AITA STORIES – Ήμουν κακός φίλος που δεν στάθηκα στον κολλητό μου μετά τον χωρισμό του;

Θέλω να ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν είμαι τέλειος, και ότι δεν γράφω εδώ για να βρω δικαίωση, απλά προσπαθώ να καταλάβω αν έφταιξα. Η ιστορία αυτή αφορά τη σχέση μου με έναν παλιό κολλητό μου, το Νίκο. Είμαστε φίλοι πάνω από δέκα χρόνια· ξεκινήσαμε μαζί σπουδές, περάσαμε φαντάροι, ήμασταν κοντά σε σημαντικές στιγμές, γενικά ήμουν ο “αδερφός” του όσο μπορούσα.

Τον τελευταίο χρόνο έχω μπει σαν τρελός στη δουλειά – είχα μια επαγγελματική προαγωγή, πολλά deadlines, προσωπικό άγχος και παράλληλα προσπαθούσα να ισορροπήσω τη σχέση μου με την Ελένη (η κοπέλα μου). Λόγω προγράμματος, είχα μειώσει τις παρέες που έβγαινα καθημερινές και ακόμη και τα σκ. Είχα πει και στον Νίκο και στους υπόλοιπους φίλους πως “περνάω φάση”, να με συγχωρούν αν δεν είμαι τόσο διαθέσιμος, αλλά θα επανέλθω.

Το θέμα ξεκίνησε πριν τρεις μήνες, όταν ο Νίκος χώρισε με τη δική του κοπέλα, μετά από τριετή σοβαρή σχέση. Με πήρε κατευθείαν τηλέφωνο, αλλά εκείνη τη μέρα είχα συνάντηση με το αφεντικό και deadline, του το είπα ξεκάθαρα. Τον πήρα μετά από καμιά ώρα, τον ξαναείδα το σ/κ που βρεθήκαμε όλοι μαζί να του κάνουμε παρέα, αν και δεν ήμουν ο πιο εκδηλωτικός. Εκείνη τη βραδιά, μεταξύ μπίρας και κουβέντας, μου την είπε “μεγάλε, εμένα με ξέχασες”, και το πήρα αστεία – τότε του απάντησα “έχω γίνει μισός άνθρωπος, δεν είναι ότι δεν θέλω να σε δω, δεν μπορώ κι εγώ”. Η βραδιά κύλησε καλά πάντως.

Πέρασαν δύο βδομάδες. Εκείνος με ξαναπήρε, μου είπε αν θέλω να πάμε για καφέ. Του είπα ευθέως “έλα από το σπίτι, να κεράσω μια μπύρα, δεν έχω κουράγιο για έξοδο”, κι εκείνος απάντησε “δεν πειράζει, άστο, άμα βρεις χρόνο” – κάπως ψυχρά. Δεν έδωσα σημασία – κι έχοντας ειλικρινά ανάγκη να ξεκουράσω το κεφάλι μου, δεν συνέχιζα να του προτείνω πράγματα. Ο Νίκος πάντα ήταν πιο κοινωνικός, ήθελε να βγαίνει, εγώ πιο εσωστρεφής τα τελευταία χρόνια.

Τις επόμενες εβδομάδες βρεθήκαμε μόνο σε πάρτι που διοργάνωσε άλλος φίλος. Εκεί παρατήρησα ότι δεν μου μιλούσε πολύ, ούτε με πλησίαζε. Τον ρώτησα ευθέως μήπως έχει πρόβλημα μαζί μου και μου είπε “να ξέρεις, όταν έχεις ανάγκη κάποιον πρέπει να στηρίζεσαι σ’ αυτόν που έχει σταθεί στη ζωή σου”. Το πήγα να το δικαιολογήσω, λέγοντας “σε έχω στηρίξει κι εγώ, έτυχε τώρα να μην μπορώ, δεν είναι ότι σε γράφω”. Η ατμόσφαιρα βάρυνε και βγήκα λίγο έξω να πάρω αέρα – χάλασε όλο το κλίμα. Εκείνη τη νύχτα ένιωθα ενοχές, αλλά ταυτόχρονα και ότι με αδικεί· δεν γίνεται να απαιτεί να είμαι συνέχεια εκεί, να ακυρώνω τα επαγγελματικά μου ή ό,τι έχω για να του κρατάω παρέα όποτε τον παρατάει μια κοπέλα. Από την άλλη, το σκέφτηκα, ίσως να είχε περισσότερη ανάγκη από κάποιον τώρα, που ζοριζόταν αληθινά.

