Εντάξει, θα σας πω μια ιστορία που πραγματικά με έχει ταλανίσει τις τελευταίες βδομάδες και, ειλικρινά, δεν ξέρω πια αν έφταιξα ή αν φταίει ο άλλος. Γράφω εδώ γιατί εσείς είστε οι πιο αμερόληπτοι κι εγώ δεν μπορώ να δω πλέον καθαρά.
Η ιστορία ξεκινάει μ’ έναν καλό μου φίλο, τον Μιχάλη. Με τον Μιχάλη γνωριζόμαστε χρόνια, σχεδόν απ’ την εφηβεία μας. Τα τελευταία τρία χρόνια δουλεύουμε και στην ίδια εταιρία – εγώ στο λογιστήριο, εκείνος στο μάρκετινγκ. Δεν πίνουμε κάθε βδομάδα καφέ, αλλά βρισκόμαστε αραιά και πού, κάνουμε τα αστεία μας, άσε που πολλές φορές βοηθάω όταν μπλέκεται με μεικτούς μισθούς και τέτοια. Γενικά, μεταξύ μας υπάρχει αλληλοκατανόηση.
Το θέμα ξεκίνησε μ’ ένα δώρο γενεθλίων που οργανώναμε για τον Θοδωρή, έναν συνάδελφο που είναι και κοινός φίλος. Εγώ ανέλαβα να μαζέψω τα λεφτά, επειδή έχω καλή σχέση με τους περισσότερους – και γιατί, κακά τα ψέματα, τέτοια οργάνωση μ’ ευχαριστεί. Στείλαμε, λοιπόν, μήνυμα σε όσους ήμασταν στη φάση, μαζεύτηκαν γύρω στα 120 ευρώ (ήθελε ο Θοδωρής ένα ακριβό σετ μαχαίρια για το σπίτι του), και συμφωνήσαμε να βάλουμε από 20 ευρώ ο καθένας.
Όλοι κατέβαλαν, εκτός απ’ τον Μιχάλη. Τον πλησίασα δυο φορές. Την πρώτη το ξέχασε, τη δεύτερη μου είπε “Δώσε πρώτα τα δικά σου, και θα σου φέρω τα λεφτά την άλλη εβδομάδα που θα πληρωθούμε.” Φυσικά και έβαλα τα λεφτά, το ‘χω ξανακάνει και πιο παλιά για άλλους, δεν το μεγάλωσα. Ούτε εγώ είμαι λεφτάς, αλλά δεν με πειράζει να βοηθάω αν μπορώ.
Πέρασε η εβδομάδα, γίνανε τα γενέθλια, ο Θοδωρής ξετρελάθηκε με το δώρο. Ο Μιχάλης όμως –ξανά– τίποτα. Κι επειδή, να σας πω την αλήθεια, είχε ξανατύχει στο παρελθόν να καθυστερεί λεφτά, χωρίς να τα ξεχνάει εντελώς αλλά να τα σέρνει, άρχισα να νιώθω κάπως άσχημα. Μιλάμε για 20 ευρώ, που δεν με ρίχνουν οικονομικά, αλλά το θέμα ήταν καθαρά η στάση. Πήγα διακριτικά να του το θυμίσω κι εκείνος το πήγε αλλού: “Ρε φίλε, όλο για λεφτά μιλάμε τελευταία, δεν μπορώ να ησυχάσω”. Κάπως ειρωνικά, σαν να ήμουν εγώ ο γκρινιάρης. Το άφησα εκεί.
Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Πέρασαν κι άλλες μέρες. Ένας άλλος φίλος στο γραφείο, που είδε τι γινόταν, μου είπε: “Φίλε, ή κόβεις την εξυπηρέτηση στο Μιχάλη ή κάθε φορά θα σε αφήνει σύξυλο. Δεν αλλάζει”. Το σκέφτηκα. Την επόμενη φορά που ο Μιχάλης ήρθε στο γραφείο μου γιατί ήθελε άμεσα κάτι από το λογιστήριο (μια βεβαίωση για κάτι έξοδα), του είπα ψύχραιμα: “Φτιάχνω ό,τι χρειάζεσαι, αλλά πότε να υπολογίζω να πάρω τα 20 ευρώ για το δώρο του Θοδωρή;”. Τουλάχιστον, να μην δείχνω ότι το ξεχνάω.
