AITA STORIES – Πίεσα την παρέα για το φθηνό κατάλυμα και τσακώθηκα με τη Γιώτα για τις διακοπές μας

Δεν ξέρω αν είμαι ο μαλάκας εγώ ή απλά κάπου χανόμαστε ως άνθρωποι. Θα ήθελα λοιπόν τη γνώμη σας γιατί πραγματικά έχω μπερδευτεί και νιώθω μια αλληλογραφία μέσα μου να με καίει. Σας γράφω για μια ιστορία που μπορεί να φαίνεται μικρή ή χαζή σε κάποιους, αλλά εμένα μου τρώει το μυαλό εδώ και βδομάδες.

Η Γιώτα είναι μια φίλη που έχω εδώ και τρία χρόνια περίπου. Δουλεύουμε μαζί, βγαίνουμε πότε-πότε, έχουμε ανταλλάξει και πιο προσωπικά μας. Δεν είμαστε οι κολλητές, αλλά υπάρχει εκτίμηση και μια σταθερή, ωραία επικοινωνία, μ’ όλες όμως τις συνηθισμένες φορτίσεις που προκαλεί το εργασιακό περιβάλλον.

Εδώ και καιρό συζητάμε με την παρέα μας (6-7 άτομα όλα ενήλικες) για ένα ταξιδάκι που θα κάνουμε το καλοκαίρι. Οικονομικά είμαστε όλοι λίγο–πολύ στριμωγμένοι, αλλά θέλαμε να ξεφύγουμε από την Αθήνα. Λέγαμε τόπους, ψάχναμε τιμές σε σπίτια, κάναμε ομαδική στο Viber. Εγώ γενικά προσπαθώ να είμαι οργανωτική, να βοηθάω, αλλά και να ακούω τους άλλους — δεν λέω ότι τα καταφέρνω πάντα τέλεια, έχω τύχει και φορές να επιβάλλω την άποψή μου.

Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν ήρθε η στιγμή να αποφασίσουμε για το κατάλυμα. Είχα βρει μια πολύ καλή προσφορά για ένα σπίτι στη Νάξο (περίπου 120 ευρώ το άτομο για 4 βράδια). Έστειλα το link στο chat, είπα να το κλείσουμε γιατί είναι καλό και το ξενοδοχείο θα φύγει γρήγορα. Η Γιώτα αμέσως είπε μήπως να περιμέναμε λίγο, να δούμε και άλλες επιλογές. Οι υπόλοιποι 3–4 της παρέας συμφώνησαν μαζί μου — ότι είναι καλό deal και τα λεφτά μάς βολεύουν. Κάποιοι είπαν «δεν με νοιάζει πού, να βρούμε κάτι να φύγουμε». Η Γιώτα όμως άρχισε να το πηγαίνει γύρω-γύρω, λέγοντας ότι θα ήθελε να πάμε κάπου με μικρότερη φασαρία, πρότεινε ένα ξενοδοχείο κοντά στην Τήνο που όμως το κόστος ήταν σχεδόν διπλάσιο. Εγώ της είπα ξεκάθαρα ότι δεν μπορώ να δώσω τόσα, πρέπει να μείνω στα 120. Αυτή θύμωσε και είπε μπροστά σε όλους ότι «καλά, ας το κάνουμε όπως βολεύει εσάς και ας αγνοήσουμε τη δική μου γνώμη».

Εκείνη τη στιγμή εκνευρίστηκα — το είπα, σε λίγο πιο έντονο τόνο, ότι δεν γίνεται πάντα να περιμένουμε το τέλειο για τον καθένα ξεχωριστά, και κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουμε. Η Γιώτα μετά, το ίδιο βράδυ, μου έστειλε μήνυμα προσωπικό ότι αισθάνθηκε εκτεθειμένη, ότι δεν είχα σεβαστεί τα όριά της και ότι νιώθει πως πιέστηκε πολύ να ακολουθήσει ό,τι πει η πλειοψηφία. Μου είπε κιόλας ότι εγώ συνήθως παίρνω πρωτοβουλίες χωρίς να ζητάω τη δική της έγκριση και πως μια φορά ίσως να κάνω πίσω.

Τι να πω, αισθάνομαι κι εγώ πολύ άσχημα. Δεν το είχα δει έτσι — νόμιζα πως ήταν λογικό, λόγω χρημάτων, να πάμε στη φτηνότερη λύση. Σκέφτηκα όμως μετά ότι όντως κάποιες φορές μπορώ να φανώ πιεστική όταν οργανώνω πράγματα ή να κόβω τους άλλους επειδή βιάζομαι να βγει το πλάνο. Της το είπα. Αλλά από την άλλη, νιώθω και λίγο ότι αδικούμαι γιατί όλοι μας έχουμε κάνει πίσω κάποιες φορές, δεν γίνεται όλα να τα κάνουμε τέλεια και να συμφωνούν όλοι. Μια άλλη φίλη από την παρέα μού έστειλε μήνυμα μετά ότι με δικαιολογεί, πως έπραξα σωστά και ήταν θέμα πλειοψηφίας, αλλά πως ίσως να είχα σηκώσει υπερβολικά τους τόνους εκείνη τη στιγμή αντί να το πάρω πιο χαλαρά, να μη φανεί σαν επίθεση. Από τότε η Γιώτα κρατάει λίγο μούτρα — είναι ευγενική αλλά ψυχρή και όσο και να της ζήτησα συγγνώμη είπε «όλα καλά», αλλά φαίνεται πως κάτι της έμεινε.

Τώρα αναρωτιέμαι: μήπως έκανα όντως λάθος; Έπρεπε να κάνω περισσότερο πίσω και να της αφήσω χώρο, μήπως έπρεπε να κάνουμε υπομονή να βρούμε κάτι άλλο; Από την άλλη, σαν να «τιμωρούμαι» επειδή τόλμησα να σπρώξω την παρέα προς τη λύση που βόλευε τους περισσότερους οικονομικά. Νιώθω ειλικρινά μπερδεμένη. Έπεσα έξω που πίεσα τα πράγματα; Είναι τόσο άδικο να λες «αντέχω αυτά τα λεφτά, παραπάνω δεν γίνεται»; Ή έπρεπε να το αφήσω να τραβήξει κι άλλο και ας μην πήγαινε πουθενά η υπόθεση; Μήπως το έπαιξα πολύ αρχηγός χωρίς να αφήσω τον χώρο για τους άλλους;

Κατά βάθος δεν ξέρω αν ήμουν εγώ η υπεύθυνη ή αν έτσι πάνε απλά τα group plans και δεν γίνεται να βρούμε λύση όλοι ευχαριστημένοι. Ή μήπως τελικά όντως ήμουν εγώ ο/η μαλάκας της ιστορίας γιατί την πίεσα ή δεν την άφησα να εκφραστεί;

Αυτή την ιστορία μας την έστειλε η Ελένη.