Λοιπόν, κάθομαι και το σκέφτομαι εδώ και μέρες, και νιώθω μπερδεμένος. Μάλλον γι’ αυτό το γράφω εδώ, σε ξένους, γιατί δεν θέλω να φορτώσω κι άλλο τους δικούς μου με το ζήτημα. Ίσως να με βοηθήσει να το βγάλω από μέσα μου, ή τουλάχιστον να καταλάβω αν έχω δίκιο ή είμαι εντελώς λάθος. Συγγνώμη προκαταβολικά αν βγει μεγάλο – απλά νιώθω ότι χρειάζεται να τα πω όλα.
Ξεκινάω από την αρχή: Εγώ είμαι ο Δημήτρης, 36 ετών, μένω στην Αθήνα και είμαι προγραμματιστής. Εδώ και έξι χρόνια είμαι σε σχέση με τη Μαργαρίτα. Είμαστε μια χαρά σε γενικές γραμμές, εντάξει, συνήθως έχουμε τα θέματά μας αλλά τίποτα τραγικό, μέχρι τώρα τουλάχιστον.
Πριν δύο μήνες μας κάλεσαν στο γάμο μιας φίλης της Μαργαρίτας, τη Μαριλένα. Εγώ με τη Μαριλένα δεν είμαστε φίλοι, απλώς γνωριζόμαστε τυπικά, μια-δυο φορές έχουμε βρεθεί όλοι μαζί έξω, αυτό ήταν. Παρόλα αυτά δέχτηκα να πάω, γιατί η Μαργαρίτα ήθελε πολύ να είμαστε εκεί και να τη στηρίξουμε, και συμφώνησα να μείνουμε ένα βράδυ στο Ναύπλιο μαζί με την παρέα της, που είναι και η παρέα μου πλέον. Πήρα άδεια από τη δουλειά, κλείσαμε δωμάτιο, όλα μια χαρά.
Το Σάββατο του γάμου συναντηθήκαμε στην εκκλησία με όλους τους φίλους της Μαργαρίτας, κάποιους ήξερα ήδη καλά, κάποιους λιγότερο. Οι περισσότεροι μεταξύ τους είναι φίλοι από το σχολείο, υπάρχει μια δυναμική που καμιά φορά με κάνει να νιώθω λίγο έξω απ’ τα νερά μου, αλλά προσπαθώ όσο μπορώ να συμμετέχω.
Γίνεται η τελετή, βγάζουμε φωτογραφίες, κρασιά, κεράσματα, όλα οκ. Πάμε στο κέντρο για τη δεξίωση, ωραίος χώρος, έχει κόσμο, μουσική, μπουφέδες. Όπως είναι λογικό, κάθομαι στο τραπέζι της παρέας της Μαργαρίτας, όχι με τους δικούς μου. Όσο προχωράει η βραδιά, αρχίζουν τα κλασικά: χοροί, ποτά, φωνές, γέλια. Εγώ, να πω την αλήθεια, είμαι λίγο ντροπαλός σε τέτοια φάση. Δεν τρελαίνομαι να χορεύω συρτάκια και τσιφτετέλια αν δεν έχω πιει 3-4 ποτά, και ακόμα και τότε δύσκολα θα σηκωθώ.
Εκεί αρχίζει να φαίνεται το θέμα. Οι άλλοι όλοι σηκώθηκαν, η Μαργαρίτα ειδικά είναι φωτιά στο χορό, και μου λέει να έρθω, να το διασκεδάσουμε! Πάω μια φορά, άβολα, καταφέρνω να κινηθώ λίγο με το ρυθμό, γελάμε. Μετά όμως κουράζομαι, πάω πάλι στη θέση μου. Εκείνη επιστρέφει, με φωνάζει ξανά, λέει “έλα, μην κάνεις έτσι, χαλάρωσε”. Εγώ της εξηγώ ευγενικά πως “είμαι οκ, απόλαυσέ το εσύ”. Επιστρέφει μονίμως στο τραπέζι, λίγο εκνευρισμένη κάθε φορά που αρνούμαι να πάω μαζί της.
Χωρίς να το καταλάβω, αυτή η ένταση μεγαλώνει. Πάνω στην πλάκα μπροστά στην παρέα, λέει “Ο Δημήτρης είναι ο ξενέρας της παρέας μας”, σα να το κάνει αστείο – γελάσανε όλοι, κάποιοι είπαν “ε μα ναι, σήκω ρε να χορέψεις”. Γέλασα κι εγώ, αλλά μέσα μου τσίμπησε κάπως. Πόνεσα, ντροπιάστηκα, και ένιωσα λίγο στην απ’ έξω. Δεν ήθελα να της χαλάσω τη βραδιά, οπότε χαμογέλασα, δεν είπα κάτι τότε.
