AITA STORIES – Ζήτησα από την κολλητή μου να πληρώσει το μερίδιό της στις διακοπές και ράγισε η φιλία μας

AITA STORIES – Δεν ξέρω αν είμαι μόνη που τα σκέφτομαι έτσι, αλλά πραγματικά ήθελα να μοιραστώ αυτή την εμπειρία γιατί με ταλανίζει ακόμα καιρό μετά. Θέλω απλά να καταλάβω αν όντως ήμουν τόσο σκληρή ή αν λογικά έπραξα, γιατί πια δεν ξέρω…

Έχω μια κολλητή, τη Μαργαρίτα. Είμαστε φίλες από τα φοιτητικά, δέκα και βάλε χρόνια. Έχουμε περάσει πολλά – καλά, δύσκολα, σκληρά. Πάντα θεωρούσα ότι είμαστε ο ένας το στήριγμα του άλλου, ακόμα κι αν κάποιες φορές διαφωνούσαμε ή απομακρυνόμασταν για λίγο. Από χαρακτήρα είμαι αρκετά συγκρατημένη, θέλω να βοηθάω αλλά μου αρέσει να έχω όρια, ενώ η Μαργαρίτα είναι πιο αυθόρμητη, social butterfly, αρκετά δυναμική και λίγο… χειριστική μερικές φορές. Το βλέπω και το λέω με αυτογνωσία, αλλά νιώθω ότι πάντα προσπαθούμε να βρίσκουμε ισορροπίες.

Η φάση που ξεκίνησε όλο αυτό ήταν φέτος το καλοκαίρι. Θα πηγαίναμε στη Χαλκιδική διακοπές, μια παρέα τεσσάρων ατόμων. Οργανώσαμε τα πάντα, νοικιάσαμε σπίτι με το booking μισή-μισή τα κορίτσια και οι άλλοι μισή-μισή τα αγόρια (τα άλλα δύο άτομα ήταν ένα ζευγάρι που ξέραμε από παλιά). Η συμφωνία απλή: όλα μοιρασμένα – ψώνια, βενζίνες, φαγητό, λογαριασμοί, τα πάντα νταν.

Τη δεύτερη κιόλας μέρα, η Μαργαρίτα αρχίζει να «ξεχνιέται». Δεν φέρνει ποτέ ψώνια, αφήνει σταθερά το πορτοφόλι της πίσω, όταν έρχεται η ώρα να πληρώσουμε το delivery λέει κάτι αθώο τύπου «αχ σιγά μωρέ, θα στα δώσω μετά», και πάει λέγοντας. Δύο μέρες μετά, έχω καλύψει ήδη εγώ σχεδόν τα διπλά απ’ ότι μου αναλογεί. Την τρίτη μέρα το βράδυ συζητάμε σαν παρέα τι να κάνουμε αύριο, και πετάγεται ότι πεινάει και να παραγγείλουμε πίτσα. Δεν έχω πρόβλημα να κερνάω, δεν είμαι τσιγκούνα, αλήθεια – αλλά ένιωσα λίγο κορόιδο. Τσεκάρω τα έξοδα που είχα σημειώσει πρόχειρα στο κινητό και βλέπω τριάρα διαφορά.

Την επόμενη μέρα, αντί να της πω κάτι εγώ (όπως σωστά θα έπρεπε ίσως), στέλνω μήνυμα στην ομαδική: «Για να μην τα μπερδέψουμε, μήπως να συγκεντρώνουμε τα έξοδα σε μια εφαρμογή τύπου Splitwise;». Η Μαργαρίτα διαβάζει, γράφει-σβήνει, τίποτα. Το βράδυ πάμε για ποτό κι εκεί που πληρώνουμε, βάζει το ένα αγόρι κάρτα κι εγώ του δίνω τα μετρητά μου. Η Μαργαρίτα δεν είπε τίποτα, άφησε να περάσει. Και αυτό το μοτίβο επαναλήφθηκε κι άλλες φορές.

Γυρνώντας από τις διακοπές, είχα μέσα μου μαζεμένο άγχος. Δεν ήθελα να χαλάσουμε, αλλά είχα τσαντιστεί. Όταν γυρίζω σπίτι, ανοίγω το Splitwise– εκεί κάναμε απολογισμό. Εγώ είχα δώσει 370, ο καθένας άλλος από 200-240, και η Μαργαρίτα μόλις 120. Στέλνω μήνυμα σε προσωπικό «Τι λες για να τα κλείσουμε να μη μπερδευόμαστε; Θα σου στείλω τι βλέπω κι αν διαφωνείς πες μου». Η απάντηση της ήταν λίγο… κάπως: «Έλα, χαλάρωσε, θα στα φέρω αύριο κάνα καφέ! Δεν θα βγούμε και χαμένοι…». Εκεί κόλλησα. Όλα μέσα μου έβαλαν βραχυκύκλωμα. Από τη μία, γιατί να κάνω έτσι για 150 ευρώ; Από την άλλη, γιατί να κάνω την ανεκτική όταν νιώθω ότι κάποια απλά το εκμεταλλεύεται;

Ήπια τον καφέ μου, δεν είπα πολλά, αλλά φαινόταν στην ατμόσφαιρα ότι είχα σφίξει. Η Μαργαρίτα άρχισε να παίρνει μια στάση άμυνας, τύπου «Ούτε το στενό μου φίλο δεν εμπιστεύομαι πια; Τέτοια θα κάνεις για λεφτά;». Εγώ εξήγησα (ή τουλάχιστον προσπάθησα) ότι δεν έχω θέμα με την εμπιστοσύνη, αλλά όταν το πράγμα χοντραίνει κι επαναλαμβάνεται, δεν είναι προσωπικό– είναι θέμα δικαιοσύνης κυρίως ανάμεσά μας. Αν ήταν να χάσουμε χρήματα όλοι επειδή ξέχασα ή τσιγκουνεύτηκα, θα με έτρωγε. Εκείνη αντί να πει «έχεις δίκιο», γύρισε το θέμα στο ότι κάνω λογαριασμούς, δεν «απολαμβάνω τις στιγμές» και ότι, υποτίθεται, είναι κακό να περιμένεις να σου επιστρέψουν από φίλο χρήματα. Αυτό που με πείραξε ήταν το παρόμοιο ύφος – λες και το πρόβλημα είναι δικό μου επειδή… θυμάμαι τι ξόδεψα.

Από τότε μιλάμε, αλλά κάτι έχει ραγίσει. Προσπαθώ να μην το φέρνω στο τραπέζι, όμως μετά τη συγκεκριμένη φάση, νιώθω σαν να «πατάω αυγά». Το σκέφτομαι πολύ, νομίζω ότι φέρθηκα κάπως σκληρά. Από την άλλη, λέω, αν ήμουν λίγο πιο ήπια ή άφηνα να περάσει, ίσως τώρα να ήμασταν όπως πριν…

Να το δω αλλιώς; Φταίω που έφερα το θέμα της ανταπόδοσης; Μήπως όντως έκανα υπερβολή και ως αποτέλεσμα ραγίσαμε για μερικά εικοσάρικα και λογαριασμούς; Ή μήπως είναι θέμα αρχής, ότι όταν κάτι γίνεται επαλειμμένα και δεν μιλήσεις, στο τέλος το αποδέχεσαι και εσύ;

Παίζει ακόμα να χάσω τη φιλία μας. Αναρωτιέμαι… Ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας;

Αυτή την ιστορία μας την έστειλε η Γεωργία.