AITA STORIES – Έβαλα τη φιλία μου πάνω από τον γάμο μου και τώρα ο άντρας μου δεν με εμπιστεύεται

Είμαι 34 χρονών, παντρεμένη εδώ και 8 χρόνια με τον Μάνο. Να σημειώσω για την ιστορία, επειδή παίζει ρόλο, ότι οι φίλοι μας δεν είναι κοινή παρέα που βγαίνουμε συνέχεια — πιο πολύ έχουμε καθένας τους δικούς του, αλλά γενικά τα πάμε όλοι καλά μέχρι τώρα. Η αφορμή για το post μου είναι μία σειρά γεγονότων σχετικά με έναν καλό μου φίλο, τον Πέτρο, που είχε στο τέλος σαν αποτέλεσμα να τσακωθώ άσχημα με τον Μάνο και να μην είμαι πια σίγουρη αν εγώ φταίω ή εκείνος ή και οι δύο.

Ο Πέτρος είναι φίλος μου από το πανεπιστήμιο — από τότε που ήμασταν είκοσι χρονών — και παρ’ ότι είχαμε χαθεί για λίγα χρόνια, ξαναβρεθήκαμε και έχουμε ξανά καλή, στενή σχέση. Με τον Μάνο δε, γνωρίζονται αλλά δεν κάνουν ιδιαίτερη παρέα μόνοι τους. Δεν έχουν τσακωθεί ποτέ ή κάτι τέτοιο, απλώς ο ένας βλέπει τον άλλο σαν κομμάτι της ζωής μου, χωρίς κάτι παραπάνω.

Όλα ξεκίνησαν όταν, πριν από δύο μήνες περίπου, ο Πέτρος είχε μια μεγάλη επαγγελματική ευκαιρία και ήλπιζε να πάρει μια προαγωγή στη δουλειά του. Μου το είχε πει αρκετές φορές και ήθελε, όταν μάθαινε την απάντηση, να τον στηρίξω είτε με παρέα είτε για να το γιορτάσουμε είτε να τον παρηγορήσω, αν δεν του έβγαινε. Εκείνη την εβδομάδα, λοιπόν, έμαθε ότι ΔΕΝ πήρε την προαγωγή και ήταν πολύ απογοητευμένος. Μου έστειλε μήνυμα μεσημέρι, αν μπορούσαμε το βράδυ να τα πούμε από κοντά. Εκείνη τη μέρα, είχα σκεφτεί να κάνω κάτι με τον Μάνο, γιατί ήταν και οι δύο μας ελεύθεροι, αλλά τελικά του το πρότεινα και συμφώνησε και εκείνος.

Πήγαμε λοιπόν για φαγητό οι τρεις μας και προσπαθήσαμε να κάνουμε κουβέντα να ξεχαστεί. Ο Μάνος, όμως, ήταν λίγο νωχελικός, δεν συμμετείχε πολύ. Ο Πέτρος το κατάλαβε, αλλά δεν έδωσε σημασία. Μετά από λίγο, ο Πέτρος με ρώτησε αν θα μπορούσαμε να πάμε την επόμενη μέρα για περπάτημα οι δυο μας, “απλά να αδειάσει το κεφάλι μου” όπως είπε. Μου ζήτησε ευθέως να είναι μόνο οι δυο μας.

Εδώ μπήκε το πρώτο αγκάθι. Επέλεξα να μην το αναφέρω στον Μάνο γιατί ήξερα ότι δεν θα του άρεσε. Ξέρω ότι είναι λίγο ζηλιάρης, ειδικά με τον Πέτρο, χωρίς λόγο βέβαια, αλλά πάντα μου το έχει εκφράσει ότι “δεν του αρέσει να βγαίνουμε μόνοι”, όσο χαζό ή παλιομοδίτικο κι αν ακούγεται. Αλλά εκείνη τη στιγμή, είχα στο μυαλό μου τον Πέτρο που είναι χάλια ψυχολογικά και ένιωθα λίγη υποχρέωση να μη σταθώ τυπική φίλη αλλά να είμαι εκεί αν με έχει ανάγκη.

