AITA STORIES – Εκανα σκηνή στη Βάσω επειδή δεν βοηθάει καθόλου στις δουλειές του σπιτιού και έφυγα από το σπίτι για λίγες μέρες

Να σας πω την ιστορία μου και να μου πείτε την άποψή σας, γιατί ειλικρινά μετά απ’ όσα έγιναν νιώθω μπερδεμένος και λίγο τύψεις, αλλά δεν ξέρω αν πρέπει. Θα προσπαθήσω να τα γράψω όσο πιο αντικειμενικά μπορώ.

Λοιπόν, είμαι 35 χρονών και συγκατοικώ με τη Βάσω, 32 χρονών, εδώ και σχεδόν τρία χρόνια. Η σχέση μας γενικά είναι καλή, έχουμε τα συνηθισμένα μικροπροβλήματα που έχουν όλοι, αλλά τίποτα πολύ σοβαρό. Τους τελευταίους μήνες όμως, είχα αρχίσει να νιώθω ότι εγώ κάνω περισσότερα πράγματα στο σπίτι – τις δουλειές, τις αγορές, ακόμα και το μαγείρεμα, που της αρέσει κιόλας κατά τα άλλα.

Στην αρχή είπα, εντάξει, ίσως περνάει μια περίοδο που είναι πιο πιεσμένη στη δουλειά, και δεν το έκανα θέμα. Αλλά όσο περνούσε ο καιρός, άρχισα να εκνευρίζομαι: εγώ καθάριζα, εγώ έπλενα ρούχα, εγώ σκεφτόμουν τι θα φάμε, έτρεχα σούπερ μάρκετ, ενώ εκείνη όλο έβρισκε κάτι “να κάνει” μετά τη δουλειά – ήθελε να δει φίλες, ήθελε να πάει για τρέξιμο, ή της άρεσε “να χαλαρώνει”. Δεν λέω, κι εγώ έχω ανάγκη να χαλαρώσω, αλλά δεν μπορώ να το κάνω αν πρώτα το σπίτι είναι χάλια…

Το θέμα φούντωσε πριν από λίγες δυο τρεις βδομάδες, Τρίτη βράδυ. Ήμουν πτώμα από τη δουλειά (δουλεύω delivery, πολλές ώρες στο πόδι) και βρήκα το σπίτι τα πάνω κάτω – πιάτα ατιμέλητα στην κουζίνα, ρούχα πεταμένα στον καναπέ, σκουπίδια έξω από τον κάδο, τρίχες απ’ τη γάτα παντού… Ξέρω ότι φταίω κι εγώ για τα τρίχες, γιατί η γάτα είναι κοινή ευθύνη, αλλά τις προηγούμενες φορές πάλι εγώ είχα μαζέψει.

Η Βάσω γύρισε απ’ το ποτό με τις φίλες της κατά τις 11, κι εγώ ήμουν ήδη ξαπλωμένος, αλλά δεν κοιμόμουν. Μπήκε ανέμελη, χαλαρή, γελούσε ακόμα με κάποιο αστείο που είχε ακούσει. Της είπα ευγενικά “Βάσω, θα βοηθήσεις λιγάκι κι εσύ με το σπίτι, ρε κορίτσι μου;” Εκείνη μου απάντησε “Τι έχει γίνει πάλι; Δεν είναι κάπως υπερβολικό αυτό που λες;”

Εκεί εκνευρίστηκα. Της εξήγησα ψύχραιμα στην αρχή πως νιώθω ότι το τελευταίο διάστημα όλα τα τραβάω εγώ. Εκείνη το γύρισε στο «και τι έγινε, δυο πιάτα είναι, μην κάνεις έτσι». Με ένα-δύο λόγια, το απέφευγε, λες και ήθελε απλά να βγει από τη συζήτηση. Είπα να μην τραβήξω πολύ το σκοινί, πάω για ύπνο.

Τις επόμενες μέρες όμως τίποτα δεν άλλαξε. Εγώ συνέχιζα να κάνω τα πάντα, εκείνη εξακολουθούσε να τριγυρνά εκτός σπιτιού. Την Παρασκευή λοιπόν που μπήκα σπίτι κι ήταν ακόμα χειρότερα, ένιωσα ότι θα εκραγώ. Αλλά πάλι δεν ήθελα να γκρινιάξω ή να την κάνω να νιώσει άσχημα μπροστά σε τρίτους – ήμασταν μόνοι μας.

