Τον τελευταίο καιρό, με βασανίζει ένα περιστατικό που έγινε με έναν συνάδελφο στη δουλειά. Είμαι 34 χρονών, εργάζομαι σε ένα μικρό λογιστήριο, όπου έχουμε φιλικές σχέσεις με όλους, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα μέχρι πρόσφατα. Δεν είμαι ο πιο κοινωνικός άνθρωπος του γραφείου, αλλά προσπαθώ να είμαι ευγενικός και να μην μπλέκομαι σε ξένες δουλειές. Θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι με θεωρούν οκ τύπο, αν και μερικές φορές μπορεί να μου ξεφύγει κανένα σχόλιο παραπάνω ή να είμαι λίγο απότομος χωρίς να το καταλαβαίνω.
Εδώ και έξι μήνες, έχει έρθει στην εταιρία ένας καινούργιος, ο Γιώργος. Τυπικός φιλόδοξος τριαντάρης, με λίγη υπεροψία, πολλές ιδέες, μόνιμα στο τρέξιμο και πάντα με διάθεση να τα αλλάξει όλα. Δεν είναι ότι δεν εκτιμώ τη διάθεση για πρόοδο, αλλά ο Γιώργος είχε αρχίσει να γίνεται λίγο ενοχλητικός με το να σχολιάζει συνέχεια πόσο πιο αποτελεσματικά θα μπορούσαμε να κάνουμε τη δουλειά μας. Στην αρχή το πήρα πάνω μου, προσπάθησα να μην το σκέφτομαι, ξέρετε τώρα, νέος άνθρωπος, ενθουσιασμός.
Όσο περνούσε ο καιρός, όμως, ο Γιώργος άρχισε να ανακατεύεται όλο και πιο πολύ στο κομμάτι της δουλειάς μου. Πολλές φορές πεταγόταν με προτάσεις πώς να κάνω πράγματα διαφορετικά ή μου έλεγε φωνητικά «να το αφήσω, θα το τελειώσει αυτός». Μια φορά είχε ζητήσει να δει το Excel μου και έσβησε πράγματα που θεωρούσε «περιττά», χωρίς καν να με ενημερώσει. Δεν έκανα σκηνή, απλά του είπα ευγενικά να ρωτάει πριν πειράξει τη δουλειά μου.
Η κορύφωση του πράγματος έγινε πριν τρεις βδομάδες, όταν ο προϊστάμενός μας έλειπε σε άδεια και είχαμε να παραδώσουμε ένα σημαντικό αρχείο σε πελάτη. Είχα αναλάβει εγώ να μαζέψω τα δεδομένα, αλλά ο Γιώργος άρχισε να παρεμβαίνει χωρίς να μου το ζητήσει κανείς. Έπαιρνε πρωτοβουλίες, επικοινωνούσε απευθείας με τον πελάτη και στο τέλος έστειλε το τελικό αρχείο χωρίς να με ενημερώσει. Εγώ το έμαθα όταν ο πελάτης ευχαρίστησε τον Γιώργο με email στο οποίο ήμουν απλώς σε cc.
Αρκετά ενοχλημένος, του έστειλα μήνυμα να συναντηθούμε λίγο να μιλήσουμε. Του είπα ήρεμα ότι νιώθω πως παραβλέπει τα όρια των αρμοδιοτήτων μου, ότι δεν μπορεί να αποφασίζει μόνος του για όλα. Μου απάντησε πως απλώς ήθελε να βοηθήσει και πως είχα αργήσει να ετοιμάσω το αρχείο. Του είπα ότι ήξερα το χρονοδιάγραμμα και είχα δικά μου βήματα – και σε κάθε περίπτωση θα ήθελα να ενημερωθώ πριν κάνει τέτοιες κινήσεις, γιατί εγώ είμαι υπεύθυνος απέναντι στον προϊστάμενο. Ο τόνος μου ήταν κάπως παθιασμένος, ίσως και λίγο έντονος. Δεν τσακωθήκαμε, αλλά σίγουρα η κουβέντα δεν ήταν ευχάριστη.
