Αν είμαι ο μαλάκας που έθεσα όρια στον χρόνο που περνά ο κολλητός μου με τη φίλη μου;
Δεν ξέρω αν κάνω καλά που το γράφω αυτό εδώ, γιατί δεν είμαι ο τύπος που τα βγάζει όλα στην φόρα, αλλά πραγματικά δεν ξέρω αν εγώ έχω το πρόβλημα, ή αν όντως έχω λόγο να είμαι ενοχλημένος. Οπότε, συγγνώμη αν ακουστεί λίγο χαζό, αλλά ήθελα να πάρω μια γνώμη έξω από το κύκλο μου.
Είμαι 32 χρονών, δουλεύω σε γραφείο, ζω στην Αθήνα. Εδώ και πέντε χρόνια είμαι σε σχέση με την Ελευθερία, είμαστε μαζί, συζούμε τα τελευταία δύο. Η ιστορία έχει να κάνει με τον κολλητό μου τον Φώτη, που ξέρω από το πανεπιστήμιο· κάναμε τα πάντα μαζί, ταξιδάκια, ποδόσφαιρο, μπύρες, όλα αυτά που κάνουν οι κλασικοί φίλοι.
Όταν γνώρισα την Ελευθερία, ήταν ό,τι πιο όμορφο μου είχε τύχει, και ο Φώτης ήταν από τους πρώτους που της γνώρισα. Χάρηκε κι αυτός, μου την “ενέκρινε”, και πραγματικά ήθελα να δέσουν μεταξύ τους. Αυτό που δεν είχα προβλέψει, όμως, ήταν να κολλήσουν αυτοί οι δύο τόσο γρήγορα και τόσο έντονα, και να βρεθώ κάπου στη μέση.
Στην αρχή ήταν πολύ ωραία, βγαίναμε όλοι μαζί, συζητούσαμε, γυρνάγαμε σπίτι αργά. Ο Φώτης και η Ελευθερία φαίνεται πως έχουν κοινά ενδιαφέροντα – μουσική ειδικά, indie πράγματα, τέτοια. Εγώ δεν έχω τρελή σχέση με μουσική αλλά ήμουν χαρούμενος που είχαν βρει κοινά σημεία.
Στην πορεία, άρχισε να γίνεται πιο έντονο το μεταξύ τους. Αντί να βρεθούμε όλοι μαζί, η Ελευθερία μου έλεγε μήπως να μην έρθω, γιατί θα πάνε με τον Φώτη σε μια συναυλία που εγώ βαριέμαι. Μετά άρχισαν να πίνουν καφέ παρέα, κάποιες φορές χωρίς να το ξέρω καν.
Την πρώτη φορά που το κατάλαβα, είχαν βγει για καφέ Τρίτη απόγευμα. Το έμαθα επειδή ο Φώτης ανέβασε story και τον είδα με την Ελευθερία, ενώ εγώ δούλευα ακόμη. Τους έστειλα χαλαρά “περνάτε καλά βλέπω”, εκείνοι έκαναν αστείο και το προσπέρασαν. Δεν το σκέφτηκα παραπάνω τότε.
Όσο περνούσαν οι μήνες, γινόταν πιο συστηματικό. Συχνά ένιωθα ότι δεν ενημερωνόμουν καθόλου. Τους έπαιρνα τηλέφωνο και ο Φώτης μου έλεγε “Είμαι με τη Λευτερίτσα για καφέ, θα τα πούμε αργότερα”, ή η Ελευθερία “Πήγα μια βολτίτσα με τον Φώτη γιατί έσκαγα στο σπίτι και δεν είχες γυρίσει”. Ένιωθα ότι δεν έχω ρόλο στη σχέση τους, πράγμα που δεν είχα συνηθίσει.
