να ακούμε μόνο τον ήχο της αναπνοής, να βλέπουμε μόνο ο ένας τον άλλο. Τα τζάμια θαμπώσανε απ’ την ανάσα μας. Τα χέρια μας μπλέχτηκαν, και το κάθε άγγιγμα έκανε τη νύχτα ακόμα πιο ζεστή.

Δεν χρειαζόταν να πούμε πολλά. Τράβηξα τη ζώνη και την έφερα πιο κοντά. Κι εκεί, μέσα στη μικρή καμπίνα του αυτοκινήτου, δημιουργήθηκε μια ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, γεμάτη υποσχέσεις. Υπήρξαν σιωπές, χαμόγελα, μικρά χάδια στον λαιμό και ψιθυρίσματα σ’ ένα παράξενο γλυκό ησυχαστήριο. Όλα όσα έψαχνα χρόνια, εκείνη μου τα χάρισε σε ένα βλέμμα, ένα φιλί, ένα σφιχταγκάλιασμα.

Το ανοιχτό τέλος της νύχτας

Δεν χρειάζεται, λες, πάντα μια ιστορία να κλείνει με λόγια μεγάλα. Εκείνη τη νύχτα, μείναμε εκεί μέχρι ν’ αρχίσει να χαράζει. Ήθελα να κρατήσει κι άλλο. Καιρός ανοιξιάτικος, αέρας δροσερός να περνά απ’ το ανοιχτό παράθυρο, κι εμείς να κοιτάμε τα φώτα της πόλης να σβήνουν ένα-ένα. Κρατιόμασταν απ’ το χέρι, κι ένιωθα πως ό,τι κι αν γίνει μετά, αυτή τη στιγμή δεν θα την ξεχάσω ποτέ.

Δεν καταφέραμε να πούμε “αντίο” εκείνο το πρωί, μόνο ένα βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις ότι κάποτε, ίσως, θα ξαναζήσουμε μια τέτοια νύχτα… Αν όχι, τουλάχιστον θα τη θυμάμαι έτσι, έντονα και καθαρά, για όλη μου τη ζωή.

Αυτά έζησα. Και τα λέω τώρα, όπως ακριβώς τα ένιωσα.

Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)