Θα προσπαθήσω να εξηγήσω όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται τι έγινε, γιατί δεν είμαι και σίγουρος πόσο “λάθος” ήμουν και αν τελικά υπεργιγάντωσα εγώ τα πράγματα ή είχε και ο άλλος το δικό του μερίδιο.
Είμαι 33 ετών και εργάζομαι σε μια μικρή εταιρεία μάρκετινγκ. Τα τελευταία τρία χρόνια βρισκόμουν συχνά εκτός γραφείου λόγω projects και ταξιδιών, αλλά φέτος η διοίκηση ήθελε να «συγκολλήσει» την ομάδα, να δυναμώσει το πνεύμα συνεργασίας. Έτσι προέκυψε η ιδέα για ένα εβδομαδιαίο meeting, όπου όλοι φέρνουμε καφέ/τσάι/γλυκό και καθόμαστε σα χαλαρή παρέα. Μέχρι εδώ όλα καλά.
Από την αρχή αυτής της συνήθειας, ο Χάρης —ο οποίος ήταν πάντα ο πιο κεφάτος, λίγο “ψυχή της παρέας” τύπος— ξεκίνησε να φέρνει ανέκδοτα, συχνά και σχόλια που, ειλικρινά, με ενοχλούσαν. Όχι τίποτα προσβλητικό ανοιχτά, αλλά ξέρετε αυτά τα μισό-χιουμοριστικά που αγγίζουν πολλά ευαίσθητα θέματα, με δήθεν “καλή διάθεση”. Για παράδειγμα, στα πρώτα δύο meetings είχε πετάξει κάτι τύπου “Άντε πάλι ο Έλληνας με τον καφέ του… πότε θα δουλέψουμε κιόλας;” ή “Βλέπω σήμερα έχουμε χαμηλή συμμετοχή, μάλλον κάποιοι βαριούνται — ξέρεις ποιοι είστε!”. Δεν ήταν κάτι επιθετικό, αλλά άρχισα να νιώθω ότι αυτά τα σχόλια δημιουργούσαν άβολη ατμόσφαιρα.
Προσπαθούσα να το αγνοώ και να μη δίνω σημασία. Την τρίτη εβδομάδα όμως, εγώ άργησα πέντε λεπτά επειδή κρατούσα τηλέφωνο με έναν πελάτη. Μπαίνω, και ο Χάρης μπροστά στο γραφείο αναφέρει γελώντας: “Α, νάτος και ο VIP, χωρίς αυτόν δεν ξεκινάμε.” Γέλασαν δύο-τρεις, εγώ έκατσα παγωμένος. Δεν ήταν και κάτι τρομερό, αλλά με έπιασε εκείνη η αίσθηση πως γίνεται συστηματικά αυτό, “χαριτωμένα”, αλλά πάντα χτυπάει κάποιον.
Δεν αντέδρασα τότε. Όμως, με τα εβδομαδιαία meetings όλο και αυξανόταν αυτό το κλίμα — ο Χάρης εβγαζε σχόλια πότε για τα ρούχα μιας συναδέλφου (“Πω πω, αρώματα σήμερα, λες και ήρθαμε σε club!”) πότε σε κάποιον άλλον (“Τάσο, εσύ έφερες κέικ; Να το τρώμε; Ή θα βγούμε με δηλητηρίαση;”). Κάποιοι γελούσαν, κάποιοι όχι. Αρχικά σκέφτηκα «μην κάνεις εσύ την τρίχα-τριχιά». Ίσως είμαι απλά υπερευαίσθητος. Άλλωστε, για τον εαυτό μου ξέρω ότι παλαιότερα έχω κάνει κι εγώ περίεργα, άβολα αστεία και τα έχω μετανιώσει. Αλλά εδώ φαινόταν ότι ο Χάρης “δεν έπιανε” πότε να σταματήσει.
Το σημείο καμπής ήρθε την πέμπτη εβδομάδα. Είχα φέρει ένα γλυκό που το έφτιαξα σπίτι και, μόλις μπήκα στην αίθουσα, ο Χάρης συνεχάρη δήθεν ενθουσιασμένος: “Ορίστε παιδιά, αν σας φαίνονται τα γλυκά στεγνά, να ξέρετε ποιος τα έφερε!” και με κοίταξε κάπως “βλέπετε-όλοι-τι-κάνω” τρόπο. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Είδα τον Γιάννη, έναν άλλο συνάδελφο, να κάνει ένα στραβό χαμόγελο, ενώ η Ελένη —η οποία γενικά είναι ήσυχη— χαμήλωσε το βλέμμα.
Τότε απάντησα αρκετά ψυχρά: “Εντάξει, Χάρη, άμα θες κάθε φορά να κάνεις πλάκα εις βάρος κάποιου, προτείνω να φέρνεις και stand-up πρόγραμμα.” Αυτός έμεινε λίγο με το στόμα ανοιχτό και μου λέει “Χαλαρά, ρε μεγάλε, χαβαλές κάνουμε! Τόσο πολύ σε πείραξε;”.
Δεν ήξερα πώς να το χειριστώ, οπότε είπα: “Δεν είναι χαβαλές πάντα, όταν το αστείο γίνεται διαρκώς εις βάρος κάποιου. Κάποια στιγμή κουράζει.” Οι υπόλοιποι σιώπησαν τελείως. Υπήρξαν τεταμένες στιγμές (αρκετά δυσάρεστες), και από εκείνη τη μέρα, όλα τα meetings ήταν άβολα. Ο Χάρης σχεδόν δεν μιλούσε πλέον, και το κλίμα έγινε ψυχρό. Μάλιστα, σε συνάντηση με τον προϊστάμενο αργότερα, αναφέρθηκε πως έχει “πέσει το ηθικό της ομάδας”.
Η Ελένη μια μέρα ήρθε και μου είπε διακριτικά “Καταλαβαίνω τι εννοείς, ενοχλούσε κι εμένα, αλλά εγώ δεν θα το έλεγα ποτέ μπροστά σε όλους”. Ο Γιάννης —που και αυτουνού είχε γίνει παλιότερα στόχος— είπε “Εσύ φάνηκες να το παίρνεις προσωπικά”. Ενώ άλλοι δώσανε την αίσθηση ότι “έλα μωρέ, πλάκα έκανε, χαβαλές”, και τώρα θεωρούν εμένα “ξινό” ή “χαλασμένο”.
Αναρωτιέμαι αν όντως το έκανα θέμα από το πουθενά. Ίσως έπρεπε να το πω μεταξύ μας, ή να του εξηγήσω συγκεκριμένα γιατί με ενοχλεί, χωρίς να τον εκθέσω μπροστά στους άλλους. Αλλά τη στιγμή που το ένιωσα αυτό, ένιωθα ότι έπρεπε κάπως να σταματήσει, ότι δεν ήταν δίκαιο — και για μένα και για τους υπόλοιπους. Από την άλλη, ίσως υπερέβαλλα, να χάλασα το κλίμα ενός team meeting επειδή δεν μπορώ να αντέξω λίγη “χαζή” πλάκα.
Δεν ξέρω αν η αντίδρασή μου ήταν η ώριμη επιλογή ή αν απλώς συμπεριφέρθηκα εγωιστικά.
AITA που αντέδρασα έτσι;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Μανώλης.
