AITA STORIES – Ακύρωσα το ταξίδι γιατί δεν ήθελα να πληρώσω για κάποιον που δεν γνωρίζω

AITA που ακύρωσα το ταξίδι με τους φίλους μου επειδή δεν ήθελα να πληρώσω για κάποιον που δεν γνωρίζω;

Γεια σας, θέλω να μοιραστώ κάτι που έγινε πρόσφατα και με έχει αφήσει με πολύ περίεργα συναισθήματα, κυρίως ενοχές και επίσης νεύρα, και αναρωτιέμαι πραγματικά αν έχω δίκιο να νιώθω έτσι ή αν όντως ήμουν λάθος.

Η φάση ξεκίνησε πριν 1-2 μήνες, όταν η παρέα μου (τέσσερα άτομα, όλοι κοντά στα 30) συμφωνήσαμε να πάμε ένα 3ημερο εκδρομή σε νησί. Κλασικό, λέμε κάθε χρόνο να πάμε όλοι μαζί ένα μικρό ταξίδι, να ξεσκάσουμε, να αλλάξουμε παραστάσεις. Αυτή τη φορά κλείσαμε και σπίτι μέσω Airbnb, το οργανώσαμε όλοι μαζί, βρήκαμε τις μέρες, ορίσαμε budget (γύρω στα 140€/άτομο για διαμονή, συν έξοδα), τα πάντα νορμάλ.

Όλα πήγαιναν ρολόι μέχρι πριν 2-3 βδομάδες, όταν η Νίκη (ένα από τα παιδιά της παρέας, και αυτή που έκανε την κράτηση στο Airbnb) μας ανακοινώνει ότι μπορεί να έρθει και ο σύντροφός της, ο Γιάννης. Ο Γιάννης δεν είναι ακριβώς μέλος της παρέας, τον ξέρω ελάχιστα, ίσα-ίσα από δυο-τρεις κοινές εξόδους. Τον συμπαθώ, αλλά δεν τον έχω ποτέ γνωρίσει καλά. Η Νίκη ήταν ενθουσιασμένη που “θα γίνουμε έξι”, αλλά έπαιξε λίγο το κλασικό “με νοιάζει να περνάω χρόνο και μαζί του γιατί τον βλέπω λίγο” κτλ. Δεν είπαμε κάτι αρνητικό, είπα μόνο “ok, αν θέλει ας έρθει”, σκεφτόμενος ότι αν το σπίτι έχει χώρο, δεν έχω πρόβλημα.

Το θέμα όμως άρχισε όταν, μία βδομάδα πριν την αναχώρηση, μας είπε η Νίκη ότι ο Γιάννης τελικά ΔΕΝ μπορεί να έρθει όλο το 3ημερο, αλλά θα έρθει μόνο για το Σάββατο βράδυ, θα μείνει μία νύχτα μόνο και θα φύγει την Κυριακή μεσημέρι. Και εκεί (αφού ήδη είχαμε ορίσει ποιος θα κοιμηθεί που, είχαμε μοιραστεί τα κρεβάτια), μας είπε ότι «καλό θα ήταν οι υπόλοιποι να βάλουμε κάτι παραπάνω γιατί ο Γιάννης θα πληρώσει λιγότερα, αφού μένει μόνο μια βραδιά».

Όταν το άκουσα, ειλικρινά ξενέρωσα. Δηλαδή, εμείς οι υπόλοιποι πληρώνουμε τη νύχτα που εκείνος ΔΕΝ θα είναι, γιατί εμείς έχουμε το “προνόμιο” να μοιραστούμε μαζί του τον χώρο μόνο για ένα βράδυ; Της είπα ευγενικά ότι δεν μου φαίνεται δίκαιο – ο σύντροφός της διαλέγει να έρθει μόνο για ένα βράδυ στη μέση του ταξιδιού μας, να είναι το “έξτρα”, και το λογικό είναι να πληρώσει full share ή έστω ένα ποσό παραπάνω που να αντιστοιχεί στα κοινόχρηστα/το έξτρα κρεβάτι. Η ίδια έγινε έξαλλη. Μου είπε βασικά ότι “είναι άδικο αυτό που λες, δεν τιμάει τη φιλία σας, και δεν είναι λες και το Airbnb είναι ξενοδοχείο με τιμές ανά διανυκτέρευση”, και ότι κάνω ντράμα για μερικά ευρώ.

