Ερωτικές Ιστορίες: Μια αξέχαστη νύχτα με τη Μαρία

Ερωτικές ιστορίες διαβάζω συχνά, μα καμία δεν συγκρίνεται με εκείνη που έζησα εγώ με τη Μαρία. Θέλω να σας τα πω όπως τα είδα και όπως τα ένιωσα τότε, μια νύχτα απ’ αυτές που σου αλλάζουν τον ρυθμό της καρδιάς και σε στοιχειώνουν για χρόνια.

Η αρχή ενός ανείπωτου έρωτα

Όλα ξεκίνησαν καλοκαίρι, σε μια αυλή με γέλια, φαγητό και συζητήσεις ως αργά. Οι φίλοι της κολλητής μου είχαν έρθει όλοι – ανάμεσά τους και η Μαρία. Δεν ήμασταν γνωστοί, μα όταν διασταυρώθηκαν τα βλέμματά μας, ήταν σα να σταμάτησε το φως του γλόμπου και να μείναμε δυο μας στη μέση του κόσμου. Έτσι ένιωσα. Τραύλισα ένα “γεια” κι εκείνη με χαιρέτησε μ’ ένα χαμόγελο λίγο πονηρό, λίγο κρυφό.

Όλη τη νύχτα άλλαζαν οι κουβέντες, μα κάθε τόσο συναντιόμασταν με το βλέμμα. Ένα βλέμμα πιο θερμό απ’ το κρασί και πιο αληθινό απ’ ό,τι είχα ζήσει. Δεν χρειάστηκαν πολλές λέξεις – τα μάτια μιλούσαν. Καθίσαμε τελικά δίπλα-δίπλα σε κείνο τον καναπέ της φίλης μου, δήθεν τυχαία. Τα γόνατά μας ακουμπούσαν και κάθε τόσο ένιωθα να φουντώνει κάτι μέσα μου – φόβος και λαχτάρα μαζί.

Εκείνο το μαγικό άγγιγμα

Δεν το κατάλαβα πότε μειώθηκαν οι φωνές γύρω μας και πότε η συζήτηση κύλησε σε πιο προσωπικά. Μου έλεγε για τα παιδικά της χρόνια στο χωριό και για το πόσο αγαπά τη μουσική, κι εγώ απλά την άκουγα, με τα μάτια κολλημένα στα χείλη της. Κάποια στιγμή, άπλωσε το χέρι της να πάρει το ποτήρι της και η παλάμη της ακούμπησε ακριβώς πάνω στη δική μου. Σαν να πέρασε ρεύμα. Εκεί όλος ο κόσμος γύρισε ανάποδα – αυτή είναι η αλήθεια.

Συνεχίσαμε να μιλάμε για λίγο, αλλά τα σώματά μας ήταν πια πιο κοντά, αναζητώντας αγγίγματα στο ημίφως. Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που νόμιζα πως θα το καταλάβουν κι οι άλλοι. Είχε μια φυσικότητα αυτό, αλλά ταυτόχρονα και μια μεγάλη ένταση, σα να λέγαμε μόνο με τα σώματα όσα φοβόμασταν να πούμε με λόγια.

Η μεγάλη αποκάλυψη

Η ώρα είχε αργήσει, είχαν φύγει σχεδόν όλοι, κι ήμασταν λίγοι, σκορπισμένοι στην αυλή και στον καναπέ. Το φως ήταν χαμηλό, η ατμόσφαιρα σχεδόν μαγική. Η Μαρία με κοίταξε επίμονα, με μια θέρμη που δύσκολα εξηγείται. Χωρίς να πει τίποτα, ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο μου και έμεινε εκεί ήσυχα. Της χάιδεψα τα μαλλιά. Δεν μιλήσαμε – ένιωθα την ανάσα της και αυτή τη γλυκιά αμηχανία που νιώθεις όταν όλα όσα θέλεις να πεις, τελικά δεν χρειάζονται λόγια.

Ξαφνικά σήκωσε το κεφάλι της, το πρόσωπό μας ήρθε κοντά. Τα μάτια μας βάθυναν σε μια σιωπή που τα έλεγε όλα. Εκεί, χωρίς καμία βιασύνη, τα χείλη μας ενώθηκαν – απαλά, προσεκτικά, λες και φοβόμασταν να σπάσουμε εκείνη την τέλεια στιγμή. Το φιλί της ήταν γλυκό, ήσυχο, κι όμως ένιωσα όλη τη δύναμή της μέσα σε κείνο το άγγιγμα.

Το τέλος ή η αρχή;

Εκείνη τη νύχτα, τίποτα παραπάνω δεν έγινε. Καθίσαμε αγκαλιά ως το ξημέρωμα, μιλούσαμε χαμηλόφωνα, ανταλλάσσαμε χαμόγελα, σχέδια, μικρές εξομολογήσεις. Δεν χρειαζόταν κάτι άλλο. Ήταν απλά η αρχή όσων θα ζούσαμε, κι όμως μ’ εκείνα τα γλυκά βλέμματα και τα χέρια δεμένα, πήρα ό,τι χρειαζόμουν. Ένιωσα πως για πρώτη φορά κάποιος με κοίταξε στ’ αλήθεια, χωρίς να φοβάται, χωρίς να ντρέπεται για τα ένστικτά του και τις επιθυμίες του.

Η Μαρία έμεινε για καιρό στην καρδιά και στο μυαλό μου, σαν μια τρυφερή ζέστη που δεν λέει να ξεχαστεί. Από εκείνη τη βραδιά και μετά, όλα πήραν μια άλλη τροπή στη ζωή μου – συνειδητοποίησα πως μεγάλο κομμάτι της ερωτικής ιστορίας μιας ζωής μπορεί να είναι απλώς ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, η αλήθεια που μοιράζεσαι με τον άλλον υπό το φως ενός ξεχασμένου γλόμπου.

Ερωτικές Ιστορίες: Γιατί μένουν αξέχαστες;

Ερωτικές Ιστορίες σαν αυτή μένουν χαραγμένες γιατί δεν είναι πάντα το πάθος το απόλυτο. Καμιά φορά, ένα φιλί, μια σιωπή κι ένα άγγιγμα φτάνουν για να αλλάξουν τον τρόπο που βλέπεις τον εαυτό σου και τον κόσμο. Αυτά ζήσαμε εκείνο το βράδυ και αυτά με ακολουθούν ακόμα.

Αυτά έζησα, έτσι τα αισθάνθηκα και έτσι τα λέω τώρα, χρόνια μετά, ακριβώς όπως τα ένιωσα τότε.

Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Δημήτρης.