AITA STORIES – Έχασα την κολλητή μου γιατί δεν μπόρεσα να γίνω η «τέλεια» κουμπάρα στον γάμο της

Θέλω να γράψω κάτι που με έχει φάει καιρό τώρα, γιατί πραγματικά δεν ξέρω αν έκανα καλά ή αν λειτουργώ σαν ο μαλάκας της υπόθεσης. Είμαι 33 χρονών, μένω στην Αθήνα και η ιστορία αφορά εμένα και την κολλητή μου, τη Νάνσυ, που γνωριζόμαστε από το Πανεπιστήμιο πάνω από δέκα χρόνια. Από τότε που αποφοιτήσαμε, κάνουμε στενή παρέα, βλέπουμε ταινίες, πάμε για καφέδες, διακοπές, γενικά έχουμε περάσει πολλά μαζί.

Η Νάνσυ πάντα είχε την τάση να κάνει τις σχέσεις της πολύ “ολιστικά”, να δίνει όλο της το χρόνο και την ενέργεια και, με το που γνώρισε τον Θάνο πριν δύο χρόνια, λίγο χάθηκε από την παρέα. Αυτό δεν το λέω γκρινιάζοντας – καταλαβαίνω πως είναι το πρώτο διάστημα μιας σχέσης. Της είχα δώσει χώρο, χαλαρά. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο πού και πού, λίγα μηνύματα, κι όταν βρισκόμαστε, όλα ήταν οκ.

Πριν τρεις μήνες, μου είπε πως ο Θάνος της έκανε πρόταση γάμου και εκείνη δέχτηκε. Πολύ χάρηκα για εκείνη. Μου πρότεινε να γίνω κουμπάρα. Συγκινήθηκα, το περίμενα, γιατί πάντα λέγαμε ότι μια μέρα θα σταθώ δίπλα της σ’ αυτή τη στιγμή. Αρχικά όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που μπλέχτηκα στην οργάνωση και άρχισαν τα θέματα.

Το βασικό μας θέμα ήταν τα οικονομικά. Η Νάνσυ ήθελε να κάνουμε μεγάλο γάμο, σε ακριβό κτήμα, κάπως “μποέμ” και vintage όπως το είχε φανταστεί. Εγώ, αν και δουλεύω σταθερά, δεν κολυμπάω στα λεφτά. Εκείνη με έβαζε συνέχεια να πηγαίνω μαζί της για δοκιμές νυφικού, ραντεβού με διακοσμητές, φωτογράφους, και μου πέταγε διακριτικά υπονοούμενα πως ως κουμπάρα, “παραδοσιακά”, περιμένει να καλύψω το νυφικό ή τα στέφανα, ανάλογα τι θα διάλεγα εγώ.

Στην αρχή της εξήγησα ότι χαίρομαι να βοηθάω, αλλά πρέπει να προσέξω τον προϋπολογισμό μου. Της το είπα, όχι με ύφος, και της ζήτησα να διαλέξουμε κάτι πιο απλό ή να μοιραστούμε το κόστος. Εκείνη μου είπε “μην ανησυχείς, δε θα σε φέρω σε δύσκολη θέση”, αλλά όσο περνούσε ο καιρός, με ρωτούσε “έχεις φτιάξει το ποσό για τα στέφανα;” και μου έδειχνε πανάκριβα δείγματα, πολύ πάνω από όσους κουμπάρους ξέρω. Όταν της πρότεινα κάτι πιο οικονομικό, είπε “καλά, αν είναι να τα θυμάμαι με αρνητικό τρόπο, καλύτερα να το κάνω μόνη μου”.

Όχι μόνο αυτό, αλλά ζητούσε να ζητήσω άδεια από τη δουλειά μου δύο ολόκληρες βδομάδες πριν και μετά τον γάμο, για να την “στηρίξω ψυχολογικά”, όπως είπε. Εδώ, να πω ότι της το εξήγησα: δεν έχω τόσες μέρες ούτε σαν κανονική άδεια, ούτε ανήκα στους ελεύθερους επαγγελματίες να τα φτιάξω όπως θέλω. Ζήτησα ό,τι μπορούσα.