Κι εκεί έγινε κάτι που με μπέρδεψε πολύ: με κοίταξε ψυχρά, μου πέταξε “Για είκοσι ευρώ κάνεις έτσι δηλαδή; Τόσο κολλημένος είσαι;” και δεν είπε τίποτα παραπάνω. Εγώ ξαφνικά ντράπηκα, ένιωσα σαν να ζητάω ελεημοσύνη. Έκανα να δικαιολογηθώ, τίποτα. Σηκώθηκε, είπε “Άστο, θα βρω άλλον να με βοηθήσει” και έφυγε. Μπροστά σε δύο άλλους συναδέλφους – που, προφανώς, με κοιτούσαν με δυσφορία μετά. Ένιωσα λες και ήμουν ο τσιγκούνης του γραφείου. Όλο το απόγευμα είχα νεύρα και τύψεις.
Πέρασαν καναδυό μέρες και δεν ανταλλάξαμε κουβέντα μεταξύ μας. Την τρίτη μέρα ήρθε ο άλλος φίλος που μ’ είχε συμβουλέψει και μου είπε: “Μίλησα με τον Μιχάλη – πιστεύει ότι τα κάνεις όλα θέμα επειδή ζορίζεσαι οικονομικά, γι’ αυτό τσαντίστηκε. Πιστεύει ότι δεν έχεις εμπιστοσύνη”. Εκεί, να σας πω, θύμωσα πολύ και με τον εαυτό μου – ούτε ζορίζομαι τόσο σοβαρά, ούτε θέλω να κάνω κάποιον να νιώσει ότι δεν τον εμπιστεύομαι. Δεν είναι όμως κι ωραίο να εκμεταλλεύεται τη σχέση μας έτσι.
Αναρωτιόμουν αν έπρεπε να πάρω εγώ πρώτος τηλέφωνο να ζητήσω συγγνώμη, κι ας μην ένιωθα ότι έφταιξα τόσο. Όσο το σκεφτόμουν βέβαια, τόσο θύμωνα: αν εγώ κάλυπτα πάντα τους άλλους, ακόμα και χωρίς να ξέρω αν και πότε θα επιστρέψουν τα λεφτά, μήπως όντως γίνομαι κορόιδο; Μήπως είμαι εγώ ο “κόλλημένος” που δίνει υπερβολική αξία σε μια μικρή οφειλή; Μα από την άλλη, αυτό δεν είναι τόσο ηθικό; Να τηρείς τα συμφωνημένα και να μη μεταθέτεις την ευθύνη στον άλλον;
Έκανα προσπάθεια να δω και τη δική του πλευρά. Ίσως όντως τα πράγματα να είναι δύσκολα γι’ αυτόν οικονομικά (όχι πως το ξέρω σίγουρα, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι ζοριά περνάει ο άλλος). Ίσως εγώ να μετέφερα στην υπόλοιπη ομάδα αυτή τη “γκρίνια” και να τον εξέθεσα χωρίς να το καταλάβω. Μήπως, τελικά, το πήρα προσωπικά ενώ δεν έπρεπε;
Από την άλλη, οι άλλοι φίλοι, όταν έμαθαν τι έγινε, μου είπαν “Το ίδιο θα κάναμε κι εμείς. Δεν γίνεται να χρωστάει συνέχεια και να το κάνει να φαίνεται ασήμαντο”. Άρα δεν είμαι ο μόνος που το βλέπω έτσι, αλλά ο Μιχάλης σήμερα σχεδόν δε μου μιλάει. Στο γραφείο κρατάει αποστάσεις, ακυρώνει τους καφέδες, και γενικά ούτε κουβέντα για τα 20 ευρώ.
Σκέφτομαι αν ήταν λάθος που του το θύμισα για άλλη μια φορά – και μάλιστα μπροστά σε άλλους, παρόλο που εγώ προσπάθησα να το πω χαμηλόφωνα και διακριτικά. Μήπως ήταν πιο σημαντική η φιλία μας απ’ το να δεχτώ αυτή τη “χασούρα” χρήματα ή μήπως έτσι γλυτώνω να με θεωρούν δεδομένο; Ήμουν εγώ ο “μαλάκας” της ιστορίας που επέμεινε για ψίχουλα και χαλάστηκε μια φιλία, ή μήπως ο άλλος εκμεταλλεύεται την καλοσύνη και την ανοχή μου;
ΕΣΕΙΣ τι θα κάνατε στη θέση μου; Ήμουν τόσο λάθος που αντέδρασα έτσι;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Δημήτρης.