Σιγά σιγά τα πράγματα χειροτερεύουν. Εκείνη κουράστηκε που αρνούμαι να σηκωθώ, επιστρέφει νευριασμένη, λέει “δεν μπορείς να κάνεις μια φορά αυτό που σου ζητάω;” και πετάει ότι όλοι “οι φίλοι της γκόμενες τους τους χορεύουν με τη μία”, λες και πρέπει να συγκριθώ με τους άλλους. Σηκώνομαι άλλη μια φορά, αλλά νιώθω γελοίος – είμαι χάλια στο χορό και όλοι κοιτάνε.
Αργότερα, κάθισα στο τραπέζι μόνος και χαζεύω στο κινητό. Κάνω ότι κοιτάζω ειδήσεις, αλλά κυρίως προσπαθώ να μη δείχνω άβολα. Έρχεται πάλι η Μαργαρίτα και λέει “γιατί ήρθες αν είναι να κάθεσαι έτσι;” Εκεί ομολογώ εκνευρίστηκα. Ξεσπάω σε πιο έντονο τόνο, λέω ότι “δεν ήρθα για να αλλάξω χαρακτήρα” και πως “δεν φταίω που δεν είμαι σαν τους άλλους”, και ότι με κάνει να νιώθω μειονεκτικά μπροστά σε άλλους. Ρίχνω και ένα “αν είναι να ντρέπεσαι που είμαι μαζί σου επειδή δεν χορεύω, πήγαινε μόνη σου”.
Από εκεί και πέρα, μούτρα όλο το βράδυ. Μέχρι να φύγουμε, κανείς δεν μίλησε σε κανέναν. Τσακωθήκαμε στο δωμάτιο, φωνές, δάκρυα. Εγώ της είπα ότι με ντροπιάζει μπροστά στους φίλους της, εκείνη μου είπε ότι “κανείς δεν σε ντροπιάζει, εσύ είσαι που δεν προσπαθείς”. Την άλλη μέρα το κλίμα ψυχρό. Τα μαζέψαμε, γυρίσαμε Αθήνα. Το βράδυ, η Μαργαρίτα έστειλε μήνυμα στην παρέα ότι “μάλλον δεν περνάει καλά μαζί” μου τον τελευταίο καιρό.
Τώρα, έχουν περάσει δυο βδομάδες. Δεν έχουμε μιλήσει για αυτό καθόλου ουσιαστικά. Μου είπε απλώς πως θεωρεί πως ήταν απλή πλάκα αυτό που είπε, ότι περιμένει και από εμένα να κάνω προσπάθεια να μπω στο κλίμα. Εγώ όμως νιώθω πληγωμένος, ένιωσα να με εκθέτει, ειδικά γιατί δεν είμαι άνετος μ’ αυτά ούτως ή άλλως. Παράλληλα, όμως, με τρώει το ότι ίσως όντως ήμουν πολύ ξεροκέφαλος, δεν προσπάθησα αρκετά να κάνω κάτι που ήταν σημαντικό για εκείνη εκείνη τη βραδιά και μόνο.
Σκέφτομαι διαρκώς αν θα μπορούσα να το χειριστώ αλλιώς. Μήπως ήμουν υπερβολικά ευαίσθητος; Μήπως όντως ήταν μια αστεία πλάκα και το πήρα πολύ βαριά στην ψυχή μου; Από την άλλη, δεν είναι υποχρεωμένος ο καθένας να κάνει λες και είναι άλλος άνθρωπος επειδή έτσι περιμένει το ταίρι του, σωστά; Ή απλώς είμαι εγώ πεισματάρης και δεν κάνω υποχωρήσεις κι ας ξέρω ότι είναι θέμα 2-3 ωρών σε μια ξεχωριστή στιγμή φίλης μας;
Τώρα πια, νιώθω ότι δεν ξέρω αν έπρεπε να σηκωθώ και να το παίξω κοινός θνητός που χορεύει γελοία για τα μάτια της, ή αν απλώς καλά έκανα και είπα “ως εδώ, αυτά δεν είναι για μένα”.
Αλήθεια, λοιπόν – ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Δημήτρης.