Άρχισα να το σκέφτομαι περισσότερο. Από τότε που μπήκε η Ελευθερία στη ζωή μου, προφανώς ήθελα να περνάω και χρόνο μαζί της, και η αλήθεια είναι πως μερικές φορές έχω αμελήσει τον Φώτη. Τους τελευταίους μήνες όμως, νιώθω ξένος και με τους δύο καμιά φορά. Δεν υπάρχει φλερτ ανάμεσά τους – δεν το έχω δει, δεν πιστεύω ότι είναι τέτοιο το θέμα, ειλικρινά. Αλλά έχουν αναπτύξει μια δική τους “φάση”, αναφέρονται σε αστεία που δεν ξέρω, συζητάνε για συναυλίες και podcast που εγώ δεν ακούω, και όταν είμαι παρών, νιώθω σα να τους χαλάω τη συζήτηση.
Μία Κυριακή, ξυπνάω, και βλέπω ότι ο Φώτης έχει στείλει στην Ελευθερία τραγούδια στο messenger από τις τέσσερις το πρωί, γελάει με τα σχόλια της, η Ελευθερία τα απαντάει και μου τα δείχνει, λέγοντάς μου “δες τι βλαμμένος ο Φώτης”. Θύμωσα. Δεν της το έδειξα αμέσως, αλλά το σκέφτηκα όλη μέρα. Εμένα δεν μου μιλάει έτσι ο Φώτης, ούτε στέλνουμε τραγούδια τέτοια ώρα.
Το βράδυ το συζήτησα και με την Ελευθερία, ήρεμα, της είπα πως αρχίζω και νιώθω τρίτος. Δεν της απαγόρευσα να τον βλέπει, αλλά της πρότεινα να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί, να μιλάμε ανοιχτά, να ξέρω που βρίσκεται. Μου είπε ότι το καταλαβαίνει, αλλά “είμαι υπερβολικός”, πως και οι δύο είμαστε οι καλύτεροί της φίλοι, και κακό είναι που περνάνε καλά; Της εξήγησα πως δεν ζηλεύω ερωτικά, απλά νιώθω… εκτός. Εκεί μου είπε, “αν δεν σου αρέσει, να πηγαίνεις κι εσύ για καφέ με τις δικές σου φίλες – ούτε εγώ σ’ εμποδίζω!”
Το ανέφερα και στον Φώτη, το ίδιο ήρεμα. Του είπα “ρε συ, νιώθω λίγο περίεργα, σα να έχετε δικό σας club και εμένα να μην με θέλετε σε όλα”. Μου είπε αμέσως πως παρεξήγησα, ότι δεν σκέφτηκαν να με βάζουν στη μέση και κάθε φορά που βγαίνουν είναι γιατί θεωρούν ότι εγώ βαριέμαι. “Άμα θέλεις έλα κι εσύ”, μου απάντησε. Και το είπε με ειλικρίνεια, δηλαδή, δεν κατάλαβα να μου την λέει ειρωνικά.
Έκτοτε, προσπαθώ να το διαχειριστώ. Είναι λες και όλοι γύρω μου με βλέπουν υπερβολικό, κολλητικό, ανασφαλή. Υπάρχουν μέρες που λέω “ας το αφήσω να κάνει τον κύκλο του, δεν είναι κάτι”, κι άλλες που σκέφτομαι ότι, ρε φίλε, δεν είναι φυσιολογικό ο κολλητός σου να “κολλάει” τόσο με τη δική σου κοπέλα. Φοβάμαι αν το πιέσω, θα φανώ ελεγκτικός, θα γίνω χειρότερα. Άλλες φορές πάλι νιώθω ότι είμαι ο μόνος που ενοχλείται και γι’ αυτό έχω το άδικο.
Δεν ξέρω… Καλά έκανα που έθεσα όρια, ή ήμουν υπερβολικός;
Ήμουν εγώ ο μαλάκας της ιστορίας;
Αυτή την ιστορία μας την έστειλε ο Αλέξανδρος.
