AITA που αρνήθηκα να κάνω παρέα στη φίλη μου όταν πήρα προαγωγή;
Καλησπέρα σε όλους. Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται, αν και ξέρω ότι τα συναισθήματά μου μπλέχθηκαν κι εγώ ίσως δεν είχα την καλύτερη αντίδραση. Ελπίζω να με βοηθήσετε να καταλάβω, γιατί νιώθω ότι έχασα τους κώδικες επικοινωνίας εντελώς αυτή τη φορά.
Εγώ (35, άντρας) και η Άννα (34) γνωριζόμαστε από το πανεπιστήμιο. Βρεθήκαμε στη φάση που όλοι είχαμε καημό να βρούμε δουλειά στον τομέα μας. Είμασταν σχεδόν αχώριστοι όλα αυτά τα χρόνια ― μαζί στα δύσκολα, παρέα στις αναποδιές. Τα τελευταία τρία χρόνια πιάσαμε δουλειά σε αρκετά μεγάλες εταιρίες, τελείως διαφορετικούς κλάδους. Εκείνη πάντα ένιωθε αδικημένη απ’ τη δουλειά της, παρόλο που πραγματικά είναι πολύ ικανή. Εγώ, χωρίς να πω ότι είμαι κανένας μάγος, έτυχε η δική μου εταιρία να έχει καλύτερο περιβάλλον, οπότε και εγώ ανέβηκα πιο γρήγορα.
Το τελευταίο δίμηνο ήμουν σε φάση τρελού άγχους γιατί περίμενα αν θα πάρω τελικά προαγωγή. Το πάλεψα, το κυνήγησα, πήγα και πέρα απ’ το comfort zone μου. Το ανέφερα αρκετές φορές στην Άννα γιατί, τώρα για να είμαι ειλικρινής, ήθελα κάποιον να με στηρίξει, να πω τον προβληματισμό μου, να ακούσω μια καλή κουβέντα. Εκείνη άκουγε, αλλά πάντα παρατηρούσα μία σκιά στη φωνή της, κάτι ανάμεσα σε αγανάκτηση και ζήλεια. Ποτέ δεν μου είπε “μπράβο, το’χεις”, πάντα κάτι τύπου “Κάποιοι έχουν και την τύχη με το μέρος τους”. Κάποια στιγμή την πείραξε, νομίζω, που επέμεινα τόσο.
Εδώ φτάσαμε στη σύγκρουση: Την Πέμπτη με πήραν από τη δουλειά ότι προάγομαι. Ήμουν πραγματικά πολύ χαρούμενος – έχω να νιώσω έτσι χρόνια, ειδικά επαγγελματικά. Της το είπα με ένα μήνυμα, σχεδόν αμέσως. Η απάντησή της ήταν, λέξη προς λέξη: “Ωραία, και τώρα; Θα μας ξεχάσεις κι εμάς;”
Έμεινα. Κάτι μέσα μου έσπασε λίγο. Δεν άλλαξα τόνο, της απάντησα ψύχραιμα ότι “Ούτε καν, είμαστε φίλοι τόσα χρόνια και αυτή η φάση είναι για να το γιορτάσουμε όλοι μαζί”. Εκείνη, πάλι επέμεινε: “Δεν ανέχομαι άλλα success stories, αλήθεια, κάποια στιγμή θα καταλάβεις ότι η φιλία δεν είναι ευκαιρία για επίδειξη.” Και εκεί μπήκα στο τριπάκι. Άρχισα να απολογούμαι, να της εξηγώ ότι δεν την είδα ποτέ ανταγωνιστικά, ότι νιώθω συμμάχος και όχι αντίπαλος κτλ. Τελικά εκεί που περίμενα μέσα στη χαρά μου να ανοίξουμε μια μπίρα να τα πούμε όπως παλιά, βρέθηκα να της εξηγώ τι σημαίνει για μένα αυτή η προαγωγή, πώς θα μπορούσε να είναι χαρούμενη και για τους δύο μας.
Τις επόμενες μέρες εκείνη ήταν απόμακρη. Την κάλεσα για καφέ, είπε “Δεν μπορώ, δουλειά”, μετά από δύο μέρες που της έστειλα απάντησε μετά από ώρες. Κι εκεί, για να μην το κουράζω, την πέμπτη μέρα της ξαναείπα “Άννα θέλω πολύ να το γιορτάσουμε, να ξεσκάσεις και εσύ, να τα πούμε”. Μου απάντησε: “Δεν μπορώ να κάνω άλλη υπομονή για να ακούω πόσο ‘καταφέρνεις’, δεν είναι όλοι στη φάση σου. Αυτό πονάει”.
Εδώ ήταν που γύρισα το μυαλό μου. Είπα, “Καταλαβαίνω ότι είσαι πιεσμένη, δεν υπάρχει λόγος να το συζητάμε άλλο τώρα. Αν νιώσεις έτοιμη, μιλάμε”. Από τότε δεν έχουμε μιλήσει ουσιαστικά. Εγώ μεν της ξανάστειλα δύο φορές (έτσι, μικρά μηνύματα να δω αν είναι καλά), αλλά η επικοινωνία έχει σχεδόν κοπεί.
Τώρα, προσπαθώντας να το βάλω σε τάξη, αναρωτιέμαι. Νιώθω άσχημα που τη ζόρισα, ίσως επέμεινα πολύ να γιορτάσουμε, ίσως να της έκανα άθελά μου “επίδειξη χαράς”. Παράλληλα όμως, θα ήθελα να έχω έναν φίλο που να χαίρεται με τις χαρές μου, όπως κι εγώ χάρηκα όταν εκείνη πέρασε στο μεταπτυχιακό της ή της έστειλαν συγχαρητήρια για μια εργασία που αναγνώρισαν. Πώς γίνεται η φιλία να είναι μόνο για τα δύσκολα, όχι για τα καλά;
Παλεύω να καταλάβω αν όντως βγήκα εγώ “εγωκεντρικός”, αν της ζήτησα πολλά, ή αν όλο αυτό είναι δικό της φορτίο που εγώ δεν φταίω να το κουβαλάω. Την νιώθω σαν αδερφή, αλλά μ’ αυτό που έγινε ψυχώθηκα. Σκέφτηκα ότι ίσως, τουλάχιστον τώρα, είναι καλύτερα να απομακρυνθώ για λίγο, μήπως βρει τα πατήματά της και το δούμε αργότερα διαφορετικά.
Από την άλλη όμως νιώθω ενοχές – κινήθηκα εγωιστικά; Έπρεπε να μην της πω τίποτα, κι ας έσκαγα από τη χαρά μου; Να μην επιμείνω να κάνουμε παρέα τώρα; Νοιάζομαι ακόμα, αλλά δεν ξέρω αν της έκανα κακό με το να της ζητήσω στήριξη αυτή τη στιγμή.
AITA που ήθελα πραγματικά να γιορτάσω την επιτυχία μου με τη φίλη μου, ακόμα κι αν εκείνη δεν ένιωθε καλά; Ή έπρεπε να σκεφτώ κι εκείνη και να κάνω πίσω μέχρι να το διαχειριστεί;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Φώτης.
