Εντάξει, ας πω κι εγώ τη δική μου ιστορία εδώ, γιατί ειλικρινά δεν ξέρω αν φέρθηκα σωστά ή αν ήμουν ο μαλάκας τελικά.
Ζω με τον σύντροφό μου τον Χρήστο τα τελευταία δύο χρόνια. Νοικιάζουμε μαζί ένα διαμέρισμα στο Παγκράτι, μοιραζόμαστε τα πάντα, από τα έξοδα μέχρι τις δουλειές του σπιτιού, και γενικά τα πάμε καλά. Δεν είμαστε το τέλειο ζευγάρι, αλλά προσπαθούμε να συνεννοούμαστε – αυτό θεωρώ σημαντικό. Εγώ προσωπικά θεωρώ ότι είμαι άνθρωπος που κάνω υπομονή, δεν κολλάω στα μικρά, αλλά αυτή η ιστορία με έχει ζορίσει αρκετά.
Ο Χρήστος έχει έναν πολύ κολλητό, τον Θοδωρή. Τον γνωρίζω κι εγώ, έχουμε βγει αρκετές φορές μαζί – καλό παιδί, λίγο… ακατάστατος, αλλά τίποτα τραγικό. Το μόνο θέμα που έχω είναι ότι τα τελευταία χρόνια κάθε φορά που υπάρχει κάποια αναμπουμπούλα στη ζωή του Θοδωρή, αυτός καταλήγει σπίτι μας, πολλές φορές χωρίς ιδιαίτερη προειδοποίηση. Στην αρχή το είδα χαλαρά, γιατί όλοι χρειαζόμαστε φίλους. Δεν με χάλαγε, μέχρι που ο Θοδωρής είχε συχνά τέτοια “μίνι κλατάρισμα” και ο Χρήστος, επειδή λυπόταν, του άνοιγε το σπίτι να μείνει όποτε χρειαζόταν.
Τον τελευταίο χρόνο αυτό άρχισε να γίνεται σχεδόν μηναίο. Μία έμενε τρεις μέρες επειδή χώρισε, άλλη μία για να “ηρεμήσει το κεφάλι του” λόγω δουλειάς, μία άλλη επειδή τσακώθηκε με τους γονείς του (ναι, μένει μόνος αλλά για κάποιο λόγο πάντα βρίσκεται σε εμάς όταν κάτι δεν πάει καλά), και γενικά κατάλαβες. Άρχισα να το συζητάω με τον Χρήστο, του είπα ότι οκ, δεν έχω πρόβλημα με το να βοηθάμε φίλους, αλλά το σπίτι μας είναι και το μέρος που χαλαρώνουμε κι εμείς. Υπήρχαν φορές που μετά από έντονη μέρα ήθελα να κάτσω λίγο μόνoς/η, να μπω στο μπάνιο και να μην νιώθω ότι με ακούει άλλος, να ρίξω μια φόρμα και να λιώσω στον καναπέ, χωρίς τύψεις.
Ο Χρήστος στην αρχή το καταλάβαινε, είπε πως όντως το έχουν παρακάνει, και το μαζεύαμε. Όμως πάντα βρισκόταν μια “σπάνια” περίπτωση να μείνει ο Θοδωρής λίγο ακόμα. Σε κάποια φάση έκανα υπομονή γιατί σκέφτηκα ότι ίσως είναι μια φάση, θα του περάσει. Αλλά πλέον ένιωθα μόνιμα σαν τρίτος στο ίδιο μου το σπίτι.
