Ερωτικές Ιστορίες: Μια Ζεστή Βραδιά στο Μπαλκόνι

Ερωτικές Ιστορίες πάντα διάβαζα στα περιοδικά, αλλά ποτέ δεν πίστευα πως κάποια μέρα θα είχα να πω και τη δική μου. Δεν είμαι εγώ ο τύπος που ξεκινά τα πράγματα επίτηδες. Εκείνο το βράδυ όμως στο μπαλκόνι, έγιναν όλα όπως από μόνα τους. Γι’ αυτό, λέω να σας τα πω έτσι κι εγώ, όπως τα έζησα.

Το πρώτο, αμήχανο βλέμμα

Ήταν τέλη Ιουνίου, είχε πιάσει η ζέστη. Γύρισα από τη δουλειά, κουρασμένος και ιδρωμένος ως το κόκαλο. Βγήκα στο μπαλκόνι με μια μπίρα στο χέρι να πάρω αέρα. Τότε την είδα – στη διπλανή πολυκατοικία, στο μπαλκόνι της, ανάμεσα σε δυο γλάστρες με βασιλικό και δυόσμο.

Δεν ήμασταν ξένοι, λέγαμε ένα «γεια» τόσα χρόνια, αλλά δεν είχε τύχει να μιλήσουμε παραπάνω. Εκείνη βράδυ-βράδυ, με φαρδιά μπλούζα και σορτσάκι, κάπνιζε το τσιγάρο της ήσυχα και κοίταζε τα φώτα της πόλης. Κάναμε πως κοιτάζαμε αλλού. Πίσω απ’ την πρώτη αμηχανία όμως, κάτι έπαιζε.

Η σιωπή, το χαμόγελο και η πρώτη κουβέντα

Οι βραδιές του καλοκαιριού τραβάνε, κι αναγκαστικά μοιράζεσαι σιωπές με τον γείτονα. Την άκουσα να σιγοτραγουδάει ένα λαϊκό. Ένα χαμόγελο μου ξέφυγε κι εκείνη με κοίταξε πλαγίως χωρίς να το πολυκρύβει.
Εκεί χάρηκα που με είδε. Μου έκανε νεύμα με το τσιγάρο και μου είπε: «Μπύρα θα κερνάς ή μόνος τα πίνεις;»
Γέλασα κι εγώ, σαν ντροπαλό παιδί, και της κούνησα το μπουκάλι.

«Έλα, πέρασε», της φώναξα – δεν ξέρω τι πήρε το μυαλό μου και το είπα. Γρήγορα βρέθηκε απέναντί μου, με το τσιγάρο σβηστό στα χείλη και τα μάτια της να καίνε πιο πολύ από τα φώτα.

Ερωτικές Ιστορίες: Η νύχτα απέναντι στα αστέρια

Καθίσαμε δίπλα-δίπλα, μιλήσαμε για χαζά στην αρχή. Για τις δουλειές, για τα νιάτα μας, για τα παιδιά της πολυκατοικίας. Το φεγγάρι από πάνω έλουζε τα πάντα κι εκείνη έτριβε τα δάχτυλά της ασυναίσθητα πάνω στην καρέκλα. Εγώ νόμιζα πως θα σκάσω απ’ την αμηχανία.

Εκεί, ανάμεσα στα γέλια και τις σιωπές, φέρναμε τα πόδια μας όλο και πιο κοντά. Ένιωθα τη ζέστη απ’ το δέρμα της μες στη νύχτα, κι αυτό δεν είχε καμία σχέση με τη ζέστη του Ιούνη. Έβλεπα το βλέμμα της να παίζει στα χείλη μου. Έπιασε μια το χέρι μου, δήθεν για να μου δείξει το καινούργιο της τατουάζ – ένα μικρό λουλούδι στο εσωτερικό του καρπού.
Τα δάχτυλά μας μπερδεύτηκαν και κανείς δεν είπε κουβέντα. Ήμασταν σαν δύο παλιοί φίλοι που βρήκαν καταφύγιο ο ένας στον άλλον μόλις για μια νύχτα.

Το άγγιγμα που άλλαξε τα πάντα

Μείναμε έτσι, ακίνητοι, κι από κάπου στο βάθος ακούστηκε μια γάτα να νιαουρίζει. Εκείνη γέλασε, έγειρε λίγο πιο κοντά κι αν και δεν μου είπε τίποτα, με ένα «σ’ εμπιστεύομαι» στο βλέμμα. Της χάιδεψα τα μαλλιά κι εκείνη μου απάντησε σιγανά: «Νόμιζα ότι δε θα τολμούσες ποτέ».
Το χάδι έγινε αγκαλιά. Μείναμε έτσι, με το μαγικό αεράκι να μας δροσίζει και την καρδιά μου να χτυπάει τόσο δυνατά που νόμιζα ότι θα την ακούσει όλη η γειτονιά. Κάθε νέος ψίθυρος, κάθε αναπνοή, ήταν κι ένα βήμα πιο κοντά. Το δέρμα μας κολλούσε το ένα πάνω στο άλλο από τον ιδρώτα, αλλά δεν μας ένοιαζε πια.

Όλα ήταν διαφορετικά εκείνο το βράδυ. Δεν υπήρχε χώρος, δεν υπήρχε χρόνος. Μέσα στη νύχτα άλλαζε ο κόσμος, κι εμείς ήμασταν δυο άνθρωποι που άφηναν για λίγο όλες τις άμυνες.

Η αυγή της επόμενης μέρας

Μείναμε στο μπαλκόνι, μιλώντας ψιθυριστά και χαϊδεύοντας τα χέρια ο ένας του άλλου. Κάποια στιγμή ξημέρωσε, τα πουλιά άρχισαν να κελαηδούν και οι άνθρωποι της γειτονιάς ξεκίνησαν να ξυπνούν.
Κανείς μας δεν ήθελε να φύγει πρώτος. Μόνο κοιταχτήκαμε με εκείνο το κομμάτι της ματιάς που κρατάει ένα μικρό, γλυκό μυστικό.

Δεν ξέρω αν θα ξανασυμβεί, αν αυτό ήταν η αρχή ή το τέλος. Ξέρω μόνο πως, για εκείνο το βράδυ, η ζωή μου είχε αλλάξει. Και το φεγγάρι εκεί ψηλά θα θυμάται για πάντα αυτή τη νύχτα – όπως τη θυμάμαι κι εγώ.

Αυτά έζησα. Και τα λέω τώρα, όπως ακριβώς τα ένιωσα.
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Νίκος.

Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)