Μετά από εκείνο το περιστατικό, η επικοινωνία μας μειώθηκε. Όποτε σήκωνα το τηλέφωνο να τον πάρω, είτε ήταν ψυχρός (“είμαι φουλ”) είτε απαντούσε τυπικά και το έκλεινε γρήγορα. Αισθάνθηκα ότι κι εκείνος με “έγραψε” αλλά και ανακουφίστηκα λίγο, γιατί είχα και τα δικά μου να λύσω. Εκεί πήρα ανάσα, αλλά σκεφτόμουν συνέχεια, μήπως δεν ήμουν αρκετά καλός φίλος.

Τον περασμένο μήνα, σε μια μεγάλη οικογενειακή γιορτή (ήξερε όλη η παρέα), είχε κανονιστεί να βγούμε όλοι μαζί. Ο Νίκος ήρθε, κάθισε απέναντι και όλη τη βραδιά έκανε σαν να μην υπήρχα – ούτε μία κουβέντα, μόνο κάτι τυπικά “γεια”. Κάποια στιγμή, όταν είχα πιει λίγο, δεν άντεξα. Πήγα και του είπα “ρε φίλε, αν έχεις θυμώσει μαζί μου, να το λύσουμε σαν άνθρωποι. Δεν γίνεται να έχουμε αυτό το κλίμα”. Εκείνος μου απάντησε “δε θέλω να το κουβεντιάσω, εσύ έχεις άλλους προτεραιότητες στη ζωή”. Το παραδέχομαι, ενοχλήθηκα, του είπα κάτι του στιλ “όλοι έχουν προτεραιότητες, δεν σημαίνει ότι δεν εκτιμώ τη φιλία μας”. Σηκώθηκε και έφυγε λίγο αργότερα. Η παρέα κράτησε, αλλά αμήχανα.

Εδώ και τρεις βδομάδες δεν έχουμε μιλήσει καθόλου. Ο ένας κοινός φίλος μάς είπε να το λύσουμε, ότι χαλάει όλο το κλίμα και πως “και οι δύο έχετε δίκιο και άδικο ταυτόχρονα”. Ο Νίκος του είπε πως νιώθει εγκαταλελειμμένος, εγώ του είπα ότι μετά από τόσα χρόνια δεν μπορεί να εκτιμά μόνο μια περίοδο, να τα σβήνει όλα επειδή δεν ήμουν εκεί τώρα που χώρισε. Δεν ξέρω αν φέρθηκα εγωιστικά, ίσως θα μπορούσα να πιέσω περισσότερο, να συνειδητοποιήσω πόσο χάλια ήταν η ψυχολογική του κατάσταση. Από την άλλη, πιστεύω πως όλοι μεγαλώνουμε, έχουμε δικά μας προβλήματα, και καμιά φορά δεν γίνεται να είμαστε παντού για όλους – ούτε να καταρρεύσουμε για να στηρίξουμε άλλους. Νιώθω ενοχές, αλλά και κάπως ότι τον αδίκησα, μάλλον τον πλήγωσα, άθελά μου.

Προσπαθώ να δω τα πράγματα ψύχραιμα: Μήπως είμαι τελικά εγώ ο μαλάκας, επειδή δεν μπόρεσα να είμαι εκεί πράγματι για τον κολλητό μου όταν με χρειαζόταν; Ή μήπως είναι άδικο να απαιτεί να παραμερίζω τη ζωή μου για τον άλλον; Μήπως και οι δύο, απλά έχουμε αλλάξει και δεν ερχόμαστε πια τόσο κοντά;

Ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας;

Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Πέτρος.