Μετά πήρα τηλέφωνο τα άλλα δύο παιδιά (τον Πέτρο και την Ελένη), οι οποίοι οι μεν καταλάβαιναν το σκεπτικό μου, αλλά δεν ήθελαν να κακοκαρδίσουν τη Νίκη, η δε Ελένη μου είπε πως “εντάξει, αφού θέλει να είναι και με το αγόρι της, ας μη της το χαλάσουμε”.

Οπότε εγώ, με το νευρικό μου, απάντησα στην ομάδα ότι αν τελικά θεωρείτε δίκαιο να πληρώσουμε προσθετικά για κάποιον που έρχεται μία νύχτα στη μέση του ταξιδιού (και θα καταλάβει κι ένα από τα κρεβάτια), τότε μάλλον εγώ να μη συμμετέχω. Ξέρω ότι ακούγεται υπερβολικό, αλλά έχω κάνει πολλές φορές στην παρέα τον “καλό” και έχω πληρώσει για άλλους, ή έχω βολευτεί όπως να ‘ναι, και απλά δεν ήθελα αυτή τη φορά. Είπα κιόλας, “αν βρείτε άλλη λύση, ενημερώστε με”.

Η Νίκη θύμωσε πάρα πολύ. Είπε πως ήμουν εγωιστής, πως χαλάω το ταξίδι και πως μπορεί και να το ακυρώσει εντελώς αν αποχωρήσω εγώ (γιατί θα ανέβει το κόστος πολύ). Την επόμενη μέρα, ο Πέτρος με πήρε και μου είπε: “Ρε συ, γιατί το πήρες τόσο βαριά; Δεν το συζητάς; Ας πληρώσουμε 10-15 ευρώ παραπάνω, να μη δημιουργηθεί θέμα”. Μου πρότεινε και αυτός να κάνω πίσω, να “δώσω τόπο στην οργή”.

Η αλήθεια είναι πως για ώρα μετά το ένιωθα τρομερά βαριά – αρχικά ήθελα να υποχωρήσω, αλλά μετά σκέφτηκα, γιατί; Γιατί να πληρώσω παραπάνω χρήματα για μια απόφαση που πήρε κάποιος άλλος χωρίς να μας ρωτήσει, απλά επειδή είναι ζευγάρι; Την ίδια ώρα όμως, με έπιασε και η ενοχή – μήπως, όντως, ήμουν εγώ υπερβολικός; Μήπως βάζω τα 10-20 ευρώ πάνω από τη φιλία μας ή χαλάω κάτι που οργανώθηκε καιρό;

Τελικά δεν συμμετείχα. Τους το ανακοίνωσα, με ευγένεια, και είπα πως ελπίζω να περάσουν καλά. Μου κρατούν μούτρα, ακόμα δεν έχουμε επικοινωνήσει πολύ από τότε. Μέσα μου το σκέφτομαι συνέχεια, προσπαθώ να βάλω και τον εαυτό μου και τη Νίκη στη θέση του άλλου: λογικά, αυτή θα ήθελε πολύ να κάτσει με το αγόρι της, και νιώθει αδικημένη που «το βρίσκω τόσο σημαντικό» να μοιράσω αλλιώς τα χρήματα. Εγώ όμως αναρωτιέμαι – δηλαδή, πάντα εγώ πρέπει να βάζω νερό στο κρασί μου για να “μη χαλάσουμε τις καρδιές”, ακόμα κι όταν φαίνεται άδικο; Είναι δικαιολογία να λέω “είμαι κάθετος σε αυτό” ή γίνομαι μικροπρεπής;

Πραγματικά, δεν ξέρω – ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας;

Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Κώστας.