Της λέω κάπως πιο έντονα: “Βάσω, δεν γίνεται να κάνω μόνο εγώ τις δουλειές σε αυτό το σπίτι! Θέλω να βοηθάς. Θέλω τουλάχιστον να πλένεις τα πιάτα και να μην παρατάς τα ρούχα σου όπου βρίσκεις.” Εκείνη με κόβει με το γνωστό βλέμμα δυσαρέσκειας και μου απαντάει: “Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κολλάς με τέτοια χαζομάρα. Όλοι κουράζονται, κι εσύ το παρακάνεις με τις παραξενιές.”

Εντάξει, κάπου εκεί τα πήρα και της πέταξα ότι “Δεν είναι καν παραξενιά, είναι σεβασμός προς τον άλλον που μένει μαζί σου!” Εκεί άρχισε να μου λέει ότι την πιέζω, ότι δεν ανέχεται άλλο να κάνει τα πάντα με πρόγραμμα, ότι μέσα στην εβδομάδα θέλει κι εκείνη το χώρο της. Με κατηγόρησε ότι “συμπεριφέρομαι σαν μπαμπάς της”, ότι συνέχεια της κάνω παρατηρήσεις και «μετράω πόντους».

Νιώθω να έχει δίκιο κάπου. Σίγουρα κάποιες φορές νιώθω σαν τα παίρνω προσωπικά και σαν να τσεκάρω τι έχει κάνει και τι όχι. Δεν ήταν αυτός ο στόχος μου – απλά είμαι σε σημείο που νιώθω ότι απλώς μου φόρτωσε όλες τις ευθύνες του σπιτιού και επαναπαύτηκε σ’ αυτό. Προσπάθησα να της πω ότι δεν με νοιάζει να είναι όλα τέλεια, αλλά να νιώθω ότι το σπίτι είναι κοινή υπόθεση. Εκείνη μου είπε πολύ ψυχρά «άμα δεν σου αρέσει, φύγε».

Κατέληξα να φύγω για λίγες μέρες. Πήγα στον αδερφό μου να ηρεμήσω. Δεν της μίλησα, περίμενα να δω αν θα επικοινωνήσει εκείνη. Στις τρεις μέρες με παίρνει τηλέφωνο, λέει ήταν υπερβολική με το «αν δε σου αρέσει φύγε», αλλά κρατάει τη γραμμή της ότι «εσύ είσαι υπερβολικός με τις δουλειές και τα έχεις όλα οργανωμένα». Εγώ της λέω ότι αυτό δεν είναι θέμα οργάνωσης, αλλά σεβασμού και ίσης ευθύνης.

Να πω την αλήθεια, ξέρω ότι έχω γίνει πιεστικός. Το σκέφτομαι πολύ αν το παρακάνω – γενικά με αγχώνει το σπίτι να είναι χάλια, δεν μου αρέσουν οι στοίβες με άπλυτα και ούτε να περνάει απ’ το χολ κάποιος και να βλέπει το χάος. Βέβαια καταλαβαίνω και ότι είχε πιεστεί στη δουλειά τελευταία και ότι ίσως δεν ήξερα πώς να της το πω καλύτερα, χωρίς να ακουστώ σαν δάσκαλος. Από την άλλη, πώς να πείσεις ότι «δεν είμαι ο μπαμπάς σου» αλλά ότι θέλω να μοιραζόμαστε τις υποχρεώσεις;

Σκέφτομαι να κάνω πίσω, αλλά πάλι, αν δεν μιλήσω, θα πρέπει να αποδεχτώ ότι εγώ “έχω το πρόβλημα” αν στραβώσω με το χάος ή αν δεν νιώθω αδικημένος όταν τα κάνω όλα. Κάποιες φίλες μου λένε ότι καλά έκανα και έφυγα να πάρω αέρα, άλλοι λένε να μην τα παίρνω τόσο κατάκαρδα. Η Βάσω πάντως πιστεύει πως φταίω εγώ που φτιάχνω ζήτημα εκ του μη όντος.

Δεν το ξέρω πραγματικά, απλά κουράστηκα να το σκέφτομαι. Ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας που αντέδρασα έτσι ή είχα δίκιο που ζήτησα να μοιραστούμε τις δουλειές;

Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Θανάσης.