Πήγα λοιπόν για περπάτημα με τον Πέτρο, δεν έγινε τίποτα περίεργο φυσικά, μιλήσαμε μόνο για τα επαγγελματικά του και προσπαθούσα να του φτιάξω το κέφι. Το βράδυ, όταν γύρισα σπίτι, ο Μάνος άρχισε να φέρεται κάπως περίεργα — όχι θυμωμένος, όχι φανερό, απλά τυπικός-κρύος. Εγώ τότε δεν είπα τίποτα, αλλά την επόμενη μέρα, εκείνος με ρώτησε: “Τι έκανες χτες μετά τη δουλειά;”

Δεν είπα ψέματα, του είπα αμέσως ότι πήγα για περπάτημα με τον Πέτρο. Του εξήγησα τον λόγο και του είπα ότι απλά μιλήσαμε σαν φίλοι. Η αντίδρασή του ήταν αρκετά απότομη — μου είπε επί λέξει “δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να βγαίνετε τόσο συχνά οι δυο σας, ειδικά τέτοιες στιγμές”. Του ξαναείπα ότι δεν έχει σημασία, ότι δεν υπάρχει τίποτα μεταξύ μας και εκείνος εκνευρίστηκε και περισσότερο.

Το θέμα δεν ξεπεράστηκε. Για μέρες, με αντιμετώπιζε με μούτρα. Εγώ επέμενα ότι αυτό που έκανα ήταν στο πλαίσιο της φιλίας μου, αλλά είναι αλήθεια ότι είχα μία ενοχή γιατί ήξερα ότι τον ενοχλεί — και διάλεξα παρόλα αυτά να το κάνω, κι ας κρυβόμουν, κάπως. Αυτό επαναλήφθηκε άλλο ένα βράδυ: ο Πέτρος μου είπε να βγούμε για ποτό επειδή είχε άσχημη μέρα και πάλι είπα ναι χωρίς να αναφέρω κάτι στον Μάνο (για να αποφύγω τον καβγά). Όταν το έμαθε, έγινε έξαλλος και μου είπε ότι “κοροϊδεύω τη σχέση μας και του φέρομαι ύπουλα”.

Εκεί έγινε ο μεγάλος τσακωμός. Με κατηγόρησε ότι “δίνω σημασία σε άλλους και όχι σε εκείνον”, ότι ποτέ δεν ζητάω την άδεια του για τίποτα αλλά “τον αγνοώ σε ό,τι με αφορά ως ζευγάρι”. Δεν ήταν ωραία κουβέντα, αλλά και εγώ θύμωσα: του είπα ότι είμαι ενήλικας, δεν θα ζητάω άδεια για φίλους μου και ότι εκείνος έπρεπε να με εμπιστεύεται.

Δεν ξέρω αν είναι τόσο απλή η κατάσταση. Ούτε και εγώ έχω νιώσει απολύτως άνετη με το ότι του έκρυψα ότι θα βγω με τον Πέτρο (έστω και για να αποφύγω σκηνές). Από την άλλη, νιώθω ότι όντως κινήθηκα λίγο ύπουλα και ίσως του έδωσα λαβές να νομίσει άλλα πράγματα, τη στιγμή που δεν υπήρχε τίποτε περίεργο με τον Πέτρο, ποτέ.

Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι έχω φίλους, κάποιους πριν κάνουμε σχέση μαζί, και δεν αλλάζει η ανάγκη για φιλία επειδή παντρεύτηκα. Μου είπε ότι το καταλαβαίνει, αλλά “με τον συγκεκριμένο άνθρωπο υπάρχει κάτι που δεν του κολλάει”, ότι “πάντα βρίσκω δικαιολογίες να τον συναντήσω” και διάφορα άλλα τέτοια.

Τώρα έχουν περάσει δυο βδομάδες που δεν το έχουμε λύσει. Ο Πέτρος φυσικά δεν ξέρει τίποτε για τους καβγάδες μας και όποτε μου στέλνει μήνυμα, είναι ευγενικός, προσεκτικός, αλλά νιώθω και εγώ μια αμηχανία στο πώς να συνεχίσω τη φιλία αυτή. Από την άλλη, δεν ξέρω αν όντως πρέπει να βάζω όρια στους φίλους που είναι του αντίθετου φύλου ή αυτό είναι δικό του πρόβλημα.

Έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι αν τα έκανα θάλασσα — αν, δηλαδή, έπρεπε να έχω βάλει σαφή όρια στον Πέτρο, αν έπρεπε να έχω ξεκαθαρίσει πιο νωρίς τα πάντα στον Μάνο, αν γενικώς η δική μου ανάγκη να βοηθάω τους φίλους μου μπαίνει πάνω από τον σεβασμό της σχέσης μου.

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, όντως ένιωσα ενοχή, αλλά και εκνευρισμό που δεν με εμπιστεύεται. Απ’ την άλλη, η “λαθραία” συμπεριφορά δεν βοηθάει ούτε εμένα, ούτε εκείνον.

AITA που αντέδρασα έτσι; Εγώ ήμουν η μαλάκω της ιστορίας;

Αυτή την ιστορία μας την έστειλε η Μαρίνα.