Λοιπόν, AITA που δεν ανέχτηκα άλλο τις «αγνές» προθέσεις της κολλητής μου και έγινα ψυχρή μαζί της;
Θέλω ειλικρινά να ακούσω γνώμες, γιατί είμαι κάπως διχασμένη και ανήσυχη για το πώς τα χειρίστηκα. Η φάση έχει ως εξής: Είμαι 35, η φίλη μου η Δήμητρα είναι 36, και γνωριζόμαστε πάνω από 10 χρόνια – φοιτητικά χρόνια, ξενύχτια, όλα μαζί. Το δέσιμο δυνατό, αλλά πάντα αισθανόμουν ότι… κάπως μου κουνούσε το δάχτυλο; Σαν να νοιάζεται για μένα, αλλά με τον τρόπο που γονείς που δεν διάβασαν ποτέ βιβλίο για το πώς μεγαλώνεις παιδί λένε πως “το κάνουν για το καλό σου”.
Εγώ πάντα ήμουν πιο χαλαρή, πιο light, δεν είμαι τόσο του προγράμματος – ούτε τέρμα ανοργάνωτη, αλλά ναι, αν κάνω ένα λάθος θα το πω, δεν το κρύβω, θα το ζήσω κιόλας. Εκείνη το αντίθετο: ψείρα, να τα ξέρει όλα, θέλει να πιστεύει ότι μπορεί να βοηθήσει τον οποιονδήποτε με συμβουλή.
Τους τελευταίους μήνες είχα αρχίσει να απομακρύνομαι, γιατί είχα την αίσθηση ότι επιμένει να μπαίνει στη ζωή μου σε βαθμό που χάνω το δικό μου χώρο. Την προηγούμενη εβδομάδα, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι: Ετοιμάζομαι για μια καινούρια δουλειά, έχω άγχος, προσπαθώ να οργανωθώ. Η Δήμητρα, με το που το μαθαίνει, παίρνει πρωτοβουλία να ρωτήσει παλιό της γνωστό, και χωρίς να με ρωτήσει, μου κανονίζει τηλεφώνημα μαζί του – δήθεν θα βοηθήσει αν ξέρω πώς είναι η εταιρεία. Με πήρε γι’ αυτό, λέγοντας πόσο “σκέφτηκε να με βοηθήσει”, κι εγώ, την ώρα που ήμουν έτοιμη να κλειστώ με τον εαυτό μου και τις σκέψεις μου, βρέθηκα να μιλάω με έναν άγνωστο που μου έκανε και… “τεστ συνέντευξης” στο άσχετο.
Τελείωσε η κλήση, με παίρνει η Δήμητρα αμέσως μετά, ρωτώντας πώς ήταν, αν ένιωσα βοήθεια, αν είπε κάτι που δεν ήξερα κλπ κλπ, σχεδόν περίμενε να της πω μπράβο που μου το κανόνισε – όλο στη φάση, “για σένα το έκανα”, “μην παρεξηγείς, νοιάζομαι”, “είμαι εδώ για ό,τι θες”.
Εγώ το κατάπια. Προσπάθησα να το αφήσω, αλλά για μέρες δεν το έβγαζα από το μυαλό μου. Ένιωθα ότι με βλέπει σαν πρόβλημα για επίλυση ή project, όχι σαν άνθρωπο με όρια ή δικούς του ρυθμούς.
Λίγο αργότερα, ξανασυνέβη το ίδιο μοτίβο. Είχα πει ότι δυσκολεύομαι να κοιμάμαι καλά τελευταία. Σκάει μύτη σπίτι μου μ’ ένα κουτί βότανα “για χαλάρωση” και ένα pdf με ασκήσεις αναπνοής, ενώ είχε κλείσει (χωρίς να με ρωτήσει) online ραντεβού με μια διατροφολόγο φίλη της που “θα με βοηθούσε να φτιάξω ύπνο”. Όλα αυτά χωρίς να ζητήσει καν συγκατάθεση – ούτε αν έχω χρόνο, ούτε τίποτα.
Εκεί έσπασα.
Της έστειλα ένα μακρύ μήνυμα, όλο ειλικρίνεια, προσπαθώντας να μην είμαι αγενής, αλλά και να βάλω τα όριά μου. Είπα ότι πιέζομαι, ότι νιώθω να χάνω την πρωτοβουλία μέσα στη δική μου ζωή και πως όταν εκείνη επιμένει να με προλαβαίνει, να μπαίνει μπροστά σε κάθε μου αγωνία, δεν με καθησυχάζει αλλά με κάνει να βλέπω τον εαυτό μου σαν ανήμπορη – και ότι χρειάζομαι να αποφασίζω εγώ τι θέλω ή τι αντέχω.
Η αντίδρασή της ήταν κάτι που περίμενα με φόβο. Βγήκε υπερβολικά πληγωμένη. Την ώρα του μηνύματος με πήρε μια, δυο, τρεις φορές – δεν το σήκωσα γιατί ήθελα να της αφήσω χώρο να το σκεφτεί – και τελικά μού έστειλε ένα τεράστιο κείμενο κι εκείνη, όπου έλεγε ότι ποτέ δεν ήθελε να με κάνει να νιώσω ανεπαρκής, ότι πάντα νοιαζόταν μόνο, ότι αν ήξερε ότι με ενοχλεί τόσο, θα σταματούσε. Με ρώτησε αν “μπορούμε να το δουλέψουμε”, αλλά ταυτόχρονα πέταξε και εκείνο το πικρό, “μάλλον δεν αντέχεις να αγαπιέσαι, ε;”.
Τις επόμενες μέρες, κρατήσαμε απόσταση, και ειλικρινά ένιωθα μισή. Έχω χάσει τον ύπνο μου, σκέφτομαι ότι ίσως ήμουν απότομη, ότι ίσως θα μπορούσα να δεχτώ πως ο άλλος απλώς είναι έτσι – ότι θέλει πολύ να βοηθάει, γιατί κι αυτός κάτι εκεί καλύπτει μέσα του.
Μετά σκέφτομαι ότι αν δεν είπα εγώ τι με ενοχλεί, και μιας και το έλεγα πάντα: “αν δεν βάζεις εσύ τα όριά σου, δεν θα το κάνει άλλος για σένα”. Από την άλλη, αν ήταν αχάριστο που δεν αναγνώρισα τη φροντίδα.
Ξέρω ότι ίσως απλά δεν ταιριάζουμε όσο δουλεύαμε παλιά, αλλά δεν ήθελα να χαλάσουμε τόσο άσχημα.
Επί της ουσίας, γυρνάει συνεχώς στο μυαλό μου: Έκανα κακό σε μια φίλη που ήθελε το καλό μου (έστω με λάθος τρόπο;) ή έπρεπε, επιτέλους, να μιλήσω και να βάλω τα δικά μου όρια; Θα μπορούσα να το πω αλλιώς; Μήπως δεν το άντεξα επειδή και τα δικά μου νεύρα είναι τεταμένα από τα προβλήματα που περνάω;
Εσείς τι λέτε; Ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας;
– Αυτή την ιστορία μας την έστειλε η Μαριλένα.
