Δουλεύω σε γραφείο εδώ και αρκετά χρόνια, σε μια ομάδα περίπου δέκα ατόμων. Γενικά έχουμε καλές σχέσεις, δεν κάνουμε και πολύ παρέα εκτός δουλειάς, αλλά μέσα στο γραφείο υπάρχει ένα κλίμα συναδελφικό, ένα είδος άτυπου κώδικα ευγένειας. Το μόνο που κατά καιρούς με χαλούσε (και δεν ήμουν ο μόνος, αλλά ίσως ο μόνος που το έπαιρνε πιο βαριά) είναι ότι κάποιοι έχουν την τάση να «δανείζονται» πράγματα από το ψυγείο ή τα ντουλάπια χωρίς να ρωτάνε ιδιοκτήτη. Πολλές φορές άντε να χαθεί μια φρυγανιά, μια καραμέλα – αλλά να βρίσκω το τάπερ μου ή μισό ή να έχει φύγει το κρουασάν που είχα αφήσει για μετά, ε… αυτό με την πάροδο του χρόνου με έφθειρε.
Εκεί που κορυφώθηκε το σκηνικό ήταν πριν μερικές βδομάδες. Είχε κάνει η κοπέλα μου μια ολόκληρη κατσαρόλα παστίτσιο με σκοπό να πάρω δύο μέρες ταπεράκι στη δουλειά. Το είχα βάλει ψυγείο, με όνομά μου κολλημένο επάνω. Πάω μες στο ενθουσιασμό μεσημέρι να φάω, και λείπει σχεδόν το μισό. Κανένα σημείωμα, κανείς δεν είπε τίποτα. Ε, εκεί μου γύρισε το μάτι.
Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να το κάνω ήρεμα: έστειλα μέιλ στην ομάδα, χωρίς να κατηγορώ κάποιον, απλά γράφοντας «παιδιά, γίνεστε να προσέχουμε τα φαγητά, κάποιος μου τρώει κάθε τρεις και λίγο το τάπερ, ας σεβόμαστε γιατί είναι δύσκολες εποχές και δεν είναι ωραίο να ζεις με την αγωνία ότι σου λείπει φαγητό». Δε μου απάντησε κανείς ευθέως. Μόνο δυο άτομα ήρθαν μετά διακριτικά και μου είπαν ότι το έχουν πάθει κι αυτοί αλλά δεν μιλάνε για να μην «κρεμάσουν» κάποιον ή να μην γίνει κλίκαρη η ατμόσφαιρα. Ήδη ένιωθα άσχημα γιατί άρχισα να υποψιάζομαι διάφορους, ενώ δεν είχα αποδείξεις, και φοβόμουν να μην μπλέξω άδικα τον οποιονδήποτε.
Την επόμενη εβδομάδα το απέφυγα να φέρω φαγητό, αλλά προσπαθώντας να μη δείξω ότι ξενέρωσα. Παραγγέλναμε απ’ έξω. Ένα μεσημέρι γυρίζω ψάχνοντας τα κλειδιά μου, και βρίσκω μια άλλη συνάδελφο, τη Μ., να ανοίγει το δικό μου συρτάρι. Πάγωσε όταν με είδε και καλά να γελάσουμε “μπέρδεψα τα συρτάρια”, αλλά της είπα ευγενικά ότι τα κλειδιά είναι εκεί και αν θέλει κάτι, να το ζητήσει. Εκείνη φάνηκε κάπως αμήχανη, αλλά δεν είπα κάτι παραπάνω. Κράτησα αυτό το επεισόδιο για τον εαυτό μου, αν και μέσα μου το πήγα κάπως παραπέρα: λέω μήπως τελικά είναι η Μ. που, ξέρω εγώ, έχει στριμωχτεί οικονομικά (πρόσφατα είχε πει κάτι για αύξηση που δεν την πήρε), αλλά πάλι, όσο και να με ενοχλούσε, δεν ένιωθα άνετα να τη ρωτήσω ευθέως.
Μια άλλη μέρα, ζήτησα από άλλη συνάδελφο να μου φτιάξει ένα καφέ, και άνοιξε το ψυγείο: τότε γελώντας μια τρίτη είπε «ευτυχώς που δεν έφερε ο Στέφανος φαγητό, γιατί θα μας μάλωνε πάλι!». Γέλασαν κι άλλοι, το προσπέρασα, αλλά από μέσα μου τσαντίστηκα. Δεν θεωρούσα ότι είχα δώσει δικαίωμα να περνιέται ως αστείο το ότι απλά ζήτησα να μη μου τρώνε το φαγητό.
Αποφάσισα να το πάω αλλιώς: έφερα ταπεράκι, αλλά το έβαλα σε τσαντάκι φαγητού με λουκέτο και κωδικό. Τη δεύτερη κιόλας μέρα, γυρίζοντας κουζίνα, ακούω έναν να λέει “μας περνάει για παιδιά δημοτικού;”. Μάλιστα καταλάβαινα ότι άρχισε να μαζεύεται η φήμη ότι τους κάνω παρατηρήσεις, ή ότι υπερβάλλω. Κάποιοι έλεγαν «σιγά μωρέ, όλοι το έχουμε κάνει», «μην κουβαλάει πράγματα αν αγχώνεται τόσο» ή «τι ψυχρό κλίμα, για ένα φαγητό». Ένιωσα τύψεις, αλλά και αδικημένος γενικά: δηλαδή για να μη με περάσουν για μικροπρεπή, πρέπει να δέχομαι να μου παίρνουν φαγητό χωρίς να ρωτήσουν; Και τι σημαίνει «όλοι το έχουμε κάνει»; Να θεωρείται φυσιολογικό το να “δανείζεσαι” ξεχασμένο φαγητό άλλου;
Τελικά, η κατάσταση ξέφυγε τη μέρα που ο project manager ήρθε να μου πει ότι κάποιος παραπονέθηκε ανώνυμα ότι «παρακολουθώ» τους συναδέλφους (!) και δημιουργώ κακό κλίμα. Εκεί πραγματικά τα έχασα, γιατί εγώ ποτέ δεν έδειξα δάχτυλο σε κανέναν ούτε μπήκα στη διαδικασία να ρωτήσω ονόματα. Είπα ότι δεν έχω πρόβλημα με κανέναν προσωπικά, ότι απλά θέλω να σέβονται το φαγητό μου, κι ως εκεί. Ο project manager, που είναι ψύχραιμος τύπος, μού είπε να κάνω υπομονή, να το συζητάω με καλό τρόπο και να μη βάζω άλλο λουκέτο γιατί γίνεται θέμα στη διοίκηση. Από εκείνη τη μέρα με κοιτάνε λίγο στραβά, χαλαρώνει βέβαια σιγά-σιγά αλλά έχω μείνει με μια πίκρα.
Έχω αρχίσει να αμφιβάλλω: μήπως τελικά μεγάλωσα το θέμα; Μήπως όντως φαίνομαι μικροπρεπής που κλείδωσα το φαγητό μου ή που έστειλα μέιλ στην ομάδα; Από την άλλη, δεν αντέχω να κοιτάω το ψυγείο με ανασφάλεια και να μη μπορώ να φέρω το φαγητό μου όπως όλοι, χωρίς να ανησυχώ αν θα το βρω στη θέση του. Μήπως υπήρχε πιο έξυπνος/ήπιος τρόπος; Πραγματικά δεν ήθελα να γίνει αντικείμενο κουτσομπολιού ή σπόντες, αλλά νιώθω κάπως παγιδευμένος.
Οπότε, πραγματικά ρωτάω:
Ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας;
(Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Στέφανος.)
