Δεν ξέρω αν είμαι εγώ παράλογος ή αν απλά με πήρε η κατάσταση από κάτω, πάντως θα ήθελα μια αντικειμενική γνώμη κι ελπίζω εδώ να βρω. Η ιστορία αυτή έχει να κάνει με μια φιλία που μετράει χρόνια, τα καλά και τα στραβά της. Θέλω να πιστεύω ότι προσπάθησα να τη χειριστώ όσο πιο ενήλικα μπορούσα, παρ’ όλα αυτά έχει μείνει μέσα μου βαριά και γι’ αυτό τη μοιράζομαι.
Λοιπόν, εγώ είμαι 36. Η να την πούμε η “φίλη”, η Άννα, είναι 35. Ξεκινήσαμε να κάνουμε παρέα στο πανεπιστήμιο. Έχουμε περάσει πολλά μαζί: ταξίδια, χωρισμούς, άπειρες ώρες με χαζοσυζητήσεις, και μια προσπάθεια να στηρίζουμε η μία την άλλη. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, έχουμε απομακρυνθεί. Εκείνη άλλαξε δουλειά, γνώρισε άλλους φίλους, εγώ έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά και μετά μπήκα σε μια σοβαρή σχέση που επίσης μου πήρε χρόνο και ενέργεια.
Το καλοκαίρι που μας πέρασε, η Άννα έπαθε ένα δυνατό σοκ, όταν τελείωσε η σχέση της με τον σύντροφό της των τελευταίων πέντε χρόνων. Μου έστειλε τότε ένα μακροσκελές μήνυμα, για να μου εξομολογηθεί ότι έχει ανάγκη τους ανθρώπους της, ότι νιώθει μόνη, κι ότι θα ήθελε να με βλέπει πιο συχνά. Κάναμε λοιπόν μια συμφωνία – να βρίσκομαστε έστω μία φορά τη βδομάδα, χωρίς δικαιολογίες, να πίνουμε έναν καφέ, να μην το αφήσουμε πάλι να χαθεί.
Την πρώτη βδομάδα, πήγαμε σινεμά – ωραία ήταν. Τη δεύτερη φορά αστειευόμασταν στο σπίτι της για ώρες. Αλλά μετά, άρχισαν οι παλιοί μας ρόλοι να ξαναβγαίνουν. Εκείνη μιλούσε ασταμάτητα για τον πρώην της και κυρίως γκρίνιαζε για τη δουλειά της ή τους καινούργιους της φίλους, οι οποίοι “δεν καταλαβαίνουν πώς νιώθει”. Εγώ προσπαθούσα να ακούω, αλλά σιγά-σιγά με έπιανε ένα πνίξιμο – ένιωθα πως είμαι ο ψυχολόγος της, όχι η φίλη της. Κάθε κουβέντα γύριζε πάνω της και, αν δοκίμαζα να της μιλήσω για το δικό μου άγχος στη δουλειά ή τον τσακωμό που είχα με το αγόρι μου, πάντα το έφερνε πίσω στα δικά της, σαν να μην τα άκουγε ποτέ στ’ αλήθεια.
Το έβλεπα όλο αυτό, το ένιωθα, προσπαθούσα να κάνω υπομονή – είχε ανάγκη, δεν ήθελα να την πληγώσω. Αλλά μέσα μου νευρίαζα, γιατί κάθε φορά γύριζα σπίτι άδεια. Ένιωθα ότι της χρωστούσα να είμαι εκεί, μιας και χρόνια τώρα με είχε στηρίξει στα δύσκολά μου, αλλά ταυτόχρονα δεν ήθελα να κάνω τον “τοίχο” κάθε εβδομάδα.
Σε μια βδομάδα λοιπόν, της έστειλα μήνυμα να το ακυρώσουμε, λέγοντας απλά ότι είχα πολλή δουλειά και δεν θα προλάβαινα. Πήρε προσωπικά τη στροφή αυτή – μου απάντησε αμέσως, μου είπε ότι της το κάνω συχνά, ότι όταν εγώ έχω θέμα θέλω να με ακούσει, αλλά όταν εκείνη έχει ανάγκη “κρύβομαι”. Προσπάθησα να εξηγήσω πως δεν είναι έτσι, πως κι εγώ είμαι άνθρωπος, πως απλώς κουράζομαι, ότι δεν θέλω να βρισκόμαστε μόνο και μόνο για να γκρινιάζει – της είπα τα πράγματα όπως τα ένιωθα, όχι επιθετικά, αλλά ειλικρινά. Ειλικρινά, προσπάθησα να μην γίνω κακιά.
Εκείνη το πήρε πολύ βαριά. Μου απάντησε με ένα σεντόνι, λέγοντας ότι νιώθει πως δεν της φτάνει τίποτα και, κάπου μέσα σε όλα αυτά, με κατηγόρησε πως νοιάζομαι μόνο για μένα και πως ποτέ δεν μπαίνω στον κόπο να φανώ αληθινή φίλη όταν δεν με βολεύει. Δεν προσπάθησα να το τραβήξω παραπάνω. Της έγραψα πως καταλαβαίνω ότι περνάει δύσκολα, αλλά κι εγώ έχω τα όριά μου και δεν μπορώ να τα αγνοήσω για να της αποδείξω κάτι. Δεν μου ξαναμίλησε.
Τους επόμενους μήνες ειλικρινά το σκεφτόμουν ακόμα. Νιώθω ενοχές, γιατί όντως δεν ήθελα να είμαι “κακή φίλη”, αλλά δεν μπορώ να προσποιούμαι ότι είμαι εντάξει όταν κάθε φορά όλη η κουβέντα γίνεται ένα παράπονο. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι μπορούσα να ήμουν πιο γενναιόδωρη μαζί της. Ήξερα τι περνούσε, ήξερα ότι ένιωθε μόνη, ίσως έπρεπε να προσπαθήσω κι άλλο να τη σηκώσω, όπως είχε κάνει εκείνη κάποτε σε εμένα. Ίσως αυτό να ήταν το σωστό.
Από την άλλη, όσο κι αν την αγαπάω, ήθελα επιτέλους να βάλω κάποιο όριο. Όπως το βίωνα, ένιωθα ότι μου ρουφάει την ενέργεια σε κάθε συνάντηση. Κάποια στιγμή δεν αντέχεις άλλο να κάνεις τον “γιατρό” χωρίς αντίκρισμα. Δικό μου λάθος που δεν μίλησα πιο νωρίς; Πιθανό.
Η αλήθεια είναι ότι μου λείπει. Δεν πιστεύω ότι η φιλία αυτή θα ξανακολλήσει ακριβώς όπως ήταν – δεν ξέρω αν γίνεται. Ίσως αυτό κάνει πιο δύσκολη την αποδοχή. Θέλω όμως να ξέρω αν κάπου τα έκανα θάλασσα – αν στην προσπάθειά μου να προστατεύσω τον εαυτό μου, τελικά ήμουν εγώ άδικη. Ή μήπως είναι απλά ανθρώπινο, αν κάποιες φορές τραβάμε όρια, να πρέπει να λυγίσει κι η φιλία όταν δεν αντέχουμε άλλο;
AITA που τράβηξα όριο σε ένα δύσκολο διάστημα για τη φίλη μου;
Αυτή την ιστορία μάς την έστειλε η Μαρία.