Φυσικά και είχα τύψεις. Τη βλέπω πως αγχώνεται για την τελετή, πως έχει πίεση από τους γονείς του Θάνου, τη μάνα της που μπλέκεται όλη την ώρα. Της έστελνα συχνά και ρωτούσα πώς είναι, να βοηθήσω πρακτικά. Πήγα σε δοκιμές, σε σπίτια συγγενών που ήθελαν “να γνωρίσουν” την κουμπάρα, ουσιαστικά όλη η ζωή μου για δυο μήνες έπαιζε γύρω από τα του γάμου.

Να πω πως κι εγώ δεν ήμουν πάντα διακριτική. Κάποιες φορές φρίκαρα και γκρίνιαζα στη δουλειά μου ή στην άλλη μας παρέα, πως κουράστηκα και πως θέλω να το τελειώνουμε το θέμα. Πιθανόν με “έκοψαν” άτομα που τα μετέφεραν λόγια στη Νάνσυ, μπορεί και να στενοχωρήθηκε, δεν ξέρω ακριβώς.

Δύο εβδομάδες πριν τον γάμο, ήμουν πραγματικά στα όριά μου οικονομικά και ψυχολογικά. Με πήρε ένα βράδυ στο τηλέφωνο, πολύ φορτισμένη, και μου είπε ότι ένιωσε πως “δεν είμαι δίπλα της όπως θα έπρεπε”, ότι “δεν στηρίζομαι σε εσένα όπως νόμιζα”, και σε κάποια φάση, είπε “μια φορά κι εγώ να ζητήσω κάτι, και να μην γίνεται…”. Εκείνη τη στιγμή δεν κρατήθηκα, της μίλησα λίγο πιο απότομα, της είπα πως ό,τι μπορώ το κάνω, αλλά δεν γίνεται να καταστραφώ. Της είπα πως την αγαπάω, αλλά δεν θα χαλάσω τον εαυτό μου μόνο και μόνο για να είναι όλα τέλεια στα μάτια των συγγενών της. Εκείνη μου το ’κλεισε απότομα.

Της έστειλα μήνυμα την επόμενη μέρα να απολογηθώ που τσακωθήκαμε και να της πω πως, αν θέλει να βρει άλλη κουμπάρα, θα το δεχτώ. Η απάντησή της ήταν ουδέτερη, κάτι του στιλ “εντάξει, θα το σκεφτώ”, κι έκτοτε επικοινωνούμε μόνο για τεχνικά θέματα του γάμου και ευγενικά, αποστασιοποιημένα. Ο γάμος έγινε, κουμπάρα ήμουν, δεν έγιναν φασαρίες, αλλά όλη η ατμόσφαιρα ήταν ψυχρή και τυπική. Δεν ήμουν όπως ήθελα – ούτε εκείνη, νομίζω.

Από τότε σχεδόν δεν μιλάμε. Τα γενέθλιά μου πέρασαν χωρίς μήνυμα, είδα κοινή μας φίλη και μου είπε πως “η Νάνσυ κάπως ράγισε μαζί σου γιατί περίμενε περισσότερα”. Αναρωτιέμαι πραγματικά αν τελικά τα περίμενε δικαίως, αν έπρεπε εγώ να παραβλέψω τα όρια και τις αντοχές μου και να ήμουν “η τέλεια κουμπάρα”, ή αν, αντιθέτως, σωστά βάλαμε κι εγώ τα όριά μου. Δεν κρύβω ότι με πονάει που, από το “θα είσαι πάντα δίπλα μου”, βρεθήκαμε να αισθανόμαστε ξένοι. Από την άλλη, μου φαίνεται άδικο να μην μπορώ να πω “δεν αντέχω άλλο”.

Ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας;

Αυτή την ιστορία μας την έστειλε η Έλενα.