Ανοίγω αυτό το thread γιατί πραγματικά χρειάζομαι αντικειμενικές απόψεις από ανθρώπους που δεν με ξέρουν. Εδώ και μερικές μέρες τριγυρνάει στο μυαλό μου αυτό που έγινε με μια πολύ κοντινή μου φίλη – θα την πω Άννα – και όσο προσπαθώ να είμαι δίκαιος, άλλο τόσο νιώθω ότι ίσως εγώ να το τράβηξα παραπάνω.
Λοιπόν, αρχικά, με την Άννα γνωριζόμαστε 10+ χρόνια. Έχουμε περάσει πολλά μαζί, καλές και δύσκολες φάσεις. Πρόσφατα η Άννα έψαχνε δουλειά και επειδή η εταιρεία όπου δουλεύω έψαχνε άτομα, της πρότεινα να στείλει βιογραφικό. Της τόνισα ότι δεν μπορώ να της εγγυηθώ τίποτα, αλλά ότι μπορώ να τη συστήσω και να της πω μερικά πράγματα για το πώς είναι η φάση στην εταιρεία. Ανεπίσημα, μάλιστα, την είχα βοηθήσει να “στήσει” λίγο πιο καλά το βιογραφικό της κι είχαμε κάνει παρέα mock interviews για να προετοιμαστεί. Είχα βάλει κατά κάποιον τρόπο πρόσωπο για πάρτη της. Η αλήθεια είναι ότι γενικά προσπαθώ να βοηθάω φίλους, χωρίς να περιμένω ανταλλάγματα, αλλά με την Άννα αισθάνθηκα ότι ήταν σημαντικό.
Λίγες μέρες μετά τη συνέντευξη, μαθαίνω από το HR ότι η Άννα πήρε τη δουλειά. Της το είπαν και ζήτησε να περάσει λίγες μέρες να το σκεφτεί. Δεν είπα τίποτα – λογικό κι επαγγελματικό να μη δεσμεύεται αμέσως. Παρόλα αυτά, επειδή εγώ είχα βάλει το κεφάλι μου “στη φωτιά” ότι είναι άτομο σοβαρό, αδικαιολόγητα ίσως, ένιωσα και λίγο άγχος, μην εκτεθώ σε περίπτωση που δεν δεχτεί, αλλά έλεγα «δικό της θέμα, προφανώς».
Περνάνε τρεις μέρες, κάνω ένα απλό μήνυμα να δω τι σκέφτεται, μηνουμίζοντας πως αν το πάρει να ξέρω, γιατί εμένα μ’ είχε ήδη ρωτήσει το αφεντικό μου – και για να ξέρω αν πρέπει να συνεχίσω να προτείνω κόσμο. Δεν μου απαντάει. Τέταρτη μέρα, της ξαναστέλνω, πιο χαλαρά («τι νέα, πώς το βλέπεις;»), πάλι “διαβασμένο” χωρίς reply. Γενικά ποτέ δεν ήταν έτσι η Άννα, δεν με έγραφε σε τέτοια. Την πέμπτη μέρα, αποφασίζω να τηλεφωνήσω. Με το που απαντάει, ακούγεται κάπως “ψυχρή”, να μη σας τα πολυλογώ, αρνείται ευγενικά τη δουλειά και μου λέει κάπως στεγνά ότι «σκέφτηκα άλλα, δεν με βολεύει το ωράριο, μάλλον θα προτιμήσω να πάω αλλού».
Εντάξει, οκ ως εδώ, δεν είπα τίποτα επιθετικό κι είπα ένα χαλαρό “εντάξει, απόλυτα δικό σου θέμα“. Όμως, ενώ περίμενα μια μικρή αναγνώριση/ευχαριστία για την κίνηση που έκανα (έστω μια ευγενική ατάκα του τύπου “ξέρω ότι ταλαιπωρήθηκες λίγο για μένα, και σ’ ευχαριστώ πολύ”), δεν άκουσα τίποτα. Πραγματικά ένιωσα σαν να είχα χαθεί από την εικόνα τελείως.
Εκεί κάπου το πήρα πιο προσωπικά απ’ όσο ίσως έπρεπε. Όταν βρεθήκαμε τυχαία σε μια παρέα μετά από κάνα δυο μέρες, εγώ ήμουν κάπως ψυχρός. Δεν ήθελα να “κρατήσω μούτρα”, αλλά ναι, μέσα μου είχα τσαντιστεί. Κι εκείνη πήρε χαμπάρι ότι κάτι δεν πάει καλά και με ρώτησε μπροστά στην παρέα “είσαι καλά, μου φαίνεσαι περίεργος;”. Της απάντησα – ίσως κάπως έντονα, τελικά – ότι ναι, ένιωσα άσχημα με τον τρόπο που το χειρίστηκε, όχι γιατί δεν πήρε τη δουλειά, αλλά γιατί δεν είπε ούτε ένα ευχαριστώ και ούτε καν ενδιαφέρθηκε να με ενημερώσει σαν ενδιάμεσο και ως φίλο που έκανε όλη αυτή την προσπάθεια.
“Δεν είχα υποχρέωση απέναντί σου να σου απολογηθώ”, μου είπε μπροστά στους υπόλοιπους. “Ήθελα να το σκεφτώ μόνη μου και δεν χρωστάω κάτι για τη δουλειά.”
Δεν έκρυψα την ενόχλησή μου, της είπα ότι άλλο να μη χρωστάς, κι άλλο να αγνοείς εντελώς κάποιον που σε βοήθησε αφιλοκερδώς. Υποτίθεται είμαστε φίλοι και μπορεί η δουλειά να είναι επαγγελματικό θέμα, αλλά το να αφήσεις κάποιον στο “διαβασμένο” και μετά να παρουσιάζεις τα δεδομένα σα να μη σε νοιάζει καν, ε, με ξενέρωσε.
Οι φίλοι μας κρατήθηκαν ουδέτεροι, αλλά μερικοί μετά μου είπαν ότι ίσως όντως ήμουν απότομος και δεν είχα δικαίωμα να της ζητάω ανταπόδοση ή να περιμένω ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη. Ένας άλλος, που με ξέρει και πιο καλά, μου είπε ότι “οκ, καιρό σε ξέρουμε, πάντα τα παίρνεις προσωπικά όταν δεν εξελίσσονται τα πράγματα όπως τα είχες στο μυαλό σου.”
Το σκέφτομαι από τότε. Από τη μία καταλαβαίνω πως δεν είναι η Άννα υποχρεωμένη να πεί σε μένα τι θα κάνει τελικά στη ζωή της, ούτε να μου “ξεπληρώσει” τη φιλία μου. Από την άλλη, φιλία χωρίς τυπική έστω αλληλοστήριξη και μίνιμουμ εκτίμηση; Δεν ξέρω, μηδενίζει το “δέσιμο”; Μήπως τελικά εγώ είμαι υπερβολικός και απαιτητικός, και ζήτησα περισσότερα απ’ όσα έπρεπε γιατί ένιωσα “να εκτεθώ” ως μεσολαβητής στον χώρο εργασίας μου; Μήπως ήταν απλά δικό μου “εγώ” που ήθελε να βγει σωστό – και τη ζόρισα άδικα;
Νιώθω ενοχές αλλά και πίκρα για το πώς απομακρυνθήκαμε μετά, έχω χάσει την άνεση μαζί της. Άραγε, AITA που αντέδρασα έτσι απέναντί της;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Μιχάλης.
