Δεν είμαι σίγουρος αν γράφω αυτό το ποστ για να βρω συμμάχους ή απλώς για να ξεκαθαρίσω τα πράγματα μέσα μου, αλλά εδώ πάμε.
Είμαι 35, δουλεύω γύρω στα δέκα χρόνια σε μια μεγάλη εταιρεία σαν γραφίστας και γενικά με τους περισσότερους συναδέλφους έχουμε μια “καλή μέρα – καλησπέρα” σχέση. Δεν λέω ότι είμαι ο πιο κοινωνικός άνθρωπος, αλλά δεν βγαίνω και φουλ αντικοινωνικός. Τη δουλειά μου την κάνω χωρίς να μπαίνω πολύ στα κουτσομπολιά ή στις παρέες του γραφείου, αλλά αν ζητήσει κάποιος βοήθεια, να βοηθήσω, ξέρω και να ακούσω αν κάποιος θέλει να μιλήσει.
Στον ίδιο όροφο εδώ και περίπου δύο χρόνια δουλεύει και η Ελένη (όνομα τυχαίο), που έχουμε παρόμοια ηλικία, αλλά άλλη ειδικότητα. Η Ελένη είναι από τα άτομα που κάνουν παρέα σχεδόν με όλους, ξέρει νέα όλου του γραφείου, έχει κλασικό χαμόγελο που φωτίζει το δωμάτιο όταν μιλάει, αλλά από την πρώτη στιγμή, ένιωθα ότι δεν ταιριάζουμε ιδιαίτερα. Δεν την κατηγορώ, απλώς έχω κλασικό social anxiety. Εκείνη είναι πολύ εξωστρεφής, εγώ το ακριβώς αντίθετο.
Τους τελευταίους μήνες, η Ελένη είχε αρχίσει να έρχεται πιο συχνά στο γραφείο μου για διάφορους λόγους. Άλλοτε για να μου ζητήσει μια γνωμάτευση για το πώς δείχνει κάτι, άλλοτε απλώς για να σχολιάσει κάτι αστείο που της έτυχε. Ενώ δεν με ενόχλησε σοβαρά αυτό αρχικά, κάποιες φορές ένιωθα πως γινόταν λίγο υπερβολική – ειδικά τις μέρες που κλείνομαι και θέλω να δουλέψω αθόρυβα. Παίζει να είχε παρατηρήσει ότι δεν συμμετέχω σε όλα τα “ομαδικά” του γραφείου, και μια-δυο φορές χτύπησε φιλικά, τάχα “γιατί δεν βγαίνεις ποτέ μαζί μας; κάνεις και τον δύσκολο εσύ.”
Η σύγκρουση φούντωσε ένα μεσημέρι πριν από ένα μήνα περίπου, όταν ήρθε αυθόρμητα στο γραφείο μου ενώ έτρωγα σάντουιτς, και μου είπε με φωνή πιο δυνατή απ’ ό,τι θα ήθελα: “Καιρός να ετοιμάσεις και εσύ ένα powerpoint για την απογευματινή μας συγκέντρωση, να μας δείξεις πώς περνάς τα διαλείμματα! Να δούμε τι κάνεις τόσες ώρες μόνος σου!” Όλο το τμήμα γύρισε προς το μέρος μας γελώντας, αλλά εγώ ένιωσα αμήχανα, σαν να τσεκάρονται παραπάνω τα όρια μου.
Προσπάθησα να το “σπάσω” με χιούμορ, της είπα “δε νομίζω να σας ενδιαφέρει, βαρετά είναι…” και πήγα να ξανακοιτάξω την οθόνη μου. Εκείνη κάθησε δίπλα μου και συνέχισε: “Έλα, έλα, μη μας σνομπάρεις, άνθρωποι είμαστε κι εμείς, δεν θα σε φάμε…” Αυτό έγινε ενώ ήδη είχα στα αλήθεια πολύ δουλειά εκείνη τη μέρα και προσπαθούσα να φάω ήρεμα. Της είπα κάπως πιο απότομα: “Ελένη, αλήθεια θέλω λίγο χώρο, έχω ήδη μπόλικο φόρτο και δεν μπορώ τώρα.” Εκείνη με κοίταξε λίγο απορημένη, ίσως και να στεναχωρήθηκε, γιατί σταμάτησε απευθείας να γελάει και είπε μόνο “Εντάξει, συγγνώμη…”. Σηκώθηκε και έφυγε.
Για δυο μέρες μετά από αυτό, παρατήρησα πως τηρούσε αποστάσεις και απέφευγε να με κοιτάξει, ενώ και οι υπόλοιποι του τμήματος με κοιτούσαν λίγο περίεργα. Άκουσα μια-δυο πρώην “καλημέρες” να μη βγαίνουν από κάποια στόματα, χωρίς να καταλαβαίνω αν σχετίζεται. Στα λόγια που φτάνουν στ’ αυτιά μου, κάποια άτομα το συζήτησαν τύπου “έλα μωρέ, ο Κώστας είναι παράξενος, τι του είπε τώρα η άλλη και θύμωσε;”
Δεν σας κρύβω ότι ένιωσα ότι πιθανώς της φέρθηκα σκληρά. Εντάξει, ίσως να μην επέλεξε τον καλύτερο τόπο και χρόνο να το διαχειριστεί (ίσως δεν πήρε πρέφα πως με φέρει σε δύσκολη θέση), αλλά από την άλλη, δεν φώναξε, ούτε με ειρωνεύθηκε. Ήταν μία απόπειρα να με εντάξει – αδέξια, μεν, αλλά υπάρχει χειρότερο; Μήπως έκανα θέμα εκεί που θα μπορούσα απλώς να της εξηγήσω πιο ήσυχα αργότερα; Ή να το παίξω πιο cool, να αφήσω το πράγμα να “σβήσει” μόνο του;
Από την άλλη, υπάρχει και το δικό μου δικαίωμα να έχω τα όρια μου. Κι όταν αυτά ξεπερνιούνται, έστω και αθέλητα, να το λέω. Δεν ξέρω αν το είπα με λάθος τρόπο, όμως ήμουν ειλικρινής. Δεν την προσέβαλα, δεν της φέρθηκα σκληρά λεκτικά, απλώς ζήτησα να κρατήσει απόσταση εκείνη τη στιγμή. Αλλά η αντίδραση της, μαζί με του τμήματος, με έκανε να αισθάνομαι λες και απέρριψα ολόκληρο τον κύκλο, λες και είμαι πλέον ο “ξινός της υπόθεσης”.
Το σκέφτομαι ξανά και ξανά – να απευθυνθώ πάλι στην Ελένη μέρα και να της εξηγήσω; Να αφήσω να περάσει; Χρειάζεται τελικά να μιλάμε για τα όρια μας κάθε φορά ή υποχρεούμαστε να προσαρμοζόμαστε κι εμείς για να είμαστε αποδεκτοί σ’ ένα χώρο εργασίας;
Αλήθεια, εσείς τί λέτε; Εγώ ήμουν ο μαλάκας της ιστορίας;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Κώστας.