Ερχόμαστε λοιπόν στο πρόσφατο περιστατικό: ο Θοδωρής μας ενημέρωσε Πέμπτη βράδυ (με μήνυμα, φυσικά, στον Χρήστο, και μετά εμμέσως κι εμένα) ότι “λογικά θα μείνω για δύο μέρες αν δεν υπάρχει θέμα!” γιατί είχε ένα σοβαρό θέμα στη δουλειά του και δεν ήθελε να πάει σπίτι του. Δεν ήθελα να φέρω αντίρρηση εκείνη τη στιγμή για να μην φανεί ότι δεν έχω καρδιά. Μίλησα όμως με ήρεμο τρόπο στον Χρήστο και του είπα ξεκάθαρα πια ότι νιώθω αυτό το πράγμα σαν εισβολή. Του είπα ότι δεν έχω πρόβλημα ο Θοδωρής να μείνει αν χρειαστεί, αλλά πλέον δεν αντέχω κάθε μήνα να γίνεται το σπίτι μας ξενοδοχείο. Ζήτησα από τον Χρήστο να του το μεταφέρει, ή έστω αν είναι να μείνει, να με ρωτάει πρώτα.
Ο Χρήστος νευρίασε. Μου είπε ότι “του κάνω δύσκολη τη ζωή”, ότι ο Θοδωρής δεν έχει που αλλού να πάει ( κάτι που ξέρω πως δεν είναι αλήθεια, απλά θέλει τη δική μας παρέα γιατί έχει άλλη σχέση με τους δικούς του και με την κοπέλα του). Λέει ότι “εγώ αν ήσουν εσύ στη θέση του, θα σε στήριζα με τα χίλια”. Εκεί κάπου χάλασα. Του είπα ότι δεν είναι αν δεν θέλω να τον στηρίξω – είναι ότι πια γίνεται κατάχρηση. Πραγματικά, νιώθω σαν να έχω συγκάτοικο που δεν τον επέλεξα και που δεν ξέρω ποτέ πότε θα εμφανιστεί. Του έφερα και παραδείγματα: “θυμάσαι την προηγούμενη φορά που μείνατε ως τις 3 το πρωί να παίζετε FIFA και εγώ είχα πρωινή βάρδια;” “Θυμάσαι που άφησε τα πιάτα του στο νεροχύτη και έφυγε την επομένη;” Του είπα ότι όταν βοηθάμε κάποιον, υπάρχουν και όρια.
Ο Χρήστος το πήρε πολύ στραβά. Με κατηγόρησε ότι βάζω φραγμούς στη φιλία του και ότι “κάνω ζήλιες”. Εκεί ένιωσα χάλια, γιατί ποτέ δεν του απαγόρευσα να βγαίνει ή να δέχεται τον Θοδωρή.
Αυτό που ζήτησα ήταν να έχουμε και οι δύο λόγο στο πότε κάποιος (και όχι μόνο ο Θοδωρής, αλλά και κάποιος άλλος!) θα μείνει σπίτι μας. Από την άλλη, καταλαβαίνω πως ο Θοδωρής είναι αληθινός φίλος του Χρήστου και απ’ την πλευρά του ο Χρήστος θέλει να βοηθήσει τον κολλητό του – αλλά εγώ νιώθω μόνιμα καταπιεσμένος/η.
Γενικά όσες μέρες βρέθηκε ο Θοδωρής εδώ πρόσφατα, σχεδόν δεν μιλούσαμε με τον Χρήστο, είχε ψυχραθεί τελείως το πράγμα. Εγώ μαγείρευα και δεν ξέρω αν έπρεπε να του κρατήσω μερίδα ή να κάνω ότι δεν καταλαβαίνω. Ήθελα να το λύσουμε αλλά ένιωθα ότι είχα φτάσει στα όριά μου και δικαιούμαι να νιώθω άβολα στο δικό μου σπίτι.
Από τότε κρατάμε μούτρα, ο Θοδωρής έχει φύγει, αλλά νιώθω ενοχές. Σκέφτομαι αν, όντως, ήμουν πολύ αυστηρός/ή και έβαλα το όριο τη λάθος στιγμή. Από την άλλη, σκέφτομαι ότι κι εγώ έχω δικαίωμα στον χώρο μου, στην ιδιωτικότητα μου και στις στιγμές μου.
Τι λέτε λοιπόν;
Ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε η Μαρίνα.