Τον επόμενο καιρό παρατηρούσα ότι ο Γιώργος με απέφευγε. Δεν με κοιτούσε στα μάτια και απέφευγε να είναι στο ίδιο χώρο μαζί μου. Μια μέρα η Άννα, συνάδελφος με την οποία μιλάω συχνά, με ρώτησε τι έκανα στον Γιώργο. Της είπα συνοπτικά ότι είχαμε μια διαφωνία στη δουλειά και ότι του έθεσα κάποια όρια. Μου είπε ότι ο Γιώργος νιώθει πως τον έφερα σε πολύ δύσκολη θέση και ότι σχεδόν τον κατηγόρησα για σαμποτάζ μπροστά σε άλλους. Εγώ θυμάμαι ότι συζητήσαμε μόνοι μας στο γραφείο, χωρίς ακροατήριο. Επίσης, μου είπε ότι του φαίνομαι πολύ «κλειστός» στις αλλαγές και πως γενικά το κλίμα είναι ότι είμαι κάπως «στενόμυαλος». Η αλήθεια είναι πως δεν έχω αγκαλιάσει όλες τις αλλαγές που προτείνει ο Γιώργος, αλλά αυτό γιατί δεν γίνεται να αλλάζουμε διαδικασίες κάθε τρεις και λίγο χωρίς να ξέρουμε τι δουλεύει και τι όχι.
Μπήκα σε σκέψεις. Άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως όντως έχω γίνει πολύ αρνητικός ή μήπως φαίνομαι τοξικός που δεν αφήνω τους νέους να προσφέρουν. Από την άλλη, μου φαίνεται άδικο να κάνει ο άλλος ό,τι γουστάρει στο δικό μου κομμάτι και να περιμένει απλώς να το δεχτώ επειδή “έτσι λειτουργούν τώρα τα γραφεία”. Σκέφτηκα να ζητήσω συγγνώμη στον Γιώργο για το ύφος μου, αλλά φοβάμαι ότι έτσι ίσως φανώ σαν να αποδέχομαι τα πάντα, ότι κάνω πίσω ακόμη και όταν έχω δίκιο. Επίσης, νιώθω σαν να πρέπει να απολογηθώ που ζήτησα σεβασμό, ενώ κατά τη γνώμη μου, ήταν λογικό να το κάνω.
Συνεχίζοντας, παρατηρώ ότι το κλίμα στο γραφείο δεν είναι και το καλύτερο. Κάποιοι έχουν μπει στην ομάδα του Γιώργου, και γενικά υπάρχει μία αίσθηση διχασμού. Εγώ προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου, αλλά φοβάμαι ότι δημιουργήθηκε μια αρνητική εικόνα για μένα. Μίλησα μια φορά με τον προϊστάμενο, που επέστρεψε από την άδεια, και του είπα απλά ότι υπήρξε μια ασυνεννοησία σχετικά με τις αρμοδιότητες. Δεν θέλησα να το τραβήξω παραπάνω. Εκείνος μου είπε να προσπαθώ να συνεργάζομαι όσο το δυνατόν καλύτερα και να είμαι ανοιχτός στις ιδέες των συναδέλφων.
Από τότε, προσπαθώ να βρω τη χρυσή τομή: να μην αφήνω να πατάνε πάνω στη δουλειά μου, αλλά και να μην φαίνομαι ακοινώνητος ή τοίχος στις αλλαγές. Δεν ξέρω αν τα καταφέρνω κιόλας. Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι ότι φταίω που έχασα την ψυχραιμία μου με τον Γιώργο ή που δεν έχω εκδηλώσει πιο θετική στάση σε όσα φέρνει καινούρια. Από την άλλη, είμαι βέβαιος ότι κι εκείνος έχει αγνοήσει τελείως το θέμα του σεβασμού απέναντι στους υπόλοιπους και λειτουργεί σαν να ξέρει τα πάντα μόνος του.
Να πω επίσης ότι δεν μου είναι εύκολο να τσακώνομαι ή να φέρνω σε δύσκολη θέση κάποιον, ειδικά στη δουλειά. Τώρα νιώθω όμως ότι έχω βρεθεί στη γωνία: αν κάνω πίσω, θα κάνω το κορόιδο για χάρη της “ομαδικότητας”, αν το τραβήξω, θα είμαι πάλι “ο αρνητικός γκρινιάρης”.
Εσείς τι λέτε; Ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας που αντέδρασα έτσι ή είχα δίκιο να διεκδικήσω τον σεβασμό στη δουλειά μου;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Μανώλης.
